2003. Ένας 7χρονος ονόματι Χρήστος Αδαμόπουλος τραγουδά ολόσωστα απ’ έξω το Ποτέ του Αντώνη Ρέμου στο αμάξι. Πάει σινεμά –είναι φανατικός του Harry Potter– και στη διαδρομή Κάτω Αχαγιά - Πάτρα παίζει συνεχόμενα. Ύστερα από λίγο διάστημα, βρίσκεται στο Ωδείο Πατρών με υποτροφία. Τον πρώτο καιρό βέβαια, το βιολοντσέλο που μάθαινε επειδή είχε μακριά δάχτυλα, ήταν πιο μεγάλο από εκείνον. Είκοσι δύο χρόνια μετά, στην εκπνοή του 2025, θυμάμαι να "σκοντάφτω" στο TikTok σε ένα ντουέτο του με τη Μαρίζα Ρίζου και να με πιάνει ανατριχίλα. Οι δυο τους είχαν γνωριστεί στο Χ-Factor του 2022, εκείνη ήταν η coach του. Στο ενδιάμεσο είχε προλάβει να γίνει πασίγνωστος εντός social media διασκευάζοντας μεγάλες επιτυχίες από τον καναπέ του Μάικ Βασιλειάδη (με τον οποίο συνεργάζεται σταθερά) αλλά και εκτός, από lives με τη Μάγδα Βαρούχα σε Ελλάδα και Κύπρο.
"Δεν θυμάμαι να έγινε ποτέ κάποιο κλικ γιατί δεν είχα δίλημμα. Αντιλαμβανόμουν πως ήμουν γεννημένος για αυτό", μου λέει με σιγουριά. "Απλώς επιλέγω τα αργά και σταθερά βήματα. Αν έχω στο μυαλό μου είκοσι, τώρα είμαι ακόμα στο πρώτο", προσθέτει. Έτσι, μέχρι τον Οκτώβριο θα συνεχίσει τις εμφανίσεις με τη Μάγδα Βαρούχα, αμέσως μετά θα κυκλοφορήσει ο πρώτος του δίσκος από την Panik Records με τις viral διασκευές του, ενώ με τη νέα χρονιά θα βρεθεί –τις Τετάρτες του Ιανουαρίου– στη σκηνή του θεάτρου Μετς των Μενενάκου - Τσαφούλια, παρουσιάζοντας τη μουσική του. "Ο 7χρονος Χρήστος έχει κάθε δικαίωμα να είναι περήφανος", σκέφτομαι.
>Δίπλα στο όνομά σου στην αναζήτηση στο Google εμφανίζεται η λέξη X-Factor. Σε ενοχλεί που έχει συνδεθεί τόσο μαζί σου;
Kαθόλου. Παρότι είχα και έχω τους ενδοιασμούς μου για αυτά τα σόου, εμένα με βοήθησε. Εντάξει, κι εγώ το βοήθησα! (γέλια) Εκείνη την περίοδο όμως, επειδή ήμουν περισσότερο άγουρος, έκανα αρκετά λάθη.
>Τι είδους λάθη;
Ήταν κατά βάση λάθη χειρισμών στην πορεία. Έκανα εν γνώσει μου μια πολύ καλή εκκίνηση – ήξερα πως αν ήταν καλή η οντισιόν, θα περνούσα στα lives, όπως και έγινε. Αν και έφτασα στον τελικό, δεν άξιζα τη νίκη. Δεν με ενοχλεί πάντως, άσε που βλέπω ότι το κανάλι τους στο YouTube δημοσιεύει συχνά δικά μου βίντεο. Ίσως σχεδιάζει να επιστρέψει τηλεοπτικά και ανεβάζουν κάποιους από εμάς που κάνουμε κάτι τώρα.
>Πώς αποφάσισες να πάρεις μέρος;
Είχα μόλις μετακομίσει Αθήνα και δούλευα σε ένα μπαρ. Είδα τη διαφήμιση και ρώτησα την αδελφή μου που μέναμε μαζί: "Θες 100 χιλιάρικα;". Απάντησε "ναι" και πήγα. Δεν τα πήρα, αλλά θα τα βγάλω στην πορεία. Άσε που δεν με ενδιαφέρουν τόσο πολύ τα χρήματα. Ό,τι κυνηγάς εμμονικά φεύγει από την άλλη. Μέτρο χρειάζεται, όχι να κυνηγάς τα πολλά. Έχω μεγαλώσει σε μια οικογένεια που είχε όλα τα καλά αλλά χρήματα ποτέ. Σίγουρα βοηθούν στην ψυχολογία, αλλά δεν είναι το παν.
>Φεύγοντας από εκεί, πόσο εύκολο ήταν να την ψωνίσεις;
Καθόλου. Παγκόσμιος σταρ να γίνω –που λέει ο λόγος– πάλι καφέ θα πίνουμε μαζί. Πες μου έναν καλό λόγο που θα έπρεπε να ψωνιζόμουν. Κάνω κάτι σημαντικό;
>Σε γνωρίζουν πέντε-έξι άνθρωποι παραπάνω.
Από ένα ταλέντο το οποίο μου έδωσε ο Θεός; Τι έκανα εγώ και αξίζω μπράβο; Ok, παλεύω και απλώς είχα την αντίληψη να εκμεταλλευτώ αυτό το χάρισμα. Η μάνα μου έχει δύο χρόνια για να βγει στη σύνταξη. Αν εγώ την ψωνίσω με τα βίντεο με τον καναπέ και ένα X-Factor, εκείνη τι θα έπρεπε να κάνει που δουλεύει 30 χρόνια σε ξενοδοχείο για να μεγαλώσει εμένα και την αδελφή μου; Μου φαίνονται αστεία αυτά. Μια πολύ γνωστή τραγουδίστρια και φίλη μου διαφωνεί και λέει ότι το κάνουμε για εμάς και μόνο. Ναι, αλλά εγώ θέλω οι γονείς μου και οι άνθρωποί μου να είναι περήφανοι γιατί κάνω και κάτι σωστά, όχι μόνο επειδή με γέννησαν.
>Είχες πει κιόλας ότι με το τέλος του X-Factor ήξερες πως τα φώτα θα σβήσουν.
Μετά τα talent shows πάντα αναρωτιόμουν η τάδε φωνάρα πού είναι. Ήμουν σίγουρος ότι θα ξεφούσκωνε όλο, γιατί δεν είναι στο χέρι σου. Πας σε ένα παιχνίδι, δεν σε ξέρει κανείς. Σε μαθαίνουν δύο. Live μετά δεν μπορείς να κάνεις... Εγώ μίλησα με έναν επιχειρηματία, αλλά κατάλαβα ότι μάλλον δεν είμαι καλός για τα μπουζούκια, γιατί δεν είναι η καρδιά μου προς τα κει. Γενικά, δεν είναι ότι σου δίνεται το γήπεδο να το διαχειριστείς, είναι σαν να σε κλειδώνουν έξω από αυτό και πετάνε το κλειδί στη θάλασσα. Εγώ πήγα γιατί δεν με ήξερε κανείς, με έμαθαν πέντε-έξι άτομα και δεν είχα και κάτι να χάσω. Ωστόσο, πήγα συνειδητοποιημένα, όπως σου περιέγραψα. Ξέρω βέβαια, ότι αν έχω την υγεία μου, θα τα καταφέρω, γιατί η ζωή είναι μαραθώνιος. Ξεκινάει ο αγώνας, με περνούν οι Κενυάτες, αλλά αν δεν τερματίσω πρώτος, δεν τελειώνει το ματς! (γέλια)
>Οι συνεργασίες στον "καναπέ" πώς προέκυψαν;
Γενικά θα διαπιστώσεις ότι έχω κάνει και πολλά βίντεο που δεν υπήρχε λόγος. Είναι επειδή ήθελα να προσφέρω στον καλεσμένο μου, όχι να πάρω κάτι εγώ. Πιστεύω πολύ στη δύναμη της συνύπαρξης. Μια πάσα, πολλές φορές, σε κάνει πιο χαρούμενο από το να πάρεις το γκολ. Με μια πάσα χαιρόμαστε και οι δύο. Οι πολύ γνωστοί τραγουδιστές που βλέπεις κατά καιρούς, πλέον μου προτείνουν οι ίδιοι να κάνουμε διασκευές. Και χαίρομαι που τραγουδήσαμε μαζί με τη Μαριάνα Κατσιμίχα προτού γίνει χαμός μαζί της. Μου τη σύστησε ένας φίλος μου. Ήταν μια περίοδος όπου μου είχε ζητήσει ο Μάικ να κάνουμε μερικά έξτρα βίντεο, σε περίπτωση που χρειαζόταν να λείψει για μεγάλο χρονικό διάστημα.
>Είναι ζητούμενο το virality;
Τελευταία, έχω σταματήσει τα πολλά βίντεο επίτηδες. Αντιλαμβάνομαι ότι ναι μεν σε δυναμώνουν, αλλά δεν σε πηγαίνουν εκεί που θες. Δηλαδή η παρακαταθήκη μας –εκτός ότι με ενδιαφέρει να είμαι ένας καλός άνθρωπος– όσον αφορά τα καλλιτεχνικά είναι τα τραγούδια. Τι θα λένε σε 100 χρόνια για μένα; "Έκανε ωραία βιντεάκια"; Άρα σκοπός μου είναι όλο αυτό που χτίζω να μεταφραστεί σε μουσική.
>Ρίσκο μού ακούγεται κι αυτό, αλλά..."No risk, no story”, έχεις δηλώσει.
Έχω καταλάβει ότι κάποια πράγματα που για μένα είναι φυσιολογικά, άλλοι τα θεωρούν ρίσκο. Το ότι τα παράτησα όλα και ήρθα στην Αθήνα, για μένα ήταν νορμάλ. Οπότε μάλλον, θα σου πω για τη συναυλία που κάναμε φέτος στην Τεχνόπολη με τη Μάγδα Βαρούχα, με την οποία δεν έχουμε ακόμα συμπληρώσει δύο χρόνια που παίζουμε μαζί και μας τίμησαν 1.500 άτομα. Κόντρα σε όλους και όλα. Είχε ειπωθεί ότι "εμείς είμαστε εδώ και η Τεχνόπολη στην Καλαμάτα". Γι’ αυτό το έβαλα πείσμα να γίνει.
>Έχεις κάποιο πρότυπο;
Για μένα ένα πρότυπο –εκτός των καλλιτεχνικών– είναι ο γονέας. Πρότυπο είναι ένας άνθρωπος που πάει για δουλειά, παλεύει, ξέρει ότι θα βγάλει τη μέρα 40 ευρώ και θα χρωστάει 45 το βράδυ. Δεν έχω καλύτερο από έναν άνθρωπο που δουλεύει. Είναι το νούμερο ένα μου. Καλλιτεχνικά, ίσως πια να μην υπάρχουν τόσα, γιατί τα τελευταία χρόνια βλέπουμε ανθρώπους να γίνονται γνωστοί με λανθασμένα κριτήρια. Θεωρώ, πάντως, πως σε μεγάλο βαθμό ζούμε στην εποχή της μετριότητας. Οπότε εμείς απλά οφείλουμε να ξυπνάμε το πρωί και να παλεύουμε.
>Φοβάσαι μην εγκλωβιστείς στο κομμάτι των διασκευών;
Όχι, δεν το σκέφτομαι. Εγώ θα φτιάχνω μουσική και τα τραγούδια κάποια στιγμή θα "σκάσουν", θέλουν δεν θέλουν. Απλώς χρειάζεται υπομονή και επιμονή. Το πρώτο τραγούδι μπορεί να μην πάει. Θα πάει όμως το τέταρτο, το πέμπτο και θα συμπαρασύρει και τα προηγούμενα. Προσωπικά είμαι ερωτευμένος με τον χρόνο, είναι ο καλύτερος γιατρός και θα πορευτούμε μαζί.
>Και πότε θα αισθανθείς ότι έχεις πετύχει;
Ποτέ μάλλον. Νομίζω πως η επιτυχία βρίσκεται εκτός των καλλιτεχνικών και είναι και λίγο υποκειμενική. Αν φτάσω σε μια μεγάλη ηλικία, κι αυτό επιτυχία είναι. Ειδικά αν έχω κάνει μια οικογένεια, κοιτάξω πίσω μου και δω ότι με εκτιμούν ως άνθρωπο όσοι εκτιμώ, μπορεί και να πω ότι είμαι χαρούμενος με αυτό.
