Το Rocky πέτυχε μία από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές νίκες της ιστορίας το 1977, όμως ο Σιλβέστερ Σταλόνε δεν έζησε εκείνη τη βραδιά όπως είχε φανταστεί. Η ταινία που είχε γράψει και στην οποία πρωταγωνιστούσε κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, επικρατώντας μεταξύ άλλων και του Taxi Driver, όμως ο ίδιος θυμάται εκείνη τη στιγμή με πολύ περισσότερη πίκρα παρά θριαμβευτική διάθεση.
Σχεδόν πέντε δεκαετίες αργότερα, ο Σταλόνε εξήγησε σε συνέντευξή του ότι η απουσία των γονιών του μετέτρεψε μία από τις σημαντικότερες βραδιές της καριέρας του σε επώδυνη ανάμνηση. Για εκείνον, εκείνο το βραβείο ήταν η αναγνώριση ενός ονείρου που κυνηγούσε για χρόνια, αλλά ταυτόχρονα του υπενθύμισε ότι οι άνθρωποι από τους οποίους περίμενε στήριξη δεν βρίσκονταν εκεί για να το μοιραστούν μαζί του.
Ο Σιλβέστερ Σταλόνε πίστευε ότι το Rocky δεν είχε καμία πιθανότητα
Στην τελετή του 1977, το Rocky ήταν μία από τις ταινίες που βρίσκονταν στο επίκεντρο, όμως ο Σταλόνε δεν πίστευε ότι μπορούσε πραγματικά να κερδίσει το μεγάλο βραβείο.
Όπως θυμήθηκε στο CBS Sunday Morning, ακόμη και κάποιοι από τους σεναριογράφους των ανταγωνιστικών ταινιών τον πλησίασαν και του είπαν ότι δεν περίμεναν να κερδίσουν.
Γι’ αυτό, όταν ο Τζακ Νίκολσον ανακοίνωσε ότι το Rocky είχε κερδίσει το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, ο Σταλόνε για λίγα δευτερόλεπτα πίστεψε ότι ήταν αστείο.
Η αντίδραση του κοινού τού επιβεβαίωσε τελικά ότι το αποτέλεσμα ήταν πραγματικό, όμως το συναίσθημα που περίμενε να νιώσει δεν ήρθε ποτέ.
Ο ηθοποιός περιέγραψε εκείνη τη στιγμή ως μια παράξενη εμπειρία. Αντί να πανηγυρίζει, ένιωθε ότι ήθελε να εξαφανιστεί μέσα στο κοινό. Η σημαντικότερη επαγγελματική αναγνώριση της καριέρας του συνέπεσε με μια προσωπική απουσία που τελικά βάρυνε περισσότερο από το ίδιο το βραβείο.
Η νίκη του Rocky τού θύμισε και όλα όσα είχε χάσει
Ο Σταλόνε ήθελε εκείνη η βραδιά να έχει οικογενειακό χαρακτήρα.
Ήθελε να μοιραστεί τη νίκη με τους ανθρώπους που αγαπούσε και να ζήσει τη στιγμή σαν μια κοινή γιορτή, έπειτα από τόσα χρόνια προσπάθειας.
Οι γονείς του, όμως, δεν παρευρέθηκαν στην τελετή.
Η απουσία τους άφησε βαθύ αποτύπωμα στη μνήμη του, σε τέτοιο βαθμό ώστε, δεκαετίες αργότερα, εξακολουθεί να μιλά για εκείνη τη στιγμή σαν μία από τις πληγές που δεν έκλεισαν ποτέ.
Ο ίδιος εξήγησε ότι το περιστατικό τού δίδαξε κάτι που θεωρεί θεμελιώδες μέχρι σήμερα: τη μεγάλη επίδραση που μπορούν να έχουν οι γονείς στα παιδιά τους.
Για τον Σταλόνε, η απόρριψη και η έλλειψη υποστήριξης στα πρώτα χρόνια της ζωής αφήνουν σημάδια που μπορεί να παραμένουν ακόμη και όταν τελικά έρχεται η επιτυχία.
Το Όσκαρ δεν μπόρεσε να καλύψει το κενό που ένιωθε
Η επιτυχία του Rocky άλλαξε για πάντα την καριέρα του Σταλόνε.
Η ταινία εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο και ο Rocky Balboa έγινε ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες στην ιστορία του κινηματογράφου.
Ωστόσο, εκείνο το βράδυ ο ηθοποιός κατάλαβε ότι η αναγνώριση του Χόλιγουντ δεν μπορούσε απαραίτητα να καλύψει τα συναισθηματικά κενά στην προσωπική του ζωή.
Η σκέψη αυτή έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον επειδή το ίδιο το Rocky είναι μια ιστορία για έναν άνθρωπο που παλεύει απέναντι στις συνθήκες, την απόρριψη και τους δικούς του περιορισμούς.
Ο Σταλόνε μετέτρεψε μεγάλο μέρος αυτών των εμπειριών σε κινηματογραφική ιστορία, όμως η επιτυχία της ταινίας δεν εξαφάνισε όσα κουβαλούσε μέσα του.
Η ιστορία πίσω από το Rocky έρχεται και στον κινηματογράφο
Η δημιουργία του χαρακτήρα και τα εμπόδια που αντιμετώπισε ο Σταλόνε για να μεταφέρει το σενάριο στη μεγάλη οθόνη θα αποτελέσουν το θέμα του επερχόμενου biopic I Play Rocky.
Στην ταινία, ο Anthony Ippolito θα υποδυθεί τον Σταλόνε στην περίοδο κατά την οποία προσπαθούσε να μετατρέψει το σενάριό του σε κινηματογραφική παραγωγή.
Ο ίδιος ο Σταλόνε αντιμετώπισε αρχικά το project με ανάμεικτα συναισθήματα.
Η πρώτη του αντίδραση είχε μάλιστα αρκετή δόση χιούμορ, αφού του φάνηκε παράξενο ότι γυρίζεται ταινία για τη ζωή του ενώ είναι ακόμη εδώ για να τη διηγηθεί ο ίδιος.
"Δεν έχω πεθάνει ακόμα. Δεν βιαζόμαστε λίγο;" αστειεύτηκε όταν μίλησε για την παραγωγή.
Η άποψή του, πάντως, άλλαξε όταν είδε τον Ippolito μεταμορφωμένο ώστε να του μοιάζει.
Η φυσική ομοιότητα ήταν τόσο εντυπωσιακή, ώστε για μερικά δευτερόλεπτα ο Σταλόνε πίστεψε ότι έβλεπε εικόνες από τα δικά του νεανικά χρόνια.
