Ο Lemmy δεν ήταν άνθρωπος που μάσαγε τα λόγια του. Είτε μιλούσε για μουσική είτε για άλλους καλλιτέχνες, συνήθως έλεγε ακριβώς αυτό που σκεφτόταν, χωρίς να τον απασχολεί ιδιαίτερα αν κάποιος θα ενοχληθεί.
Και όταν η συζήτηση έφτανε στους Rolling Stones, η άποψή του ήταν αρκετά ξεκάθαρη.
Αναγνώριζε ότι είχαν γράψει σπουδαία τραγούδια και ότι είχαν τεράστια θέση στην ιστορία της rock. Παρ’ όλα αυτά, δεν πίστευε ιδιαίτερα στην εικόνα του "επικίνδυνου" συγκροτήματος που τους ακολουθούσε για δεκαετίες.
Στα δικά του μάτια, μεγάλο μέρος αυτής της εικόνας ήταν κατασκευασμένο.
Lemmy: Δεν πίστευε ότι οι Rolling Stones ήταν τόσο επαναστάτες όσο έδειχναν
Οι Rolling Stones εμφανίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ως η πιο άγρια απάντηση στην καθαρή εικόνα πολλών pop συγκροτημάτων της εποχής.
Ο Μικ Τζάγκερ, ο Κιθ Ρίτσαρντς και ο Μπράιαν Τζόουνς έδιναν την αίσθηση μιας μπάντας που δεν ακολουθούσε εύκολα κανόνες.
Οι συναυλίες τους μπορούσαν να γίνουν χαοτικές και το κοινό συχνά αντιδρούσε με τρόπο που ενίσχυε ακόμη περισσότερο τη φήμη τους.
Όταν αργότερα πέρασαν στις ΗΠΑ, αυτή η εικόνα έγινε ακόμη πιο δυνατή.
Για τον Lemmy, όμως, υπήρχε απόσταση ανάμεσα στον μύθο και στην πραγματικότητα.
Στην αυτοβιογραφία του White Line Fever είχε γράψει ότι θεωρούσε τους Stones παιδιά από σχετικά άνετες οικογένειες που επέλεξαν να ζήσουν δύσκολα στο Λονδίνο για να χτίσουν γύρω τους μια πιο άγρια εικόνα.
Με απλά λόγια, θεωρούσε ότι ένα μέρος του χαρακτήρα τους ήταν περισσότερο εμφάνιση παρά πραγματική ζωή.
Διαβάστε Επίσης
Για τον Lemmy, οι Beatles ήταν σε άλλο επίπεδο
Παρά τις ενστάσεις του, ο Lemmy δεν ισχυριζόταν ότι οι Rolling Stones δεν είχαν καλές στιγμές.
Απλώς δεν τους έβαζε ποτέ πάνω από τους Beatles.
Η προτίμησή του ήταν ξεκάθαρη.
Πίστευε ότι οι Beatles είχαν περισσότερο χιούμορ, καλύτερα τραγούδια, περισσότερες πρωτότυπες ιδέες και πολύ πιο δυνατή παρουσία στη σκηνή.
Για τους Stones, η δική του περιγραφή ήταν πολύ πιο απλή: υπήρχε ο Μικ Τζάγκερ που κινούνταν ασταμάτητα στη σκηνή, αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκούσε για να τον εντυπωσιάσει.
Δεν ήταν ακριβώς ψύχραιμη μουσική ανάλυση.
Ήταν περισσότερο ο τρόπος του Lemmy να λέει ότι, όσο κι αν αναγνώριζε την αξία τους, ποτέ δεν ένιωθε ότι οι Stones είχαν το ίδιο βάθος με τους Beatles.
Η συναυλία στο Hyde Park δεν τον έπεισε
Ο Lemmy είχε δει τους Rolling Stones ζωντανά στο Hyde Park και η εμπειρία δεν άλλαξε τη γνώμη του.
Αντίθετα, όπως είχε θυμηθεί αργότερα, θεωρούσε ότι η μπάντα εκείνο το βράδυ δεν ήταν καθόλου καλή.
Είχε μάλιστα σταθεί και στην εμφάνιση του Μικ Τζάγκερ, που φορούσε φόρεμα στη σκηνή.
Για τον Lemmy, η συναυλία αυτή ήταν ακόμη μία απόδειξη ότι ο μύθος γύρω από τους Stones ήταν μεγαλύτερος από αυτό που ο ίδιος έβλεπε μπροστά του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι απέρριπτε όλη τη μουσική τους.
Το "Sympathy for the Devil", για παράδειγμα, ήταν ένα από τα κομμάτια που εκτιμούσε ιδιαίτερα.
Πίστευε ακόμη και ότι οι Motörhead έπαιξαν καλύτερα τα τραγούδια τους
Ο Lemmy δεν σταμάτησε μόνο στην κριτική.
Οι Motörhead είχαν διασκευάσει τραγούδια των Rolling Stones και ο ίδιος θεωρούσε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις οι δικές τους εκδοχές ήταν καλύτερες.
Δεν το παρουσίαζε καν με ιδιαίτερη μετριοπάθεια.
Η άποψή του ήταν ότι οι Motörhead πήραν τα τραγούδια και τα έκαναν πιο δυνατά, πιο βαριά και πιο κοντά στον δικό τους ήχο.
Παρότι του άρεσαν τα πρωτότυπα, προτιμούσε αυτό που είχε κάνει η δική του μπάντα.
Αυτός, άλλωστε, ήταν και ο Lemmy.
Δεν είχε ιδιαίτερη διάθεση να προσποιηθεί ότι σεβόταν κάτι περισσότερο μόνο και μόνο επειδή θεωρούνταν κλασικό.
Δεν τον ενδιέφερε πόσο μεγάλος ήταν ο μύθος
Οι Rolling Stones μπορούσαν να γεμίζουν στάδια, να έχουν εκατομμύρια θαυμαστές και να θεωρούνται ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα όλων των εποχών.
Τίποτα από αυτά δεν είχε ιδιαίτερη σημασία για τον Lemmy αν το ίδιο το live δεν τον έπειθε.
Για εκείνον, η rock μουσική έπρεπε να λειτουργεί πρώτα απ’ όλα στη σκηνή.
Η φήμη, οι πωλήσεις και η ιστορία δεν μπορούσαν να καλύψουν μια εμφάνιση που ο ίδιος θεωρούσε αδύναμη.
Αυτός ήταν και ο λόγος που μπορούσε να μιλά με τόσο σκληρό τρόπο για μια μπάντα που ταυτόχρονα παραδεχόταν ότι είχε γράψει σπουδαίους δίσκους.
Ο ίδιος ήταν γεμάτος αντιφάσεις
Βέβαια, ο Lemmy δεν ήταν ακριβώς ο άνθρωπος που μπορούσε εύκολα να χωρέσει σε μία συγκεκριμένη εικόνα.
Από τη μία είχε χτίσει τη φήμη του σκληρού rock μουσικού που δεν φοβόταν σχεδόν τίποτα.
Από την άλλη, όταν αποκατέστησε τη σχέση με τη μητέρα του, φρόντιζε να την προστατεύει από όσα συνέβαιναν στα παρασκήνια των συναυλιών του.
Παράλληλα, είχε κάνει κατά καιρούς πράγματα που προκαλούσαν αντιδράσεις, όπως η γνωστή σχέση του με τη συλλογή στρατιωτικών αντικειμένων και η ιστορία στην οποία είχε δώσει σε έναν θαυμαστή ένα ναζιστικό αντικείμενο για να το πουλήσει.
Ο Lemmy ήταν γεμάτος τέτοιες αντιθέσεις.
Μπορούσε να δείχνει ταυτόχρονα σκληρός, αστείος, υπερβολικός και απρόβλεπτος.
Δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει αρεστός
Ίσως τελικά αυτό να ήταν που τον ξεχώριζε περισσότερο.
Ο Lemmy δεν φαινόταν να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το αν η άποψή του συμφωνούσε με τη γενική εικόνα.
Οι Rolling Stones θεωρούνταν θρύλοι; Εκείνος μπορούσε να πει ότι δεν του άρεσαν στη σκηνή.
Οι Beatles είχαν ήδη τεράστια φήμη; Δεν είχε κανένα πρόβλημα να τους βάλει ακόμη πιο ψηλά.
Οι Motörhead διασκεύαζαν ένα κλασικό τραγούδι; Θα μπορούσε άνετα να πει ότι η δική τους εκδοχή ήταν καλύτερη.
Αυτός ήταν ο τρόπος του.
Και είτε συμφωνούσε κανείς μαζί του είτε όχι, δύσκολα μπορούσε να τον κατηγορήσει ότι προσπαθούσε να πει αυτό που ήθελαν να ακούσουν οι άλλοι.
