Λίγη σοφία ζωής από τον Kyle MacLachlan

Ο Kyle MacLachlan θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι η "μούσα" του Lynch έχοντας πρωταγωνιστήσει στο Dune (1984) και στο αλησμόνητο Μπλε Bελούδο (1986). 3 χρόνια πριν με αφορμή την τότε κυκλοφορία του 3ου κύκλου του Twin Peaks, ο ηθοποιός είχε μιλήσει στο Esquire αποκαλύπτοντας μερικά από τα πράγματα που του έμαθε η ζωή. Αυτά θυμηθήκαμε με αφορμή τα σημερινά 63α γενέθλιά του - γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1959.

Τα Μαθήματα Ζωής του Kyle MacLachlan

> Αποδέχομαι το γεγονός ότι στα 55 μου ήταν αδύνατον να δείχνω όπως στα 25. Απαιτείται όμως προσπάθεια. Ανέκαθεν πίστευα ότι δύσκολα δεν είναι τα μηδενικά, αλλά τα πεντάρια. Δηλαδή όχι το να γίνεσαι 40 ή 50, αλλά το 45 ή το 55. Έχοντας πατήσει τα 58, θεωρώ ότι τα 60 μου θα είναι υπέροχα, μέχρι τη στιγμή που θα γιορτάσω τα 65 (γελάει).

> Ο φόβος είναι το καλύτερο κίνητρο για να διατηρήσεις τη φόρμα σου. Για παράδειγμα, μια σκηνή χωρίς πουκάμισο ή μια γυμνή σκηνή αποτελεί ένα πολύ καλό κίνητρο. Υπάρχουν βέβαια άνθρωποι που δεν τους νοιάζει. Τους βγάζω το καπέλο. Θαυμάζω τον Jason Segel και τον Will Ferrell, γιατί είναι αληθινοί κι αυτό φαίνεται. Αν ανατρέξεις σε ταινίες από τα ’60s και τα ’70s, θα δεις τον Steve McQueen να βγάζει την μπλούζα του και μόνο "φέτες" να μην είναι. Και σκέφτεσαι: "Αυτός είναι ένας φυσιολογικός άντρας". Κατηγορώ τον Arnold για όλα τα παραπάνω.

> Πάω όπου είναι ο ρόλος. Κι αυτός πρέπει να πληροί ορισμένα κριτήρια, τα οποία διαφοροποιούνται ανά διαστήματα ανάλογα με το πόσα χρήματα έχω στον τραπεζικό λογαριασμό μου. Και κάπως έτσι, εξηγούνται μερικές από τις επιλογές μου μέσα στα χρόνια.

> Δε μεγάλωσα λέγοντας: "Πρέπει να γίνω ηθοποιός". Μεγάλωσα λέγοντας: "Μου αρέσει η υποκριτική. Με κάνει να θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Θα βάλω τα δυνατά μου". Κι αυτό γιατί η προσωπική ζωή μου είναι εξίσου σημαντική με την επαγγελματική. Αισθάνομαι χαρούμενος όταν ανά διαστήματα μένω εκτός, αλλά και αγχωμένος. Εξαρτάται και πάλι από τον τραπεζικό μου λογαριασμό. Ωστόσο, δεν τον αφήνω να καθορίσει τις κινήσεις μου.

> Όταν προσλαμβάνεις τον David Lynch, τον αφήνεις να κάνει τα δικά του χωρίς να επεμβαίνεις. Υπήρξαν άνθρωποι που προσπάθησαν να οικειοποιηθούν την τέχνη του, να τη διαφοροποιήσουν κατά κάποιον τρόπο και... τελικά να αποτύχουν. Ήταν, είναι και θα είναι πάντα ξεκάθαρος με το όραμά του.

> Ο Cooper είναι ίσως ο πιο αγαπημένος μου ρόλος. Οι δυο μας έχουμε αρκετά κοινά στοιχεία: την αγάπη για τον καφέ, τα έλατα και τα ντόνατς. Εκείνος προσπαθεί πάντα να ανακαλύψει ποιος είναι ο άνθρωπος που έχει απέναντί του, προτού τον κρίνει. Είναι ένας εκκεντρικός τύπος σε έναν αλλόκοτο κόσμο και ο μόνος στον οποίο μπορείς να βασιστείς.

> Μου άρεσε το κρασί απ’ όταν ήμουν ακόμη μαθητής, αν και δεν ήξερα να διακρίνω το καλής από το κακής ποιότητας. Το πρώτο πραγματικά αξιόλογο κρασί που απόλαυσα ήταν από τον David Lynch, όταν μου έστειλε στο ξενοδοχείο όπου διέμενα ένα μπουκάλι Lynch-Bages για να με ευχαριστήσει για την οντισιόν στο Ντιουν. Ενώ έπινα, σκέφτηκα: "Ε ναι, αυτό είναι ένα καλό κρασί".

> Τι έμαθα από τα Showgirls; Τι δεν πρέπει να κάνω. Θεέ μου! Όταν έμαθα για το φιλμ, αναφώνησα: "Αυτό είναι Paul Verhoeven!". Ήμουν fan των πρώτων ταινιών του: Ο πορτοκαλί στρατιώτης, Σπέτερς, ο χορός των ξεγραμμένων, RoboCop. Διαβάζοντας το σενάριο, σκέφτηκα: "Είναι τολμηρό και απερίγραπτα σέξι. Θα ταρακουνήσει πολύ κόσμο". Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ήμουν αρκετά άνετος, εκτός από εκείνη τη σκηνή όπου έπρεπε να περπατήσω γυμνός γύρω γύρω από την πισίνα.

> Όταν είδα την ταινία για πρώτη φορά, φώναξα: "Τι καταστροφή είναι αυτή!". Όλοι δεχτήκαμε ένα μεγάλο χτύπημα. Κι εγώ μαζί. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν μπορώ να πω ότι δεν το διασκέδασα στα γυρίσματα. Έκανα πολύ σκι εκείνη την περίοδο [γελάει] και έμαθα να αντιλαμβάνομαι πότε μια κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο. Τότε συνήθιζα να εστιάζω στην καλή προοπτική που είχε ένα σενάριο [σηκώνει τα χέρια ψηλά]. Σήμερα, αν και δεν είναι στη φύση μου, λαμβάνω υπόψη πάντα και την αντίθετη πλευρά, τα αρνητικά της υπόθεσης (χαμηλώνει τα χέρια).

> Γενικά, είμαι ικανοποιημένος με την καριέρα μου. Έχω καταφέρει να βγάλω τα προς το ζην κάνοντας δουλειές για τις οποίες είμαι υπερήφανος και άλλες για τις οποίες δεν είμαι. Και δηλώνω ακόμη και τώρα "παρών". Δεν είναι τυχαίο ότι, όταν συναντάω άντρες της συνομοταξίας μου –περίπου ίδια ηλικία, παρόμοιοι ρόλοι–, που δεν είναι δηλαδή superstars, συνηθίζουν να μου λένε: "Είμαστε ακόμα ζωντανοί. Θέλουν να δουλέψουν μαζί μας". Μόνο υπερηφάνεια για τη δύναμη ψυχής.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr