Αν βλέπεις πολύ ποδόσφαιρο, ξέρεις ότι το post-game studio είναι συνήθως το πρώτο πράγμα που θυσιάζεις. Τελειώνει το ματς, βλέπεις δυο φάσεις ακόμη, ακούς μια δήλωση του προπονητή και κάπου εκεί ή αλλάζεις κανάλι ή πιάνεις το κινητό σου. Με το Champions League Today του CBS, όμως, συμβαίνει το αντίθετο. Πολλές φορές μένεις γιατί θέλεις να δεις τι θα κάνουν οι ίδιοι.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κατόρθωμα της εκπομπής. Η Κέιτ Σκοτ, ο Τιερί Ανρί, ο Τζέιμι Κάραχερ και ο Μάικα Ρίτσαρντς έχουν βρει κάτι που η αθλητική τηλεόραση συχνά ψάχνει και σπάνια πετυχαίνει: χημεία που δεν μοιάζει προβαρισμένη.
Η παρέα που έκανε το Champions League πιο διασκεδαστικό
Δεν έχεις την αίσθηση ότι παρακολουθείς τέσσερις ανθρώπους που έχουν βάλει ακουστικά και περιμένουν να τους δώσει πάσα ο σκηνοθέτης. Βλέπεις τέσσερις ανθρώπους που ξέρουν πολύ καλά ο ένας τον άλλον, ξέρουν πού να χτυπήσουν, ξέρουν τι εκνευρίζει τον απέναντι και, το σημαντικότερο, δεν φοβούνται να ξεφύγουν λίγο από το πρόγραμμα.
Αυτό από μόνο του κάνει την εκπομπή να μοιάζει πολύ πιο κοντά στον τρόπο που πραγματικά μιλάμε για ποδόσφαιρο.
Δεν είναι πάνελ, είναι παρέα που ξέρει από μπάλα
Οι ρόλοι έχουν διαμορφωθεί σχεδόν από μόνοι τους. Η Σκοτ είναι αυτή που κρατάει το τιμόνι, αλλά χωρίς να παριστάνει την αυστηρή παρουσιάστρια που πρέπει να επαναφέρει κάθε τριάντα δευτερόλεπτα την τάξη. Ξέρει πότε να αφήσει μια ατάκα να πάει λίγο παραπάνω, πότε να γελάσει μαζί τους και πότε να κόψει τη φάση πριν το πράγμα ξεχειλώσει.
Ο Ανρί είναι ο άνθρωπος που μπορεί να κάθεται με μισό χαμόγελο για πέντε λεπτά και ξαφνικά να σου εξηγήσει με δυο κινήσεις γιατί ένας winger μπήκε λάθος στον άξονα ή γιατί ένας φορ δεν τράβηξε σωστά τον στόπερ. Ο Κάραχερ είναι πιο νευρικός, πιο direct, βλέπει ακόμη το παιχνίδι με τη λογική του αμυντικού που θέλει να κερδίσει τη μονομαχία πριν καν αρχίσει. Και ο Ρίτσαρντς είναι ο τύπος που μπορεί να διαλύσει μια ολόκληρη συζήτηση μόνο και μόνο επειδή ξεκινά να γελάει.
Διαβάστε Επίσης
Αυτό το τελευταίο είναι σημαντικό γιατί ο Μάικα Ρίτσαρντς θα μπορούσε πολύ εύκολα να έχει εγκλωβιστεί στον ρόλο του "αστείου τύπου". Δεν είναι αυτό. Είναι κανονικά καλός αναλυτής, απλώς δεν νιώθει την ανάγκη να στο αποδείξει με βαριές λέξεις και μόνιμη σοβαρότητα.
Και αυτό, για μένα, είναι από τα πιο ωραία πράγματα στην εκπομπή.
Η Κέιτ Σκοτ είναι ο λόγος που όλο αυτό δεν γίνεται τσίρκο
Βλέποντας αποσπάσματα στα social media, είναι εύκολο να πιστέψεις ότι η εκπομπή δουλεύει επειδή οι τρεις πρώην ποδοσφαιριστές λένε αστεία και πειράζονται. Αν ήταν μόνο αυτό, θα είχε κουράσει ήδη.
Η Σκοτ είναι εκείνη που δίνει ρυθμό σε όλο το πράγμα. Ξέρει πότε να πειράξει τον Ρίτσαρντς, πότε να πιέσει τον Κάραχερ να πάει λίγο πιο βαθιά στην άποψή του και πότε να δώσει χρόνο στον Ανρί να κάνει κάτι που κάνει εξαιρετικά: να παίρνει μια τακτική λεπτομέρεια και να την κάνει κατανοητή χωρίς να την απλοποιεί μέχρι αηδίας.
Αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο απ' όσο φαίνεται.
Οι περισσότερες αθλητικές εκπομπές θέλουν να έχουν "χαλαρό κλίμα". Μετά, όμως, γεμίζουν με στημένες ατάκες, ψεύτικες αντιδράσεις και στιγμές που φωνάζουν από μακριά ότι σχεδιάστηκαν για να κοπούν σε vertical video. Στο Champions League Today οι καλύτερες στιγμές γίνονται viral ακριβώς επειδή δείχνουν σαν να μην είχαν σχεδιαστεί ποτέ.
Το λάθος μένει στον αέρα, το γέλιο δεν κόβεται και η αμηχανία δεν σβήνεται πάντα. Και αυτό δίνει στην εκπομπή κάτι που λείπει πολύ από την τηλεόραση: ζωή.
Και μέσα σε όλα αυτά, ξέρουν κανονικά από μπάλα
Όλη αυτή η χαλαρότητα δεν θα είχε καμία αξία αν από κάτω δεν υπήρχε πραγματικό ποδοσφαιρικό περιεχόμενο.
Και υπάρχει.
Ο Ανρί είναι το πιο προφανές παράδειγμα. Έχει την εμπειρία, το μάτι και τη γλώσσα για να εξηγήσει τι βλέπει χωρίς να μετατρέψει την ανάλυση σε σεμινάριο προπονητικής. Δεν μιλάει για να σε εντυπωσιάσει. Μιλάει για να σου δείξει κάτι που ίσως δεν είχες προσέξει.
Αυτό είναι τεράστια διαφορά.
Ο Κάραχερ έχει την ένταση του ανθρώπου που βλέπει ακόμη το παιχνίδι ανταγωνιστικά. Ο Ρίτσαρντς έχει καλύτερη αίσθηση των χώρων και της αθλητικότητας του παιχνιδιού απ' όσο του αναγνωρίζεται συνήθως. Και η Σκοτ έχει αρκετή γνώση ώστε να μη λειτουργεί απλώς σαν τροχονόμος ανάμεσα στους τρεις.
Έτσι, μπορούν να περάσουν από τη Ρεάλ Μαδρίτης και τη Μάντσεστερ Σίτι σε μια μικρότερη ομάδα χωρίς να δίνουν την αίσθηση ότι απλώς γεμίζουν χρόνο μέχρι να επιστρέψουν στα μεγάλα ονόματα.
Και για κάποιον που γουστάρει πραγματικά το Champions League, αυτό μετράει.
Το Inside the NBA είναι η προφανής σύγκριση, αλλά όχι για τον λόγο που νομίζεις
Η σύγκριση με το Inside the NBA βγαίνει εύκολα και όχι άδικα. Και οι δύο εκπομπές βασίζονται στην ιδέα ότι η ανάλυση και η διασκέδαση δεν είναι αντίθετα πράγματα.
Το σημαντικό, όμως, δεν είναι ότι το CBS προσπάθησε να βρει τον "Τσαρλς Μπάρκλεϊ του ποδοσφαίρου" ή να αντιγράψει αμερικανικό format. Είναι ότι κατάλαβε κάτι πολύ πιο βασικό: ο κόσμος δεν θέλει απαραίτητα να του μιλάς για αθλητισμό σαν να παρουσιάζεις δελτίο στο υπουργείο.
Θέλει γνώση, θέλει άποψη, θέλει να καταλάβει τι είδε. Αλλά θέλει και να περάσει καλά.
Το Champions League Today δεν αντιμετωπίζει την ποδοσφαιρική κουβέντα σαν κάτι ιερό που πρέπει να γίνεται με σταυρωμένα χέρια και σοβαρό βλέμμα. Μπορεί ο Ανρί να δείξει ένα λάθος positioning και τριάντα δευτερόλεπτα αργότερα ο Ρίτσαρντς να γελάει τόσο δυνατά που να μην ακούγεται κανείς.
Το ένα δεν ακυρώνει το άλλο. Στην πραγματικότητα, το κάνει καλύτερο.
Για μένα, αυτή είναι η μεγάλη αξία της εκπομπής
Δεν ανοίγω πάντα μια ποδοσφαιρική εκπομπή επειδή θέλω να μάθω κάτι. Κάποιες φορές έχω ήδη δει δύο παιχνίδια, έχω διαβάσει τα stats, έχω τσακωθεί μόνος μου με μια αλλαγή προπονητή και δεν έχω καμία διάθεση να ακούσω άλλον έναν άνθρωπο να μου εξηγεί ότι "οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά".
Θέλω απλώς να ξεχαστώ λίγο.
Και αυτή η εκπομπή το πετυχαίνει χωρίς να μου ζητά να απενεργοποίησω τον εγκέφαλό μου.
Μπορώ να ακούσω τον Ανρί να εξηγεί μια κίνηση που δεν είχα προσέξει, να διαφωνήσω με τον Κάραχερ, να γελάσω με τον Ρίτσαρντς και δύο λεπτά μετά να έχω ξεχάσει ότι πριν λίγο νευρίαζα επειδή η ομάδα μου έφαγε γκολ από στημένη φάση.
Αυτό είναι πιο κοντά στην πραγματική σχέση που έχουμε με το ποδόσφαιρο απ' ό,τι πολλές "σοβαρές" εκπομπές θέλουν να παραδεχτούν.
Δεν βλέπουμε μπάλα μόνο για να αναλύσουμε συστήματα και Expected Goals. Τη βλέπουμε γιατί μας κάνει να ξεφεύγουμε, γιατί μας δίνει κάτι να συζητήσουμε, γιατί για δύο ώρες μπορούμε να νοιαζόμαστε υπερβολικά για το αν ένας δεξιός μπακ πήγε δύο μέτρα πιο μέσα απ' όσο έπρεπε.
Και μετά θέλουμε κάποιον να το συζητήσει μαζί μας.
Ακόμη κι αν δεν κάθεσαι να δεις όλη την εκπομπή, τα highlights αρκούν για να καταλάβεις
Ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας του Champions League Today έχει πλέον ξεφύγει από το ίδιο το studio. Το CBS Sports Golazo ανεβάζει στο YouTube clips, αποσπάσματα και ολόκληρες συλλογές με τις καλύτερες στιγμές της εκπομπής, από τις αναλύσεις του Ανρί μέχρι τις φορές που ο Ρίτσαρντς έχει χάσει εντελώς τον έλεγχο από τα γέλια.
Και αυτό είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος να καταλάβει κάποιος γιατί έχει αποκτήσει τέτοιο κοινό. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να έχει δει ολόκληρη τη μετάδοση. Αρκούν μερικά highlights για να πιάσεις αμέσως τη δυναμική: ο Ανρί προσπαθεί να κρατήσει σοβαρό ύφος, ο Κάραχερ ετοιμάζεται να πετάξει κάτι που πιθανότατα θα μετανιώσει, η Σκοτ βλέπει το χάος να έρχεται και ο Ρίτσαρντς έχει ήδη αρχίσει να γελάει πριν καν τελειώσει η πρόταση.
Συνήθως, κάπου εκεί καταλαβαίνεις γιατί αυτά τα βίντεο έχουν αποκτήσει δική τους ζωή στο YouTube.
Γι' αυτό περιμένεις το post-game αντί να αλλάξεις κανάλι
Το Champions League δεν χρειάζεται το CBS για να γίνει μεγάλο. Είναι ήδη ένα από τα μεγαλύτερα αθλητικά προϊόντα στον κόσμο. Αυτό είναι που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακό το γεγονός ότι οι Σκοτ, Ανρί, Κάραχερ και Ρίτσαρντς έχουν καταφέρει να προσθέσουν κάτι πάνω σε αυτό.
Θέλεις να δεις αν ο Κάραχερ θα επιμείνει στην ίδια άποψη που είχε πριν από το παιχνίδι, αν ο Ανρί θα εντοπίσει κάτι που σου ξέφυγε και κυρίως πόσο θα αντέξει ο Ρίτσαρντς πριν αρχίσει πάλι να γελάει.
Αυτό είναι τηλεόραση.
Όχι τέσσερις άνθρωποι που περιμένουν τη σειρά τους να μιλήσουν. Όχι τρία κλισέ για "θέληση", "πάθος" και "λεπτομέρειες". Αλλά άνθρωποι με πραγματική προσωπικότητα, πραγματική γνώση και αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να μη φοβούνται να φανούν γελοίοι για λίγο.
Και κάπου εκεί βρίσκεται ο λόγος που το Champions League Today έχει γίνει για μένα κομμάτι της καθημερινότητας μου.
Γιατί μερικές φορές το μόνο που θέλω είναι να ακούσω τέσσερις ανθρώπους που αγαπάνε την μπάλα να μιλάνε γι' αυτή σαν κανονικοί άνθρωποι και να γελάσω. Να γελάσω πολύ.
Και, ναι, να περιμένω να δω πότε θα λυγίσει πρώτος ο Μάικα Ρίτσαρντς από τα γέλια.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
