Το πρώτο μήνυμα που αντικρίζει ο παίκτης στο No. 10: Full Confidence μόλις αναλαμβάνει την πρωθυπουργία δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.
Πάνω στο γραφείο υπάρχει ένα σημείωμα που γράφει: "Την έχεις γαμήσει".
Και δεν χρειάζεται πολύς χρόνος για να καταλάβει τι ακριβώς εννοεί.
Η πρώτη μεγάλη απόφαση είναι η επιλογή υπουργού Οικονομικών. Η μία υποψήφια είναι η Harriet Voss, πρώην επενδυτική τραπεζίτης που "δεν έχει εκφράσει ποτέ δημόσια πολιτική άποψη". Ο άλλος είναι ο Reginald Forthwright, ένας άνθρωπος που υποστηρίζει έναν ενιαίο φόρο 3% για τα πάντα και έχει γράψει βιβλίο το οποίο χαρακτηρίστηκε "επικίνδυνα συνεκτικό".
Και αυτά είναι μόνο η αρχή.
Το παιχνίδι που σε κάνει πρωθυπουργό
Στην πρώτη ενημέρωση από το υπουργείο Οικονομικών, ο μόνιμος γραμματέας χρησιμοποιεί τη φράση "δημοσιονομικό περιθώριο" έντεκα φορές. Με κάθε επανάληψη, όμως, τα χρήματα που υποτίθεται ότι έχει στη διάθεσή της η κυβέρνηση λιγοστεύουν.
Μέχρι που τελικά γίνονται αρνητικά.
Άρα κάτι πρέπει να κοπεί.
Οι εβδομαδιαίες αποκομιδές απορριμμάτων; Τα νέα νοσοκομεία; Οι επενδύσεις στις μεταφορές; Το πάγωμα των φόρων;
Το πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά είχαν υποσχεθεί προεκλογικά.
Και κάπως έτσι ξεκινά ένα από τα πιο απρόσμενα gaming φαινόμενα της Βρετανίας.
Το mobile game που σε κάνει πρωθυπουργό
Το No. 10: Full Confidence είναι ένα strategy game για κινητά που μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα γνώρισε εντυπωσιακή άνοδο.
Σε ένα μόνο Σαββατοκύριακο, οι μέσοι ημερήσιοι χρήστες του ανέβηκαν από περίπου 300 σε 21.000, ενώ το παιχνίδι βρέθηκε στην κορυφή των επί πληρωμή τίτλων στο Ηνωμένο Βασίλειο, ξεπερνώντας ακόμη και το Minecraft.
Η ιδέα του είναι εξαιρετικά απλή.
Αναλαμβάνεις πρωθυπουργός.
Και προσπαθείς να παραμείνεις πρωθυπουργός όσο περισσότερο γίνεται.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να διαχειριστείς έναν διαρκώς δυσαρεστημένο πληθυσμό, εχθρικά media, προβληματικούς υπουργούς και βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας που έχουν πάντα μία ακόμη απαίτηση.
Κάθε επιλογή που κάνεις κερδίζει κάποιον και εξοργίζει κάποιον άλλο.
Μπορείς να αυξήσεις τη χρηματοδότηση του NHS και να ενθουσιάσεις τους backbenchers, μόνο και μόνο για να ανακαλύψεις ότι το υπουργικό συμβούλιο είναι έξαλλο επειδή ο προϋπολογισμός καταρρέει.
Μπορείς να δώσεις στους ψηφοφόρους σχεδόν όλα όσα ζητούν και να εκτοξεύσεις τη δημοτικότητά σου, μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι το κράτος δεν έχει πλέον χρήματα για τίποτα.
Το αποτέλεσμα είναι ένα παιχνίδι κυνικό, παράλογο και τόσο καταστροφικό ώστε τελικά γίνεται αστείο.
Σχεδόν μια ψηφιακή εκδοχή της βρετανικής πολιτικής του 2026.
Όταν η πραγματική πολιτική προσφέρει ήδη το υλικό
Δημιουργός του παιχνιδιού είναι ο Μπέντζαμιν Μπρούις, ένας 34χρονος αυτοδίδακτος developer από το Μάντσεστερ.
Ο Μπρούις κυκλοφόρησε το No. 10: Full Confidence τον Μάιο και έγραψε μόνος του περίπου 350 διαφορετικά σενάρια.
Η αρχική έμπνευση ήρθε έπειτα από ακόμη ένα βρετανικό πολιτικό σκάνδαλο προς το τέλος της προηγούμενης χρονιάς.
Το ενδιαφέρον είναι ότι πλέον δεν θυμάται καν ποιο ήταν.
Κάτι που ίσως περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τον ρυθμό με τον οποίο εμφανίζονται και εξαφανίζονται τα πολιτικά δράματα στη Βρετανία.
Για χρόνια ο ίδιος πίστευε ότι ίσως κάποια στιγμή ασχοληθεί προσωπικά με την πολιτική. Όσο μεγάλωνε, όμως, η επιθυμία να μπει πραγματικά στο Westminster μειώθηκε.
Αντί να γίνει μέρος του συστήματος, αποφάσισε να το μετατρέψει σε παιχνίδι.
Παρότι δηλώνει υποστηρικτής του Άντι Μπέρναμ, φρόντισε συνειδητά να μη σχεδιάσει το game με τρόπο που να παρουσιάζει μία συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία ως τη "σωστή".
Γιατί η βασική ιδέα είναι ακριβώς η αντίθετη.
Δεν υπάρχει μία επιλογή που λύνει τα πάντα.
Κάθε απόφαση έχει κόστος. Κάθε πολιτική δημιουργεί κερδισμένους και χαμένους. Και καμία πλευρά δεν διαθέτει το μονοπώλιο της σωστής απάντησης.
Όταν η σάτιρα πλησιάζει επικίνδυνα την πραγματικότητα
Ίσως το πιο εντυπωσιακό στοιχείο του παιχνιδιού είναι η αντίδραση ανθρώπων που γνωρίζουν πώς λειτουργεί πραγματικά το βρετανικό κράτος.
Φίλοι του Μπρούις που εργάζονται στη δημόσια διοίκηση τού έχουν πει ότι αρκετές από τις καταστάσεις του game θυμίζουν ανησυχητικά την καθημερινή πραγματικότητα.
Κάποιος προσπαθεί να πάρει μια απόφαση.
Στη συνέχεια εμπλέκονται διαφορετικά υπουργεία, υπηρεσίες, πολιτικές ισορροπίες και αντικρουόμενα συμφέροντα.
Και έπειτα από όλη αυτή τη διαδικασία, μπορεί να μην αλλάξει απολύτως τίποτα.
Ορισμένα περιστατικά του παιχνιδιού έχουν μάλιστα άμεση βάση σε πραγματικές στιγμές της βρετανικής πολιτικής.
Ένα χαρακτηριστικό σενάριο παραπέμπει στον Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος σε προεκλογική εκστρατεία είχε καταφύγει μέσα σε ψυγείο για να αποφύγει δημοσιογράφους.
Στο παιχνίδι, ο πρωθυπουργός καταλήγει κρυμμένος μέσα σε έναν σβηστό κλίβανο, ενώ οι δημοσιογράφοι τον περιμένουν απ' έξω επειδή δεν υπάρχει άλλη διέξοδος.
Και ο παίκτης πρέπει να αποφασίσει πώς θα χειριστεί την κατάσταση όταν τελικά αναγκαστεί να εμφανιστεί.
Άλλο σενάριο εμπνέεται από την ιστορία Βρετανού πολιτικού που φέρεται να διατηρούσε μια μεγάλη αράχνη στο γραφείο του και να τη χρησιμοποιούσε για να τρομοκρατεί συναδέλφους.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, το πρόβλημα της πολιτικής σάτιρας είναι σχεδόν το αντίθετο από το συνηθισμένο.
Η πραγματικότητα είναι ήδη τόσο παράλογη ώστε δύσκολα μπορείς να την κάνεις πολύ πιο ακραία.
157 χρόνια πρωθυπουργός
Η ξαφνική δημοτικότητα του παιχνιδιού έχει δημιουργήσει και ορισμένα εντυπωσιακά στατιστικά.
Το μεγαλύτερο διάστημα που έχει καταφέρει μέχρι στιγμής κάποιος παίκτης να παραμείνει στην Downing Street είναι 1.885 μήνες.
Δηλαδή περίπου 157 χρόνια.
Ο ίδιος ο Μπρούις έχει παραδεχθεί ότι ίσως χρειαστεί να εισαγάγει κάποιο είδος ορίου ζωής στον χαρακτήρα, αφού σε ένα σημείο μια πρωθυπουργική θητεία ενάμιση αιώνα αρχίζει να απομακρύνεται αρκετά από την έννοια της δημοκρατίας.
Μεγάλο μέρος της γοητείας του παιχνιδιού κρύβεται και στις μικρές λεπτομέρειες.
Οι φανταστικοί πολιτικοί έχουν ονόματα όπως "Leila Pemberton", αποτέλεσμα μιας συνειδητής προσπάθειας να ακούγονται όσο γίνεται περισσότερο σαν Βρετανοί πολιτικοί που θα μπορούσαν να έχουν γεννηθεί τον 19ο αιώνα.
Έτσι δημιουργείται ένας κόσμος που μοιάζει αρκετά οικείος ώστε να θυμίζει Westminster, αλλά και αρκετά γελοίος ώστε να λειτουργεί ως κωμωδία.
Όλοι πιστεύουν ότι θα κυβερνούσαν καλύτερα
Ίσως το μεγαλύτερο κόλπο του No. 10: Full Confidence είναι ότι παίζει πάνω σε μία από τις πιο σταθερές πεποιθήσεις που συνοδεύουν την πολιτική:
σχεδόν όλοι θεωρούν ότι θα τα κατάφερναν καλύτερα από εκείνους που κυβερνούν.
Στα TikTok που έχουν αρχίσει να εμφανίζονται γύρω από το παιχνίδι, παίκτες παρουσιάζουν με υπερηφάνεια τα αποτελέσματά τους και αστειεύονται ότι μάλλον θα έπρεπε να κατέβουν για πρωθυπουργοί.
Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια.
Οι καλύτερες επιδόσεις τους προκύπτουν συνήθως επειδή έχουν υποσχεθεί σχεδόν τα πάντα στους πάντες.
Και ύστερα φτάνει ο λογαριασμός.
Τα χρήματα τελειώνουν.
Οι υπουργοί εξαγριώνονται.
Οι backbenchers σταματούν να στηρίζουν την κυβέρνηση.
Και η πρωθυπουργία τελειώνει.
Με έναν περίεργο τρόπο, ακόμη και ένα σατιρικό mobile game καταφέρνει να υπενθυμίσει κάτι αρκετά απλό:
η πολιτική είναι πολύ πιο εύκολη όταν δεν χρειάζεται να βρεις και τα χρήματα για όσα υπόσχεσαι.
Όταν το παιχνίδι αρχίζει να μοιάζει με πρόβλεψη
Ο Μπρούις έχει δημιουργήσει ακόμη και έναν χαρακτήρα από τη Βόρεια Αγγλία που σταδιακά εξελίσσεται σε σοβαρό πολιτικό αντίπαλο του πρωθυπουργού.
Η συγκεκριμένη πολιτικός ξεκινά ένα νέο δίκτυο λεωφορείων, σχεδιάζει έναν τεράστιο ουρανοξύστη και σιγά σιγά καταφέρνει να κερδίσει την προσοχή και την εύνοια των media.
Σε ένα από τα σενάρια αποφασίζει να διεκδικήσει κοινοβουλευτική έδρα, με τελικό στόχο την πρωθυπουργία.
Απέναντί της βρίσκονται μόλις δύο υποψήφιοι-μασκότ.
Το αστείο είναι ότι, σύμφωνα με τον δημιουργό του game, κάτι εντυπωσιακά παρόμοιο συνέβη αργότερα και στην πραγματική βρετανική πολιτική, σε μια υπόθεση που συνδεόταν με τον Νάιτζελ Φάρατζ.
Και κάπως έτσι, ένα παιχνίδι που σχεδιάστηκε για να σατιρίσει το Westminster άρχισε να δίνει την εντύπωση ότι μπορεί και να το προβλέψει.
Ίσως, τελικά, εκεί να βρίσκεται και ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας του.
Σε μια εποχή όπου η πραγματική πολιτική καταφέρνει συχνά να είναι πιο παράλογη από οποιαδήποτε σάτιρα, το No. 10: Full Confidence δεν χρειάζεται να δημιουργήσει έναν εντελώς φανταστικό κόσμο.
Χρειάζεται απλώς να πάρει τον ήδη υπάρχοντα.
Και να τον κάνει λίγο πιο αστείο.
