Οι Balthazar και η θεωρία της ραδιοφωνικής μουσικής

"Αυτή δεν είναι μπάντα για live, δε θα δώσω τώρα χρήματα χωρίς λόγο". Αν τα τελευταία 20 χρόνια κάθε φορά που άκουγα αυτή τη φράση μου έδιναν 10 ευρώ, λογικά τώρα θα ήμουν πλούσια. Η εν λόγω αντίληψη υπόκειται σε μία επικρατούσα εγχώρια θεωρία ότι οι συναυλίες ταιριάζουν μόνο στους καλλιτέχνες που το ρεπερτόριό τους υπερβαίνει ένα συγκεκριμένο αριθμό bpm ή τελοσπάντων σε απλά και πάρα πολύ σύγχρονα άπταιστα ελληνικά, "τα σπάει". Με αυτό το σκεπτικό δηλαδή, τα υπόλοιπα συγκροτήματα όπως οι Balthazar και οι Still Corners, πρέπει να κάτσουν στα σπίτια τους ή τελοσπάντων στα στούντιό τους. 

Photo: Ραφαέλλα Ράλλη

Πέρα από το ότι είναι a priori άδικο να τσουβαλιάζουμε καλλιτέχνες με αυτόν τον τρόπο, αποτελεί υποκειμενική και κυρίως άκριτη άποψη. Απτή απόδειξη οι Balthazar που μας επισκέφθηκαν για 2η φορά μετά από την εμφάνισή τους το 2019 στο ΚΠΙΣΝ, χθες στο Fuzz Live Music Club έπειτα από μία ενδιάμεση ακύρωση εξαιτίας της πανδημίας. 

>Διάβασε ακόμη: O Miles Kane και η ανεπιτήδευτη απλότητα του rock'n'roll

Το ελληνικό κοινό τους γνώρισε κατά γενική ομολογία μέσω του Bunker από τον τρίτο τους προσωπικό δίσκο Thin Walls, που αντιπροσωπεύει τη χαρμολύπη σε τραγούδι. Μέσω του Fever που ακολούθησε, διέκρινε πως οι Βέλγοι αγαπούν τα funky στοιχεία λίγο παραπάνω, όπως επίσης τις πολυφωνίες. Γενικά η χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις μουσική τους, θεωρείται ιδανική για ραδιόφωνο, αλλά και για roadtrips με οποιοδήποτε προορισμό. Βάσει όλων των παραπάνω δηλαδή, τίποτα δε μαρτυρούσε ότι θα παρακολουθούσαμε το χθεσινό επικό live. 

Το setlist και μερικές σκέψεις

Όπως διαπιστώσαμε χθες, ο Maarten (Warhaus) και ο Jinte (J. Bernardt) ουσιαστικά αλληλοσυμπληρώνονται -ο πρώτος μάλιστα μου είχε εκμυστηρευθεί σε συνέντευξή μας το 2019 ότι έχουν ως αρχή να ερμηνεύουν τα κομμάτια που έγραψε ο καθένας τους- κατά τη διάρκεια της πορείας τους, αλλά και επί σκηνής. Ο ένας πιο συνεσταλμένος και αισθαντικός, ο άλλος πιο σίγουρος και δυναμικός ταιριάζουν απόλυτα σε αυτό που θα χαρακτήριζα ως σύγχρονη συναυλία. Έχοντας πλήρη αίσθηση του τι αγαπά να ακούει από εκείνους το κοινό (πράγμα πολύ σπάνιο), φρόντισαν να το παρουσιάσουν μέσα από ένα setlist 15 τραγουδιών (αρχής γενομένης από το Hourglass του Sand), που φρόντισαν να είναι σωστά κατανεμημένα ώστε να διατηρεί το ρυθμό και να το κρατά σε εγρήγορση.

Θυμίζουμε ότι καλλιτέχνες με πολύ περισσότερες επιτυχίες στο ενεργητικό τους και μεγαλύτερη ιστορία, συχνά επιλέγουν να κάνουν κάτι που θυμίζει περισσότερο παρουσίαση δίσκου - ξεχνώντας πως ακόμη και οι ίδιοι ως ακροατές περιμένουν περισσότερα από τους δικούς τους αγαπημένους όταν τους βλέπουν ζωντανά. 

Παράλληλα, η performance του κάθε τραγουδιού ήταν σαφέστατα πιο μαξιμαλιστική και ενισχυμένη σε σχέση με ό,τι έχουμε στο μυαλό μας από τους δίσκους τους. Το "ακούγεται σα cd" για τον εκάστοτε καλλιτέχνη άλλωστε, δεν καταλογίζεται πάντα ως κοπλιμέντο. Οι Balthazar από την πλευρά τους φρόντισαν να εκμεταλλευθούν κάθε γέφυρα και να τη γεμίσουν με όποιο όργανο μπορούσε να κάνει τη διαφορά χωρίς να αλλοιώνεται η ταυτότητα και ο ήχος τους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η τρομπέτα του Entertainment στο κλείσιμο του live, που επισφράγισε με τον καλύτερο τρόπο την περιρρέουσα ατμόσφαιρα πάρτι. Μέχρι και το Bunker στο encore, το τραγούδι ωδή στην υπερανάλυση και το ρομάντζο -όσο δεν ακουγόταν ο κόσμος να το τραγουδάει- ήταν σα να άλλαξε στροφές. 

Παρεμπιπτόντως, ο ενθουσιασμός ήταν αμοιβαίος. Οι ίδιοι ενδεχομένως να μην περίμεναν τέτοια υποδοχή, οι παρευρισκόμενοι από τη μεριά τους τόση εκρηκτικότητα. Στα συν της βραδιάς τα ωραιότατα ελληνικά "Καλησπέρα- Ευχαριστώ" του Jinte και το happy birthday που τραγουδήσαμε όλοι για τα γενέθλια της μαμάς του Maarten. Ναι, πάντα μετράει να είσαι ο εαυτός σου και να μοιράζεσαι πράγματα με τον απέναντί σου, τέτοιου είδους αλληλεπίδραση αναπτύσσει κώδικες επικοινωνίας. Άσχετα αν δε μάθαμε ποτέ το όνομά της. 

Photo: Ραφαέλλα Ράλλη

Μερικές σκέψεις

Καταρχάς, η συναυλιακή σεζόν στην οποία χθες οι Balthazar έκαναν ποδαρικό, ξεκίνησε με το δεξί. Οι Βέλγοι ευτυχώς εξαργυρώνουν και επί σκηνής την επιλογή, αλλά κυρίως την καλλιτεχνική ποιότητα της δημιουργίας δίσκων που ακούγονται ευχάριστα από την αρχή μέχρι το τέλος τους, όπως ο Jack Savoretti ή ο Weeknd.

>Διάβασε ακόμη: Jean-Michel Jarre, είσαι πάντα τόσο cool;

Κυρίως όμως, φρόντισαν να απαντήσουν εμπράκτως σε όσους βιάζονται να τοποθετήσουν ταμπέλες του τύπου "είναι άνευροι, δεν κάνουν για live", να καθησυχάσουν εκείνους που φοβούνται για τη μετά-covid εξέλιξη των συναυλιών πραγματοποιώντας δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον τους, αλλά και να αποστομώσουν αυτούς που ισχυρίζονται ότι η indie έχει πάρει την κατιούσα. Όσο βλέπουμε μπάντες όπως οι Balthazar, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Ούτε χώρος για στερεότυπα.

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr