Αν έχεις αναρωτηθεί ποτέ ποια ταινία τρόμου είναι πραγματικά η πιο τρομακτική, η απάντηση ίσως να βρίσκεται σε κάτι πιο αντικειμενικό από τις απόψεις των θεατών. Τα τελευταία έξι χρόνια, η έρευνα The Science of Fear αναλύει τις φυσιολογικές αντιδράσεις του κοινού κατά τη διάρκεια ταινιών horror, προκειμένου να διαπιστώσει ποιες ανεβάζουν περισσότερο τους καρδιακούς παλμούς.
Η έρευνα λαμβάνει υπόψη τους παλμούς σε κατάσταση ηρεμίας, τον μέσο καρδιακό ρυθμό κατά τη διάρκεια της ταινίας και τις απότομες αυξήσεις στις πιο έντονες σκηνές. Με βάση αυτά τα δεδομένα, προέκυψε μια κατάταξη με μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες τρόμου των τελευταίων χρόνων.
Ας δούμε πόσες από αυτές έχεις δει και ποιες κατάφεραν πράγματι να σε τρομάξουν.
Sinister
Το Sinister κυκλοφόρησε το 2012 και πρωταγωνιστεί ο Ίθαν Χοκ. Βρέθηκε στην πρώτη θέση της κατάταξης με βαθμολογία 96 στα 100.
Κατά τη διάρκεια της προβολής, οι θεατές είχαν μέσο καρδιακό ρυθμό 86 παλμούς το λεπτό, ενώ σε ορισμένες σκηνές οι παλμοί ανέβηκαν έως και τους 131.
Η ταινία ακολουθεί τον Έλισον Όσβαλτ, έναν συγγραφέα ιστοριών πραγματικού εγκλήματος, ο οποίος ανακαλύπτει ανατριχιαστικά βίντεο που συνδέονται με τη δολοφονία μιας οικογένειας.
Η εμμονή του να ανακαλύψει τι πραγματικά συνέβη τον οδηγεί να μετακομίσει μαζί με τη δική του οικογένεια στο σπίτι όπου έγιναν τα εγκλήματα.
Host
Η πανδημία έκανε τις βιντεοκλήσεις μέρος της καθημερινότητάς μας και το Host βρήκε έναν αρκετά σκοτεινό τρόπο να το εκμεταλλευτεί.
Η ταινία ακολουθεί μια παρέα φίλων που αποφασίζουν να κάνουν μια πνευματιστική συνεδρία μέσω Zoom και τελικά καλούν κάτι που ξεκάθαρα δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί.
Με βαθμολογία μόλις έναν πόντο χαμηλότερη από το Sinister, αποδεικνύει ότι δεν χρειάζονται τεράστια σκηνικά ή εντυπωσιακά εφέ για να προκαλέσεις μια πραγματική σωματική αντίδραση φόβου.
Skinamarink
Το Skinamarink είναι πιθανότατα η πιο παράξενη ταινία της λίστας.
Η πειραματική προσέγγισή της έχει διχάσει το κοινό, όμως αυτή ακριβώς η αβεβαιότητα είναι και ένα από τα στοιχεία που την κάνουν τόσο ανησυχητική.
Η ιστορία ακολουθεί δύο παιδιά που ξυπνούν στο σπίτι τους και ανακαλύπτουν ότι ο πατέρας τους έχει εξαφανιστεί.
Διαβάστε Επίσης
Λίγο αργότερα αρχίζουν να συμβαίνουν ακόμη πιο παράξενα πράγματα. Πόρτες, παράθυρα και άλλα αντικείμενα της καθημερινότητας αρχίζουν να εξαφανίζονται, καθώς τα παιδιά προσπαθούν να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει.
Η ταινία χρησιμοποιεί σκοτεινούς χώρους, αποσπασματικές εικόνες και μεγάλα διαστήματα σιωπής για να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα που θυμίζει εφιάλτη.
Δεν εξηγεί όλα όσα συμβαίνουν και, σε αυτή την περίπτωση, η έλλειψη απαντήσεων γίνεται ένα από τα βασικά εργαλεία του τρόμου.
Insidious
Πριν εξελιχθεί σε ένα ολόκληρο franchise, το Insidious παρουσίασε μία από τις πιο αποτελεσματικές ιστορίες υπερφυσικού τρόμου των τελευταίων χρόνων.
Ο Τζος και η Ρενάι ανακαλύπτουν ότι κάτι παράξενο συμβαίνει όταν ο γιος τους, Ντάλτον, πέφτει σε ανεξήγητο κώμα.
Η κατάσταση γίνεται ακόμη χειρότερη όταν αρχίζουν να εμφανίζονται παραφυσικά φαινόμενα μέσα στο σπίτι.
Αυτό που αρχικά μοιάζει με μια ιστορία για μια οικογένεια που έρχεται αντιμέτωπη με μια υπερφυσική παρουσία εξελίσσεται σε κάτι πολύ πιο σκοτεινό.
The Conjuring
Η πρώτη ταινία του The Conjuring βρίσκεται επίσης ψηλά στη σχετική έρευνα.
Οι θεατές κατέγραψαν μέσο καρδιακό ρυθμό 84 παλμών το λεπτό, ενώ στην πιο έντονη στιγμή της ταινίας οι παλμοί έφτασαν τους 132.
Στην ιστορία πρωταγωνιστούν οι Εντ και Λορέιν Γουόρεν, τους οποίους υποδύονται ο Πάτρικ Γουίλσον και η Βέρα Φαρμίγκα, καθώς ερευνούν τα παραφυσικά φαινόμενα που ταλαιπωρούν την οικογένεια Πέρον.
Ο Τζέιμς Γουάν αποδεικνύει για ακόμη μία φορά την ικανότητά του να χτίζει τον τρόμο χρησιμοποιώντας καθημερινά στοιχεία.
Hereditary
Το Hereditary του Άρι Άστερ είναι μία από εκείνες τις ταινίες που δεν βασίζονται αποκλειστικά στα jump scares.
Η πραγματική του δύναμη βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο μετατρέπει το πένθος, τα οικογενειακά μυστικά και τις ενοχές σε έναν ολοένα και πιο ανυπόφορο εφιάλτη.
Η οικογένεια Γκράχαμ αρχίζει να ανακαλύπτει ανησυχητικές πληροφορίες για τους προγόνους της μετά τον θάνατο της γιαγιάς.
Καθώς νέα κομμάτια του μυστηρίου έρχονται στην επιφάνεια, γίνεται ξεκάθαρο ότι κάτι πολύ πιο σκοτεινό περίμενε την οικογένεια πολύ πριν ξεκινήσει η ιστορία.
Πρόκειται για έναν σταδιακό, ψυχολογικό και βαθιά ανησυχητικό τρόμο που αφήνει πίσω του εικόνες δύσκολο να ξεχαστούν.
Smile 2
Το Smile 2 εξελίσσει την ιδέα της πρώτης ταινίας και τη μεταφέρει στον κόσμο μιας ποπ σταρ.
Η Σκάι Ράιλι αρχίζει να βιώνει όλο και πιο τρομακτικές καταστάσεις αφού γίνεται μάρτυρας του θανάτου ενός παλιού της φίλου.
Η οντότητα που την καταδιώκει χρησιμοποιεί ένα φαινομενικά αθώο χαμόγελο για να προειδοποιήσει ότι κάτι φρικτό πρόκειται να συμβεί.
Η ιδέα λειτουργεί επειδή μετατρέπει μία από τις πιο αναγνωρίσιμες εκφράσεις χαράς σε ένα ξεκάθαρο σημάδι κινδύνου.
Το sequel έχει επίσης μεγαλύτερη οπτική και ψυχολογική ένταση, καθώς η πρωταγωνίστρια αρχίζει να αμφισβητεί τι είναι πραγματικό και τι αποτελεί μέρος της κατάρας.
Smile
Το πρώτο Smile απέδειξε ότι μια πολύ απλή ιδέα μπορεί ακόμα να δημιουργήσει μια εξαιρετικά δυνατή εικόνα τρόμου.
Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από μια κατάρα που περνά από άνθρωπο σε άνθρωπο και συνήθως εκδηλώνεται μέσα από ένα αφύσικο χαμόγελο λίγο πριν συμβεί ένας βίαιος θάνατος.
Η ταινία παίρνει μία από τις πιο γνώριμες ανθρώπινες εκφράσεις και τη μετατρέπει σε σημάδι απειλής.
Αυτός ο συνδυασμός οικειότητας και δυσφορίας βοήθησε το Smile να γίνει μία από τις πιο αναγνωρίσιμες επιτυχίες του σύγχρονου horror.
The Exorcism of Emily Rose
Το The Exorcism of Emily Rose ολοκληρώνει τη λίστα με μια διαφορετική προσέγγιση στον υπερφυσικό τρόμο.
Αντί να επικεντρώνεται αποκλειστικά στον εξορκισμό, η ταινία εξετάζει όσα ακολούθησαν, όταν ένας ιερέας κατηγορείται για ανθρωποκτονία από αμέλεια μετά την προσπάθειά του να εξορκίσει την Έμιλι, μια 19χρονη κοπέλα.
Η ιστορία συνδυάζει δικαστικό δράμα και τρόμο, εναλλάσσοντας τη δίκη με αναδρομές στα γεγονότα πριν και μετά τον εξορκισμό.
Η Έμιλι υπέφερε από παραισθήσεις και μυϊκούς σπασμούς, συμπτώματα που μπορούν να ερμηνευτούν είτε ιατρικά είτε θρησκευτικά είτε ως κάτι υπερφυσικό.
Talk to Me
Στο Talk to Me, μια παρέα εφήβων ανακαλύπτει ένα ταριχευμένο χέρι που φαίνεται να τους επιτρέπει να επικοινωνούν με τους νεκρούς.
Το τελετουργικό μοιάζει αρχικά με ακίνδυνη διασκέδαση, μέχρι τη στιγμή που ένας από αυτούς αποφασίζει να το τραβήξει πολύ περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε.
Η ταινία, σε σκηνοθεσία των Ντάνι και Μάικλ Φιλίππου, ξεχωρίζει επειδή συνδυάζει τον υπερφυσικό τρόμο με μια αρκετά ωμή ματιά πάνω στην κοινωνική πίεση, την περιέργεια και τις συνέπειες που μπορεί να έχει όταν κάτι πραγματικά επικίνδυνο μετατρέπεται σε ψυχαγωγία.
