Τελικά όσο μεγαλώνουμε μειώνεται η αντοχή μας στην κακή παρέα

Κάποια στιγμή στη ζωή μας, όλοι περάσαμε την φάση που κάναμε παρέα με όλους. Αυτό που έβγαινες έξω με την παρέα και δεν είχε σχέση αν ερχόντουσαν κι άλλοι. Σκεφτόσουν "όσο περισσότεροι, τόσο το καλύτερο". Και η αλήθεια είναι πως η αθηναϊκή έξοδος βοηθάει σε κάτι τέτοιο.

Οι άγνωστοι γίνονται γνωστοί, οι γνωστοί έρχονται πιο κοντά και γίνονται φίλοι και ακόμα και αν κάποιοι είναι στριμμένα άντερα, λες στον εαυτό σου "έλα μωρέ, δεν βαριέσαι;" γιατί πιθανότατα μπορεί κάποιους να μην τους ξαναέβλεπες ποτέ.

Πάνε αυτά τώρα. Τέρμα. Μεγαλώσαμε. Και όλα εκείνα τα ρητά που αναφέρουν για το πόσο περίεργοι γινόμαστε όσο μεγαλώνουμε, έχουν μια δόση αλήθειας. Υπήρξαν και εκείνοι που ποτέ δεν γινόντουσαν μια μεγάλη αγκαλιά με άγνωστο κόσμο. Μπράβο τους, γιατί τελικά κατέληξαν σοφότεροι από εμάς. Το γεγονός ωστόσο παραμένει. Από μια ηλικία και μετά δεν κάνεις εκπτώσεις για κανένα. Δεν γουστάρεις καμία συμπεριφορά που δεν ταιριάζει στο δικό σου DNA και δεν έχεις τα κέφια να συγκρουστείς με κανένα περίεργο.

Πείτε μας μονόχνοτους αλλά από μία ηλικία και μετά, δεν κάνεις παρέα με όλους. Δεν μπορείς, μάλλον, να κάνεις παρέα με όλους. Δεν θες να βλέπεις άνθρωπο και δεν σε ενδιαφέρει πόσοι θα βγουν για ποτό. Αρκεί να σε αφήσουν στην ησυχία σου και να κλείσουν την παραφωνία τους. Ο άνθρωπος από μια ηλικία και μετά -και βασικά σε κάθε ηλικία- έχει δικαίωμα στη μοναχικότητα. Χωρίς να πρέπει να εξηγήσει το γιατί σε κανέναν.

Και κάπου εκεί αρχίζεις να ξεχωρίζεις. Όχι από κακία, ούτε από έπαρση, αλλά από ανάγκη. Ανάγκη για ηρεμία, για ποιότητα, για ουσία. Δεν έχεις πια την πολυτέλεια να ξοδεύεις χρόνο σε συζητήσεις που δεν σε γεμίζουν ή σε ανθρώπους που σου ρουφάνε την ενέργεια. Γιατί όσο μεγαλώνεις, καταλαβαίνεις ότι ο χρόνος δεν είναι ανεξάντλητος. Και το κυριότερο; Δεν αναπληρώνεται.

Δεν είναι ότι γίνεσαι αντικοινωνικός. Το αντίθετο ίσως. Απλώς γίνεσαι πιο επιλεκτικός. Διαλέγεις με ποιους θα γελάσεις, με ποιους θα μοιραστείς τις σκέψεις σου, με ποιους θα κάτσεις σε ένα τραπέζι χωρίς να κοιτάς την ώρα κάθε πέντε λεπτά. Οι παρέες μικραίνουν, αλλά βαθαίνουν. Οι σχέσεις λιγοστεύουν, αλλά γίνονται πιο αληθινές.

Και ναι, ίσως κάποιοι να το παρεξηγήσουν. Να πουν ότι άλλαξες, ότι "ψωνίστηκες", ότι απομακρύνθηκες. Αλλά η αλήθεια είναι πιο απλή: έμαθες. Έμαθες να αναγνωρίζεις τι σου ταιριάζει και τι όχι. Έμαθες να βάζεις όρια χωρίς ενοχές. Έμαθες ότι το "όχι" δεν είναι αγένεια, είναι αυτοσεβασμός.

Κάποτε ανεχόσουν συμπεριφορές για να μη χαλάσεις την ατμόσφαιρα. Τώρα προτιμάς να χαλάσει η ατμόσφαιρα παρά η ψυχική σου ισορροπία. Κάποτε γελούσες από ευγένεια. Τώρα χαμογελάς μόνο όταν το νιώθεις. Και αυτή η αλλαγή, όσο μικρή κι αν φαίνεται, είναι τεράστια.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν μετράει πόσους ανθρώπους έχεις γύρω σου, αλλά πόσο αληθινοί είναι αυτοί οι άνθρωποι. Δεν έχει σημασία αν το τραπέζι είναι γεμάτο, αν λείπει η σύνδεση. Δεν έχει σημασία πόσο δυνατά παίζει η μουσική, αν μέσα σου υπάρχει θόρυβος.

Η μοναχικότητα, λοιπόν, παύει να είναι κάτι που φοβάσαι και γίνεται επιλογή. Γίνεται καταφύγιο. Εκεί που μπορείς να ακούσεις τον εαυτό σου, να ξεκουραστείς, να ξαναβρείς την ισορροπία σου. Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι μόνος. Είσαι απλώς με σένα.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σημαντικό μάθημα που έρχεται με τα χρόνια: να είσαι καλά με τη δική σου παρέα. Γιατί αν αντέχεις εσένα, τότε μπορείς να αντέξεις και τους άλλους.

Και για όσους δεν το καταλαβαίνουν, απλά αναρωτήσου. Σε νοιάζει;

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το X και το Instagram.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr