Η ιστορία του κινηματογράφου είναι γεμάτη από ταινίες που άφησαν το σημάδι τους χάρη στην ποιότητα, την επιρροή ή την εμπορική τους επιτυχία. Υπάρχει όμως και μια πολύ μικρότερη κατηγορία παραγωγών που έμειναν αξέχαστες για έναν εντελώς διαφορετικό λόγο: ήταν τόσο έντονες, ακραίες ή δύσκολες, ώστε μέρος του κοινού δεν άντεξε να τις παρακολουθήσει μέχρι το τέλος και εγκατέλειψε την αίθουσα πριν πέσουν οι τίτλοι.
10 ταινίες που το κοινό δεν άντεξε μέχρι το τέλος
Από κλασικά horror μέχρι ακραία δράματα και πιο πειραματικές δημιουργίες, αυτές οι ταινίες απέδειξαν ότι μερικές φορές η κινηματογραφική εμπειρία μπορεί να γίνει υπερβολικά έντονη για ορισμένους θεατές.
The Texas Chainsaw Massacre
Η διαφημιστική καμπάνια της ταινίας άφηνε να εννοηθεί ότι η ιστορία ήταν εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα, κάτι που αύξησε ακόμη περισσότερο την ένταση για όσους πήγαν να τη δουν στον κινηματογράφο.
Η ωμή βία, η αποπνικτική ατμόσφαιρα και η ιστορία μιας οικογένειας δολοφόνων αιφνιδίασαν ένα κοινό που δεν ήταν συνηθισμένο σε τόσο ακραίες εικόνες.
Η ταινία απαγορεύτηκε ή κυκλοφόρησε με περιορισμούς σε διάφορες χώρες, ενώ ορισμένες κινηματογραφικές αίθουσες επέλεξαν να μην την προβάλλουν καθόλου.
The Blair Witch Project
Όταν κυκλοφόρησε το 1999, κανείς δεν ήταν πραγματικά προετοιμασμένος για μια ταινία γυρισμένη σχεδόν εξ ολοκλήρου από την οπτική των ίδιων των πρωταγωνιστών.
Το mockumentary άλλαξε για πάντα το found footage ως κινηματογραφικό είδος, όμως προκάλεσε και ένα απρόσμενο πρόβλημα.
Οι συνεχείς και απότομες κινήσεις της κάμερας έκαναν αρκετούς θεατές να αισθανθούν ζαλάδα και ναυτία.
Καθώς περνούσαν οι εβδομάδες, ορισμένοι κινηματογράφοι άρχισαν να προειδοποιούν το κοινό πριν από την προβολή για τις πιθανές αυτές αντιδράσεις.
The Exorcist
Λίγες ταινίες έχουν δημιουργήσει τόσο μεγάλο μύθο γύρω από το όνομά τους όσο ο original Εξορκιστής του 1973.
Κατά τη διάρκεια των πρώτων προβολών, υπήρχαν αναφορές για θεατές που έφευγαν από τις αίθουσες, πάθαιναν κρίσεις άγχους ή ακόμη και λιποθυμούσαν εξαιτίας των σοκαριστικών σκηνών με τη Ρίγκαν ΜακΝιλ.
Με τα χρόνια, αρκετές από αυτές τις ιστορίες μπλέχτηκαν με τον μύθο που δημιουργήθηκε γύρω από την ταινία.
Ωστόσο, συνέβαλαν καθοριστικά στο να αποκτήσει τη φήμη μιας από τις πιο ενοχλητικές και τρομακτικές κινηματογραφικές εμπειρίες όλων των εποχών.
Reservoir Dogs
Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Κουέντιν Ταραντίνο απέδειξε ότι η βία μπορεί να γίνει εξαιρετικά άβολη ακόμη κι όταν δεν εμφανίζονται τα πάντα ξεκάθαρα στην οθόνη.
Η περίφημη σκηνή βασανισμού, στην οποία ο χαρακτήρας του Μάικλ Μάντσεν ακρωτηριάζει έναν αστυνομικό ενώ ακούγεται μουσική στο background, έκανε αρκετούς θεατές να εγκαταλείψουν την αίθουσα.
Η δύναμη της σκηνής δεν προέρχεται τόσο από όσα δείχνει άμεσα η κάμερα, αλλά από την ένταση και από αυτά που αφήνει στη φαντασία του θεατή.
Irreversible
Η ταινία του Γκασπάρ Νοέ εξακολουθεί να θεωρείται μία από τις πιο δύσκολες κινηματογραφικές εμπειρίες για μεγάλο μέρος του κοινού.
Κατά την προβολή της στο Φεστιβάλ των Καννών, εκατοντάδες θεατές φέρεται να εγκατέλειψαν την αίθουσα εξαιτίας μιας ιδιαίτερα σκληρής και μεγάλης σε διάρκεια σκηνής σεξουαλικής κακοποίησης, η οποία είναι γυρισμένη με σταθερή κάμερα.
Διαβάστε Επίσης
Παράλληλα, η ταινία χρησιμοποίησε πολύ χαμηλές ηχητικές συχνότητες, με στόχο να ενισχύσει την αίσθηση άγχους και δυσφορίας κατά τη διάρκεια της προβολής.
Terrifier
Η επιστροφή του gore κινηματογράφου βρήκε έναν από τους πιο ακραίους σύγχρονους χαρακτήρες του στο πρόσωπο του Art the Clown.
Η έντονα γραφική βία, οι ωμές σκηνές δολοφονιών και η σχεδόν πλήρης απουσία ορίων έκαναν αρκετούς θεατές να φύγουν από τις αίθουσες, αδυνατώντας να αντέξουν όσα έβλεπαν στην οθόνη.
Η επιτυχία της σειράς απέδειξε πάντως ότι εξακολουθεί να υπάρχει κοινό για ταινίες που δοκιμάζουν πραγματικά τις αντοχές του θεατή.
Gremlins
Σήμερα θεωρείται μία από τις κλασικές ταινίες των 80s, όμως όταν πρωτοκυκλοφόρησε αρκετοί γονείς πίστευαν ότι επρόκειτο για μια αθώα χριστουγεννιάτικη περιπέτεια κατάλληλη για όλη την οικογένεια.
Η έκπληξη ήρθε όταν τα χαριτωμένα πλάσματα άρχισαν να μεταμορφώνονται σε βίαια τέρατα και η ταινία απέκτησε πολύ πιο σκοτεινό και αιματηρό χαρακτήρα από αυτόν που περίμενε το κοινό.
Η διαμάχη που προκλήθηκε ήταν τόσο μεγάλη, ώστε συνέβαλε στη δημιουργία της ηλικιακής κατηγορίας PG-13 στις Ηνωμένες Πολιτείες.
127 Hours
Παρότι δεν ανήκει στο horror, η αληθινή ιστορία του Άρον Ράλστον κατάφερε να προκαλέσει πολύ έντονες σωματικές αντιδράσεις σε αρκετούς θεατές.
Η σκηνή κατά την οποία ο πρωταγωνιστής αποφασίζει να ακρωτηριάσει το ίδιο του το χέρι για να επιβιώσει είναι γυρισμένη με τέτοιο ρεαλισμό, ώστε υπήρξαν αναφορές για ανθρώπους που λιποθύμησαν ή έκαναν εμετό κατά τη διάρκεια προβολών.
The Tree of Life
Δεν φεύγουν όλοι οι θεατές από μια ταινία επειδή φοβούνται ή αηδιάζουν.
Η ταινία του Τέρενς Μάλικ δίχασε έντονα το κοινό εξαιτίας του αργού ρυθμού της, της στοχαστικής αφήγησης και του έντονου φιλοσοφικού χαρακτήρα της.
Για κάποιους πρόκειται για αριστούργημα. Για άλλους, όμως, το ύφος της ήταν τόσο μακριά από αυτά που αναζητούσαν από μια κινηματογραφική εμπειρία, ώστε αποφάσισαν να φύγουν πριν φτάσει στο τέλος.
The Fly
Ο Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ κατάφερε να μετατρέψει τη σωματική μεταμόρφωση σε πραγματικό εφιάλτη.
Το εξαιρετικό μακιγιάζ και τα ειδικά εφέ που παρουσιάζουν σταδιακά τη διάλυση και την αλλαγή του χαρακτήρα που υποδύεται ο Τζεφ Γκόλντμπλουμ προκάλεσαν έντονη δυσφορία σε αρκετούς θεατές όταν η ταινία κυκλοφόρησε τη δεκαετία του 1980.
Ο συνδυασμός επιστημονικής φαντασίας και body horror παραμένει μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς για το συγκεκριμένο είδος.
Τι έχουν κοινό όλες αυτές οι ταινίες;
Καθεμία κατάφερε να δοκιμάσει το κοινό με διαφορετικό τρόπο.
Ορισμένες βασίστηκαν στον ψυχολογικό τρόμο, άλλες στην ακραία βία και το body horror, ενώ υπήρχαν και εκείνες που επέλεξαν μια πιο πειραματική αφήγηση, μακριά από τους συνηθισμένους κανόνες του εμπορικού κινηματογράφου.
Αυτό που μοιράζονται όλες είναι η έντονη και άμεση αντίδραση που προκάλεσαν.
Αντί να παραμείνουν απλώς στις θέσεις τους μέχρι το τέλος, αρκετοί θεατές σηκώθηκαν και εγκατέλειψαν την αίθουσα.
Και κάπως έτσι, οι συγκεκριμένες ταινίες κατάφεραν να γράψουν τη δική τους μικρή ιστορία στον κινηματογράφο για έναν λόγο πολύ διαφορετικό από τις κριτικές, τα βραβεία ή τις εισπράξεις τους.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
