Πού χάθηκαν οι μηχανικοί της πίσω αυλής;

iStock

Για μεγάλο μέρος της παιδικής μου ηλικίας, ο μπαμπάς μου ήταν απλώς ένα ζευγάρι πόδια. Για να το διευκρινίσω, είχε κορμό, χέρια και κεφάλι - ακόμα έχει, για την ακρίβεια - αλλά για μεγάλο μέρος της δεκαετίας του ογδόντα και του ενενήντα, ήταν κρυμμένα κάτω από ένα Ford Sierra ή ένα μπεζ Volvo estate. Ένα ζευγάρι τζιν με λεκέδες από πετρέλαιο, περιτριγυρισμένο από ένα σωρό εργαλεία και μισομεθυσμένες κούπες τσάι.

Ο πατέρας μου δεν ήταν μηχανικός. Είχε μια πρωινή δουλειά, αλλά όταν δεν έκανε την πρωινή του δουλειά, επισκεύαζε αυτοκίνητα. Δεν ήταν χόμπι, περισσότερο για να τρυπάει τα λεφτά του. Υπέφερε από μια νοσηρή αποστροφή στο να πληρώνει κάποιον άλλο για να κάνει κάτι που μπορούσε να κάνει μόνος του, ακόμη και αν το να το κάνει μόνος του απαιτούσε δεκαπέντε εβδομάδες έρευνας για τις περιπλοκές των καλωδιώσεων της Citroen, την αγορά κάποιου ειδικού εξοπλισμού από έναν ύποπτο τύπο με ένα λετονικό τηλέφωνο και, στη συνέχεια, μια σειρά από όλο και πιο βίαιες ηλεκτροπληξίες που συνοδεύονταν από όλο και πιο βίαιες βρισιές.

Φίλε, τα σοκ. Ο μπαμπάς μου αντιμετώπιζε τις ηλεκτροπληξίες όχι ως κίνδυνο, αλλά ως ένα μπράβο της φυσικής, απόδειξη ότι είχε φτάσει πραγματικά στην ουσία του προβλήματος. Είχε επίσης μια απίστευτη ικανότητα να αυτοκτονήσει όταν εκτελούσε μια εργασία που δεν περιείχε προφανώς ηλεκτρισμό με οποιονδήποτε τρόπο. Συχνά ερχόταν από, ας πούμε, μια απλή αλλαγή λαδιού, με άγριο βλέμμα και μυρίζοντας καμένα τσιπς, μουρμουρίζοντας: "Αυτό ήταν πολύ ζωντανό".

Η συνέχεια στο Topgear.gr

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr