Όταν γίνεται συζήτηση για τα σπουδαιότερα σόλο κιθάρας όλων των εποχών, συνήθως εμφανίζονται τα ίδια ονόματα: Τζίμι Χέντριξ, Τζίμι Πέιτζ, Ντέιβιντ Γκίλμορ και Έντι Βαν Άλεν. Ωστόσο, η ροκ, τα μπλουζ και τα διαφορετικά μουσικά είδη που προέκυψαν από αυτά έχουν χαρίσει αμέτρητες αξιομνημόνευτες στιγμές, οι οποίες αξίζουν μια θέση σε κάθε συζήτηση για τους σπουδαιότερους κιθαρίστες.
Ορισμένα σόλο ξεχωρίζουν για την ταχύτητα και την τεχνική τους, ενώ άλλα για την ευαισθησία, τη δημιουργικότητα ή την ικανότητά τους να χτίζουν ένα ολόκληρο τραγούδι γύρω από ελάχιστες νότες. Η συγκεκριμένη επιλογή περιλαμβάνει 10 σόλο κιθάρας που μπορεί να μην εμφανίζονται σε κάθε σχετική λίστα, αλλά αποδεικνύουν γιατί η ηλεκτρική κιθάρα παραμένει ένα από τα πιο εκφραστικά όργανα στη μουσική.
Τα 10 πιο υποτιμημένα σόλο κιθάρας στην ιστορία
1. Jessica – The Allman Brothers Band (1973)
Ο Ντίκι Μπετς κατάφερε κάτι σπάνιο με το "Jessica": να δημιουργήσει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ορχηστρικά μέρη του southern rock, χωρίς να βασιστεί στην παραμόρφωση του ήχου ή σε υπερβολικές τεχνικές επιδείξεις.
Το παίξιμό του συνδυάζει ακρίβεια, μελωδία και μια αισθητική που παραπέμπει στην τζαζ. Το αποτέλεσμα είναι ένα σόλο που εξελίσσεται φυσικά και αποδεικνύει ότι η ταχύτητα δεν είναι πάντα απαραίτητη για να αφήσει ένας κιθαρίστας το αποτύπωμά του.
2. Nutshell – Alice in Chains (1994)
Μπορεί ένα σόλο κιθάρας να μεταδώσει θλίψη χωρίς να χρησιμοποιεί πολλές νότες; Ο Τζέρι Καντρέλ δίνει μια εξαιρετικά δυνατή απάντηση με το "Nutshell".
Διαβάστε Επίσης
Το τραγούδι, που περιλαμβάνεται στο EP Jar of Flies, χαρακτηρίζεται από μια βαθιά εσωστρεφή ατμόσφαιρα, την οποία συμπληρώνει ιδανικά η κιθάρα του.
Το παίξιμό του είναι λιτό, μελαγχολικό και γεμάτο συναίσθημα. Κάθε νότα μοιάζει να έχει συγκεκριμένο σκοπό, χωρίς τίποτα να περισσεύει.
3. Paranoid Android – Radiohead (1997)
Ο Τζόνι Γκρίνγουντ συνέβαλε στο να μετατραπεί το "Paranoid Android" σε μία από τις πιο φιλόδοξες συνθέσεις των Radiohead.
Το τραγούδι αλλάζει επανειλημμένα ρυθμό, ένταση και ατμόσφαιρα, με την κιθάρα του να ακολουθεί και να ενισχύει αυτή την απρόβλεπτη δομή.
Το σόλο δεν επιχειρεί να εντυπωσιάσει με μια συμβατική επίδειξη δεξιοτεχνίας. Η δύναμή του βρίσκεται στην ένταση, στους ασυνήθιστους ήχους και στον τρόπο με τον οποίο ενσωματώνεται στον πειραματικό χαρακτήρα του συγκροτήματος.
4. I Believe in a Thing Called Love – The Darkness (2003)
Ο Τζάστιν Χόκινς κατάφερε να αναβιώσει το πνεύμα του κλασικού hard rock με ένα τραγούδι που μοιάζει φτιαγμένο για να παίζεται στη διαπασών.
Το "I Believe in a Thing Called Love" συνδυάζει δυναμικά riffs, φωνητικά σε φαλτσέτο και ένα σόλο που επαναφέρει στο προσκήνιο τη γοητεία της ηλεκτρικής κιθάρας.
Το παίξιμο είναι γρήγορο, μελωδικό και διαθέτει μια δόση θεατρικότητας που ταιριάζει απόλυτα στο ύφος των The Darkness.
5. Rock Bottom – UFO (1974)
Ο Μίχαελ Σένκερ αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους κιθαρίστες στην ιστορία του hard rock και του heavy metal, παρότι το όνομά του δεν λαμβάνει πάντοτε την αναγνώριση που του αξίζει έξω από τους συγκεκριμένους μουσικούς χώρους.
Στο "Rock Bottom", το οποίο περιλαμβάνεται στο άλμπουμ Phenomenon του 1974, δημιουργεί ένα εκτεταμένο σόλο που συνδυάζει μελωδία, αυτοσχεδιασμό και εξαιρετική τεχνική.
Πρόκειται για ένα παίξιμο που προαναγγέλλει μεγάλο μέρος του κιθαριστικού ύφους που θα κυριαρχούσε στο metal τα επόμενα χρόνια.
6. Floods – Pantera (1996)
Ο Ντάιμπαγκ Ντάρελ χάρισε στο metal της δεκαετίας του 1990 μερικές από τις πιο εντυπωσιακές κιθαριστικές στιγμές του. Μία από αυτές βρίσκεται στο "Floods", από το άλμπουμ The Great Southern Trendkill.
Το σόλο ξεκινά με μια μελωδική, συναισθηματική ανάπτυξη, πριν εξελιχθεί σε ένα πολύ πιο έντονο και δυναμικό παίξιμο.
Αποτελεί επίδειξη τεχνικής δεξιοτεχνίας, αλλά και μουσικής ευαισθησίας. Σπάνια η δεξιοτεχνία και η επιθετικότητα έχουν συνυπάρξει με τόσο αποτελεσματικό τρόπο.
7. Rattlesnake – St. Vincent (2014)
Η Άνι Κλαρκ, γνωστή καλλιτεχνικά ως St. Vincent, εκπροσωπεί μια γενιά κιθαριστών που δεν ενδιαφέρονται να ακολουθήσουν τους παραδοσιακούς κανόνες του οργάνου.
Στο "Rattlesnake", από το ομώνυμο άλμπουμ της, χρησιμοποιεί παραμορφωμένους ήχους, ασυνήθιστες ηχητικές υφές και εναλλαγές έντασης, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα τόσο παράξενο όσο και υπνωτιστικό.
Η προσέγγισή της αποδεικνύει ότι εξακολουθούν να υπάρχουν νέοι τρόποι εξερεύνησης των δυνατοτήτων της κιθάρας.
8. Spoonful – Howlin' Wolf (1960)
Πριν η ροκ μετατρέψει τα σόλο κιθάρας σε ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της, τα μπλουζ είχαν ήδη διαμορφώσει μεγάλο μέρος των θεμελίων τους.
Το "Spoonful" του Χάουλιν Γουλφ, που κυκλοφόρησε το 1960, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της επιρροής.
Το κιθαριστικό παίξιμο, βαθιά ριζωμένο στην ηλεκτρική παράδοση των Chicago blues, δημιουργεί μια ωμή και επαναλαμβανόμενη ατμόσφαιρα, η οποία αντλεί τη δύναμή της από την εκφραστικότητα και τον ρυθμό.
Δεν χρειάζονται περίτεχνες τεχνικές επιδείξεις για να μείνει αξέχαστο.
9. Three Time Loser – Bonnie Raitt (1977)
Η Μπόνι Ρέιτ είναι μία από τις σπουδαιότερες κιθαρίστριες των blues και της rock, αν και το ταλέντο της ως μουσικού συχνά επισκιάζεται από την καριέρα της ως τραγουδίστριας και τραγουδοποιού.
Στο "Three Time Loser", από το άλμπουμ Sweet Forgiveness, αποδεικνύει την εξαιρετική δεξιοτεχνία της στη slide guitar και την ικανότητά της να συνδυάζει την τεχνική με το συναίσθημα.
Το παίξιμό της διαθέτει προσωπικότητα, ακρίβεια και εκείνον τον χαρακτηριστικό ζεστό ήχο που συναντάμε σε μεγάλο μέρος της δουλειάς της.
10. Blackbird – Alter Bridge (2007)
Ο Μαρκ Τρεμόντι και ο Μάιλς Κένεντι δημιούργησαν μία από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές των Alter Bridge με το "Blackbird".
Το τραγούδι αναπτύσσεται σταδιακά, μέχρι να κορυφωθεί σε ένα κιθαριστικό μέρος που συνδυάζει μελωδία, ένταση και ακρίβεια.
Η συνεργασία και η αλληλεπίδραση των δύο μουσικών αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα προτερήματα του κομματιού, αποδεικνύοντας ότι η ροκ της δεκαετίας του 2000 είχε επίσης να προσφέρει σόλο ικανά να σταθούν δίπλα στα σπουδαιότερα κλασικά δείγματα του είδους.
Η κιθάρα έχει ακόμη πολλά να πει
Αυτά τα δέκα παραδείγματα αποδεικνύουν ότι η ιστορία των σπουδαίων σόλο κιθάρας δεν τελειώνει στα ονόματα που εμφανίζονται ξανά και ξανά στις λίστες των μουσικών περιοδικών.
Από τα μπλουζ του Χάουλιν Γουλφ μέχρι τους πειραματισμούς της St. Vincent, από το metal των Pantera μέχρι την alternative rock των Radiohead, υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι για να μετατραπεί μια κιθάρα σε πρωταγωνίστρια.
