Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο έχει χτίσει μία από τις σημαντικότερες καριέρες στην ιστορία του κινηματογράφου. Εκτός όμως από ένας από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς της γενιάς του, είναι και ένας εμμονικός σινεφίλ. Το κινηματογραφικό του γούστο μάς βοηθά να καταλάβουμε κάποιες από τις επιρροές που τελικά διαμόρφωσαν και τον δικό του τρόπο να προσεγγίζει έναν ρόλο.
Ανάμεσα στις αγαπημένες του ταινίες βρίσκονται αρκετά κλασικά έργα του Hollywood, και ιδιαίτερα εκείνα στα οποία πρωταγωνιστούν ηθοποιοί που άλλαξαν για πάντα τον τρόπο με τον οποίο παίζεται ένας χαρακτήρας μπροστά στην κάμερα. Οι Μοντγκόμερι Κλιφτ, Μάρλον Μπράντο και Τζέιμς Ντιν είναι μερικά από τα ονόματα που ο Ντε Νίρο έχει αναγνωρίσει ως σημαντικές επιρροές του, ενώ οι ερμηνείες τους εξακολουθούν να αποτελούν για εκείνον σημείο αναφοράς.
Οι 4 αγαπημένες ταινίες του Ρόμπερτ Ντε Νίρο
Οι τέσσερις αυτές ταινίες αποκαλύπτουν μια λιγότερο εξερευνημένη πλευρά του Ντε Νίρο: εκείνη του σινεφίλ που παρατηρεί, αναλύει και επιστρέφει ξανά και ξανά στις ερμηνείες που θεωρεί πραγματικά σπουδαίες.
A Place in the Sun (1951), Τζορτζ Στίβενς
Η κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος An American Tragedy του Θίοντορ Ντράιζερ φέρνει μαζί τους Μοντγκόμερι Κλιφτ και Ελίζαμπεθ Τέιλορ σε μια ιστορία γεμάτη επιθυμία, φιλοδοξία και ταξικές διαφορές.
Ο Κλιφτ υποδύεται τον George Eastman, έναν νεαρό άνδρα ταπεινής καταγωγής που προσπαθεί να ανέβει κοινωνικά και τελικά βρίσκεται παγιδευμένος ανάμεσα σε δύο γυναίκες και στις συνέπειες των ίδιων του των επιλογών.
Το αποτέλεσμα είναι ένα ρομαντικό δράμα με στοιχεία αγωνίας, που εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας του 1950.
Για τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ένας από τους βασικούς λόγους για να θυμάται κανείς αυτή την ταινία είναι ο Μοντγκόμερι Κλιφτ. Ο ίδιος έχει μιλήσει για εκείνον ως μία από τις σπουδαιότερες μορφές που εμφανίστηκαν ποτέ στην οθόνη και έχει αναφερθεί στον αντίκτυπο που είχε η συγκεκριμένη ερμηνεία στη δική του σχέση με το σινεμά.
Περισσότερες από επτά δεκαετίες αργότερα, το A Place in the Sun διατηρεί μεγάλο μέρος της δύναμής του ακριβώς χάρη στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τη φιλοδοξία και την ηθική σύγκρουση.
Ταυτόχρονα, αποτελεί μια ιδανική βιτρίνα για το ταλέντο του Κλιφτ, του οποίου το υποκριτικό ύφος βοήθησε να σπάσουν οι πιο άκαμπτες συμβάσεις του κλασικού Hollywood.
The Wild One (1953), Λάζλο Μπένεντεκ
Ο Μάρλον Μπράντο πρωταγωνιστεί σε ακόμη μία ταινία που αντανακλά το κινηματογραφικό γούστο του Ρόμπερτ Ντε Νίρο.
Σε σκηνοθεσία του Λάζλο Μπένεντεκ, το The Wild One ακολουθεί τον Johnny Strabler, τον αρχηγό μιας συμμορίας μοτοσικλετιστών που φτάνει σε μια μικρή πόλη και αναστατώνει πλήρως την ήρεμη καθημερινότητά της.
Η ταινία καθιέρωσε τον Μπράντο ως μια μορφή άμεσα συνδεδεμένη με τη νεανική εξέγερση. Ο χαρακτήρας του, με το δερμάτινο μπουφάν και τη μοτοσικλέτα του, εξελίχθηκε σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες εικόνες του αμερικανικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1950.
Η σημασία του The Wild One ξεπερνά κατά πολύ την ίδια του την πλοκή.
Η ταινία βοήθησε να δημιουργηθεί μεγάλο μέρος της εικονογραφίας που αργότερα θα κυριαρχούσε στις ταινίες για μηχανόβιους, επαναστατημένους νέους και χαρακτήρες που αρνούνται να συμμορφωθούν με τους κοινωνικούς κανόνες.
Στην περίπτωση του Ντε Νίρο, ο θαυμασμός του επεκτείνεται φυσικά και στον Μπράντο.
Και αυτό δεν είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Ο Μπράντο υπήρξε μία από τις καθοριστικές μορφές στην αλλαγή της αμερικανικής υποκριτικής και μία από τις μεγαλύτερες επιρροές για τις γενιές που ακολούθησαν.
East of Eden (1955), Ελία Καζάν
Ο Τζέιμς Ντιν κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην εκτίμηση του Ρόμπερτ Ντε Νίρο.
Και ένας από τους λόγους μπορεί να βρεθεί στο East of Eden, την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Τζον Στάινμπεκ από τον Ελία Καζάν.
Ο Ντιν υποδύεται τον Cal Trask, έναν νεαρό άνδρα που έχει μια περίπλοκη σχέση με τον πατέρα του και ζει διαρκώς στη σκιά του αδελφού του.
Οικογενειακά μυστικά, ζήλια και η ανάγκη για αναγνώριση μετατρέπουν την ιστορία σε ένα έντονο δράμα γύρω από την ταυτότητα και την ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει ότι ανήκει κάπου.
Η ερμηνεία του Τζέιμς Ντιν αποτελεί το βασικό σημείο ενδιαφέροντος για τον Ντε Νίρο, ο οποίος έχει επισημάνει αρκετές φορές την ικανότητα του ηθοποιού να δημιουργεί σύνθετους χαρακτήρες, παρά το γεγονός ότι η κινηματογραφική του καριέρα υπήρξε εξαιρετικά σύντομη.
Το East of Eden σηματοδοτεί επίσης την αρχή του φαινομένου που μετέτρεψε τον Ντιν σε ένα από τα μεγαλύτερα είδωλα της αμερικανικής ποπ κουλτούρας.
Ο θάνατός του, λίγο μετά την ολοκλήρωση των επόμενων ταινιών του, συνέβαλε φυσικά στη δημιουργία ενός μύθου που παραμένει ζωντανός πολλές δεκαετίες αργότερα.
Η ταινία αξίζει να τη δει κανείς ξανά όχι μόνο για την ιστορική της σημασία, αλλά και επειδή μας επιτρέπει να παρακολουθήσουμε τον Ντιν πριν η εικόνα του ταυτιστεί οριστικά με τη φιγούρα του επαναστατημένου νέου.
Rebel Without a Cause (1955), Νίκολας Ρέι
Αν υπάρχει μία ταινία που συμπυκνώνει τον θαυμασμό του Ρόμπερτ Ντε Νίρο για τον Τζέιμς Ντιν, αυτή είναι πιθανότατα το Rebel Without a Cause.
Σε σκηνοθεσία του Νίκολας Ρέι, η ταινία παρουσιάζει τον Jim Stark, έναν προβληματικό έφηβο που προσπαθεί να βρει τη θέση του στον κόσμο, ενώ ταυτόχρονα έρχεται αντιμέτωπος με οικογενειακά προβλήματα, βία και μια διαρκή αίσθηση απομόνωσης.
Ο Ντιν πέθανε σε ηλικία μόλις 24 ετών, έχοντας πρωταγωνιστήσει ουσιαστικά σε μόλις τρεις μεγάλες ταινίες: East of Eden, Rebel Without a Cause και Giant.
Για τον Ντε Νίρο, αυτή η τόσο μικρή φιλμογραφία κάνει τον αντίκτυπο του Ντιν ακόμη πιο εντυπωσιακό.
Σε συζήτησή του με το Letterboxd, ο Ντε Νίρο συνόψισε τον θαυμασμό του για τον Ντιν λέγοντας πως ήταν εκπληκτικός και εξαιρετικός και στις τρεις ταινίες του. Τον χαρακτήρισε επίσης έναν πραγματικά ξεχωριστό άνθρωπο.
Το Rebel Without a Cause κατέληξε να γίνει η απόλυτη ταινία αυτής της σύντομης καριέρας.
Ο Jim Stark δεν ήταν απλώς ένας προβληματικός νέος. Εκπροσωπούσε μια ολόκληρη γενιά που άρχιζε να αμφισβητεί τις οικογενειακές και κοινωνικές προσδοκίες της εποχής.
Ένα πορτρέτο του ίδιου του Ρόμπερτ Ντε Νίρο
Και οι τέσσερις επιλογές έχουν κάτι κοινό.
Ο Ντε Νίρο δεν φαίνεται να αναζητά αποκλειστικά μεγάλες ιστορίες ή ταινίες που θεωρούνται κλασικές. Το ενδιαφέρον του στρέφεται κυρίως στους ηθοποιούς που άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο χτίζεται και ερμηνεύεται ένας χαρακτήρας.
Ο Κλιφτ ενσαρκώνει την ευαισθησία και τη συναισθηματική ένταση. Ο Μπράντο την επαναστατικότητα και τη σωματική παρουσία. Ο Ντιν μετέτρεψε τη νεανική σύγκρουση και την κοινωνική αμηχανία σε έναν τρόπο υποκριτικής που επηρέασε ολόκληρες γενιές.
Δεν είναι τυχαίο που αυτά τα ονόματα εμφανίζονται όταν μιλάμε για τον Ντε Νίρο.
Η δική του καριέρα είναι γεμάτη σύνθετους, άβολους και συναισθηματικά ακραίους χαρακτήρες.
Πριν γίνει ο Travis Bickle, ο Jake LaMotta ή ο Jimmy Conway, ο Ντε Νίρο ήταν και εκείνος ένας νεαρός ηθοποιός που παρατηρούσε προσεκτικά όσους είχαν ήδη αλλάξει τους κανόνες του επαγγέλματος.
Οι αγαπημένες του ταινίες μπορούν, λοιπόν, να διαβαστούν σαν ένας χάρτης των επιρροών του.
Και ταυτόχρονα σαν μια πολύ καλή κινηματογραφική πρόταση:
αν θέλεις να καταλάβεις καλύτερα τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ίσως πρέπει να ξεκινήσεις βλέποντας τις ταινίες που επέλεγε να βλέπει ο ίδιος.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
