Ο Jackson Lamb απογείωσε το υποκριτικό μεγαλείο του Gary Oldman

Από την δεύτερη σεζόν του Slow Horses και μετά, ήμουν πεπεισμένος ότι ήθελα να διαβάσω τα βιβλία του Mick Herron. Πέρα από το γεγονός ότι ήταν εξαιρετική η τηλεοπτική παρουσίαση του ήρωα Jackson Lamb, ήταν παράλληλα και μια πλευρά του Gary Oldman την οποία δεν είχα ξαναδεί.

Για την ακρίβεια, για έναν ηθοποιό που έχει υποδυθεί τον τρομερό κατάσκοπο George Smiley από την σειρά βιβλίων του Le Carre, είναι σχεδόν αστείο να τον βλέπεις να ενσαρκώνει τον Jackson Lamb. 

Ο αντί-James Bond χαρακτήρας

Ο Jackson Lamb για όσους δεν έχετε δει ακόμα το Slow Horses, είναι ένας τετραπέρατος κατάσκοπος. Ο τρόπος ωστόσο που εμφανίζεται, είναι σχεδόν αστείος. Φανταστείτε έναν αντί-James Bond χαρακτήρα, επικεφαλή μιας ομάδας ανεπιθύμητων πρακτόρων της ΜΙ5. Ο τύπος είναι βρόμικος, σε ένα γραφείο γεμάτο αποτσίγαρα, με τρύπιες κάλτσες και λαδωμένα μαλλιά και "τις αφήνει" όλη την ώρα. Σε καμία περίπτωση δηλαδή ο James Bond που θα ήθελες να έχεις στο μυαλό σου. Εκεί όμως ακριβώς είναι που φαίνεται η μαεστρία του Gary Oldman.

Ότι μπορεί να μεταμορφωθεί χάρη στους ρόλους που παίζει ή να τους εξυψώσει ακόμη περισσότερο χάρη σε ένα βλέμμα, μια ατάκα, μια κίνηση του σώματος. Δεν μας κάνει πια εντύπωση γιατί λέμε "είναι ο Gary Oldman". Αλλά όταν οι βετεράνοι μπαίνουν στην διαδικασία να ξεφεύγουν ολικά από τους ρόλους που τους έχουμε συνηθίσει και να υιοθετούν κάτι διαφορετικό -πόσο μάλλον όταν το κάνουν με επιτυχία- δεν ξεπερνούν μόνο τα όρια του θαυμασμού μας αλλά και τα όρια της δικής τους υποκριτικής.

Η ιδιοφυΐα πίσω από τη "βρoμιά"

Κι όμως, αυτή η φαινομενική παρακμή του Jackson Lamb είναι που λειτουργεί ως το μεγαλύτερο αφηγηματικό τέχνασμα. Ο Gary Oldman δεν παίζει απλώς έναν ατημέλητο, κυνικό κατάσκοπο, αλλά χτίζει έναν χαρακτήρα που χρησιμοποιεί την εικόνα του ως όπλο. Πίσω από τα ατημέλητα ρούχα και τη συνεχή αδιαφορία, κρύβεται ένα μυαλό κοφτερό, σχεδόν ανελέητο. Ο Lamb βλέπει τα πάντα, αντιλαμβάνεται περισσότερα απ’ όσα δείχνει και κυρίως… περιμένει. Δεν είναι ο άνθρωπος της δράσης με τον συμβατικό τρόπο. Είναι ο άνθρωπος της παρατήρησης και της στρατηγικής.

Η μαεστρία του Oldman φαίνεται ακριβώς σε αυτή τη διπλή ανάγνωση. Με μια φαινομενικά απλή ερμηνεία -ένα βλέμμα που διαρκεί μισό δευτερόλεπτο παραπάνω, μια παύση πριν από μια ειρωνική ατάκα ατόφιου Λονδρέζικου χιούμορ– αποκαλύπτει τις πραγματικές διαστάσεις του χαρακτήρα. Ο θεατής γελάει μαζί του, αλλά σχεδόν ταυτόχρονα αισθάνεται μια ανεπαίσθητη απειλή. Και αυτή η ισορροπία είναι εξαιρετικά δύσκολη.

Αποδόμηση με χειρουργική ακρίβεια

Ο Jackson Lamb είναι η αποδόμηση του ίδιου του μύθου του κατασκόπου. Εκεί που περιμένεις γοητεία, βρίσκεις αδιαφορία. Εκεί που περιμένεις ηρωισμό, βρίσκεις ωμό ρεαλισμό. Και όμως, όταν η κατάσταση το απαιτεί, αποδεικνύεται πιο αποτελεσματικός από οποιονδήποτε "καλογυαλισμένο" πράκτορα.

Ο Oldman καταφέρνει να δώσει στον Lamb μια σχεδόν παράδοξη αξιοπρέπεια. Ναι, είναι αγενής. Ναι, είναι προκλητικός. Ναι, είναι ενίοτε αποκρουστικός. Αλλά ποτέ δεν είναι γελοίος. Ακόμα και στις πιο υπερβολικές στιγμές του, υπάρχει μια αίσθηση ελέγχου. Σαν να γνωρίζει απόλυτα ποιος είναι και να μην τον ενδιαφέρει καθόλου αν αυτό ενοχλεί τους άλλους.

Αυτός ο συνδυασμός κάνει τον χαρακτήρα αληθινό. Όχι συμπαθή με τον παραδοσιακό τρόπο, αλλά αυθεντικό. Και αυτή η αυθεντικότητα είναι που τον κάνει τελικά τόσο ελκυστικό. Αν κάτι άλλωστε ξεχωρίζει στην ερμηνεία του Oldman, είναι η προσοχή στη λεπτομέρεια. Ο τρόπος που κάθεται, ο τρόπος που μασάει, ο τρόπος που κοιτάζει τους υφισταμένους του, όλα είναι μελετημένα, αλλά ποτέ επιτηδευμένα. Δεν υπάρχει τίποτα "θεατρικό" με την κακή έννοια. Αντίθετα, υπάρχει μια ωμή φυσικότητα.

Είναι σαν να μην βλέπεις έναν ηθοποιό να παίζει, αλλά έναν άνθρωπο που υπάρχει ήδη και απλώς καταγράφεται από την κάμερα. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα του Oldman: εξαφανίζεται μέσα στον ρόλο του.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί η χημεία του με το υπόλοιπο καστ. Ο Lamb λειτουργεί συχνά ως καταλύτης. Με μια φράση του μπορεί να αποδομήσει έναν χαρακτήρα ή να τον ωθήσει στα όριά του. Και αυτό δεν γίνεται ποτέ φωναχτά. Γίνεται σχεδόν υπόγεια, με μια ειρωνεία που κόβει σαν λεπίδα.

Όταν η εμπειρία γίνεται ελευθερία

Ίσως τελικά αυτό που βλέπουμε στο Slow Horses δεν είναι απλώς μια ακόμη εξαιρετική ερμηνεία. Είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών εμπειρίας που επιτρέπουν σε έναν ηθοποιό να ρισκάρει. Να γίνει αντι-συμβατικός. Να γελοιοποιήσει την εικόνα του χωρίς να τη μειώσει.

Ο Gary Oldman δεν φοβάται να "τσαλακωθεί" και ακριβώς γι’ αυτό παραμένει τόσο συναρπαστικός. Ο Jackson Lamb είναι ένας χαρακτήρας που σε άλλον ηθοποιό θα μπορούσε να γίνει καρικατούρα. Στα χέρια του Oldman, όμως, γίνεται κάτι πολύ πιο σύνθετο, ένας άνθρωπος που ισορροπεί ανάμεσα στην παρακμή και την ιδιοφυΐα.

Όσο για όλα τα υπόλοιπα, ο Lamb σε καμία περίπτωση δεν είναι πρόβατο. Είναι ο διάολος που θα ήθελες με το μέρος σου.

Το Slow Horses προβάλλεται στο Apple TV.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr