Σήμερα ένας διάσημος μπορεί να αφιερώσει ολόκληρη συνέντευξη στο τι κάνει μέσα στα πρώτα 45 λεπτά αφού ξυπνήσει. Νερό με ηλεκτρολύτες, διαλογισμός, προπόνηση, συγκεκριμένο πρωινό και ένα πρόγραμμα τόσο σχολαστικό ώστε κάποια στιγμή αναρωτιέσαι αν όντως ζει έτσι ή αν το έχει σχεδιάσει κάποιος άνθρωπος του marketing.
Ο Lemmy Kilmister ανήκε σε μια εντελώς διαφορετική σχολή. Δεν προσπαθούσε να πουλήσει ισορροπία, αυτοβελτίωση ή κάποια μυστική μέθοδο μακροζωίας. Αντιθέτως, οι άνθρωποι που τον έζησαν από κοντά περιγράφουν μια καθημερινότητα που έμοιαζε σχεδόν εξίσου ακραία με την εικόνα που είχε πάνω στη σκηνή. Μία από τις καλύτερες μαρτυρίες γι' αυτή την περίοδο προέρχεται από τον Τόπερ Χέντον, τον ντράμερ των The Clash, ο οποίος έζησε για ένα διάστημα μαζί του στο Λονδίνο.
Το σπίτι του Lemmy δεν ήταν ακριβώς rock-star mansion
Ο Χέντον μετακόμισε στο σπίτι του Lemmy στην Coleville Terrace, λίγο έξω από την Portobello Road, όταν άδειασε το δωμάτιο που χρησιμοποιούσε προηγουμένως ο ντράμερ των Motörhead, Φιλ "Philthy Animal” Τέιλορ. Η ανάμνησή του δεν έχει τίποτα από τη συνηθισμένη εικόνα του επιτυχημένου μουσικού με designer έπιπλα και κάποιον να φροντίζει τα πάντα πίσω του. Ο ίδιος το περιέγραψε ως έναν απαίσιο χώρο που έμοιαζε περισσότερο με κατάληψη.
Αυτό, βέβαια, ταιριάζει αρκετά καλά με τον Lemmy. Η δική του εκδοχή του rock 'n' roll δεν βασίστηκε ποτέ ιδιαίτερα στην πολυτέλεια. Το ενδιαφέρον ήταν περισσότερο η μουσική, οι άνθρωποι που περνούσαν από το σπίτι και ένας τρόπος ζωής χωρίς ιδιαίτερη διάθεση να δείξει αξιοπρεπής για τις κάμερες. Ο Σιντ Βίσιους είχε επίσης μείνει για ένα διάστημα στο διαμέρισμά του, με τον Lemmy να θυμάται αργότερα ότι προσπάθησε να του μάθει μπάσο και γρήγορα διαπίστωσε πως το εγχείρημα δεν πήγαινε ιδιαίτερα καλά.
Το αστείο είναι ότι σήμερα τέτοιες ιστορίες μοιάζουν σχεδόν κατασκευασμένες για rock documentary. Τότε, για τους ανθρώπους που ζούσαν μέσα σε εκείνη τη λονδρέζικη punk και rock σκηνή, ήταν απλώς η Τρίτη.
Το πρωινό του θα έκανε κάθε wellness influencer να παραιτηθεί
Ο Χέντον περιέγραφε τον Lemmy ως "creature of habit". Απλώς η συνήθειά του δεν περιλάμβανε ούτε πράσινο χυμό ούτε δέκα λεπτά mindfulness. Σύμφωνα με την αφήγησή του, όταν ξυπνούσε έπαιρνε μεγάλη ποσότητα speed και ακολουθούσε ένα γεμάτο αγγλικό fry-up. Αυτή ήταν η ρουτίνα.
Ο Χέντον είχε μάλιστα την εντύπωση ότι ο Lemmy ανήκε σε εκείνη την κατηγορία ανθρώπων που είχαν κάνει την υπερβολή τόσο σταθερό κομμάτι της καθημερινότητάς τους ώστε τα ναρκωτικά δεν χρησιμοποιούνταν πλέον για να αισθανθούν "διαφορετικά", αλλά σχεδόν για να φτάσουν σε αυτό που οι ίδιοι θεωρούσαν φυσιολογική κατάσταση. Προφανώς αυτό δεν αποτελεί κάποια αξιοζήλευτη βιολογική ικανότητα ούτε lifestyle hack που χάθηκε μαζί με το rock 'n' roll. Είναι μάλλον μια αρκετά καλή περιγραφή εξάρτησης.
Και ίσως ακριβώς γι' αυτό έχει ενδιαφέρον η ιστορία. Επειδή αφαιρεί λίγη από τη ρομαντικοποίηση που συνήθως συνοδεύει τον μύθο του "ακατάστρεπτου" rock star. Ο Lemmy μπορούσε να αντέξει έναν τρόπο ζωής που θα διέλυε πολλούς ανθρώπους πολύ νωρίτερα, αλλά αυτό δεν τον μετέτρεπε σε υπεράνθρωπο.
Μετά υπάρχει και η ιστορία με το μαχαίρι
Αν χρειαζόταν μία μόνο σκηνή για να καταλάβεις το περιβάλλον στο οποίο ζούσε ο Χέντον, υπάρχει η ιστορία που αφηγήθηκε χρόνια αργότερα για μια δόση speed. Κάποια στιγμή ζήτησε από τον Lemmy λίγη και εκείνος του την πρόσφερε στην άκρη ενός μαχαιριού. Ο Χέντον έσκυψε για να τη ρουφήξει, ακούμπησε το πρόσωπό του στη λεπίδα και, όπως θυμόταν, παραλίγο να κόψει τη μύτη του στα δύο. Το δωμάτιο γέμισε αίμα.
Η ιστορία είναι τόσο παρανοϊκή ώστε, αν την έβλεπες σε biopic, πιθανότατα θα κατηγορούσες τον σεναριογράφο ότι το παράκανε. Κι όμως, προέρχεται από τον άνθρωπο που ισχυρίζεται ότι βρισκόταν εκεί. Δεν χρειάζεται καν να την κάνεις πιο κινηματογραφική. Ένας από τους The Clash, ο Lemmy, speed πάνω σε μαχαίρι και αίματα σε ένα σπίτι που ήδη έμοιαζε με squat είναι υπεραρκετό υλικό.
Αυτές οι λεπτομέρειες εξηγούν επίσης κάτι για το γιατί ο Lemmy παρέμεινε τόσο πειστική φιγούρα μέχρι το τέλος. Η απόσταση ανάμεσα στον τύπο που έβλεπες πάνω στη σκηνή και στον τύπο που επέστρεφε σπίτι μετά τη συναυλία φαίνεται ότι ήταν αρκετά μικρή.
Ο Lemmy δεν υποδυόταν ιδιαίτερα καλά τον rock star, επειδή δεν χρειαζόταν
Πολλοί μουσικοί έχουν χτίσει μια σκηνική περσόνα μεγαλύτερη από την πραγματική τους ζωή. Ο Lemmy έδινε σχεδόν την αντίθετη εντύπωση. Τα μαύρα ρούχα, το καπέλο, η βραχνή φωνή, η σχέση με το αλκοόλ και τις αμφεταμίνες δεν εξαφανίζονταν όταν τελείωνε η συναυλία. Ακόμη και συνεντεύξεις πολλών δεκαετιών αργότερα τον παρουσίαζαν να ζει με την ίδια περίπου απέχθεια για οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί συμβατικό.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μετατρέψουμε την αυτοκαταστροφή σε χαρακτηριστικό αυθεντικότητας. Ο ίδιος ο rock μύθος έχει κάνει αρκετή ζημιά παρουσιάζοντας την εξάρτηση σαν κάποιο απαραίτητο εισιτήριο για να είσαι πραγματικός καλλιτέχνης. Η γοητεία του Lemmy βρισκόταν περισσότερο στο γεγονός ότι δεν προσπάθησε ιδιαίτερα να ωραιοποιήσει ποιος ήταν.
Δεν παρουσίαζε τον τρόπο ζωής του σαν συμβουλή. Δεν υποστήριζε ότι είχε ανακαλύψει κάποιο μυστικό που οι υπόλοιποι δεν καταλαβαίναμε. Και σίγουρα δεν υπήρχε downloadable PDF με "The Lemmy Morning Method".
Το πιο απίστευτο είναι ότι έφτασε μέχρι τα 70
Ο Lemmy πέθανε τον Δεκέμβριο του 2015, τέσσερις ημέρες μετά τα 70ά γενέθλιά του. Μέχρι πολύ κοντά στο τέλος συνέχιζε να περιοδεύει με τους Motörhead, παρά τα προβλήματα υγείας που είχαν αρχίσει πλέον να επηρεάζουν σοβαρά τις εμφανίσεις του. Η μακροβιότητά του συχνά αντιμετωπίστηκε σχεδόν σαν ακόμη ένα μέρος του μύθου του, σαν απόδειξη ότι somehow οι συνηθισμένοι κανόνες δεν ίσχυαν γι' αυτόν.
Φυσικά ίσχυαν. Απλώς ο Lemmy κατάφερε να τους δοκιμάσει για εντυπωσιακά μεγάλο διάστημα.
Και ίσως εκεί βρίσκεται ο λόγος που αυτές οι ιστορίες παραμένουν τόσο απολαυστικές χρόνια μετά τον θάνατό του. Όχι επειδή αποκαλύπτουν κάποια συνταγή για το πώς πρέπει να ζει κανείς, αλλά επειδή θυμίζουν μια εποχή όπου ένας rock star μπορούσε να είναι διάσημος χωρίς να μετατρέπει κάθε προσωπική συνήθεια σε περιεχόμενο και κάθε πρωινό σε κομμάτι του personal brand του.
Ο Lemmy δεν είχε wellness routine, morning protocol ή συμβουλές αυτοβελτίωσης. Είχε μερικές πολύ κακές συνήθειες, ένα μπάσο Rickenbacker και ελάχιστη διάθεση να πείσει οποιονδήποτε ότι έπρεπε να ζήσει όπως εκείνος.
Και, στην περίπτωσή του, αυτό ήταν περισσότερο από αρκετό.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
