Δεν ξέρουμε για εσάς, αλλά εμείς τα περιμέναμε τα πράγματα κάπως καλύτερα. Πολλά ακούστηκαν όλο αυτό το διάστημα από την αποχώρηση του Daniel Craig και μετά από το κοστούμι του 007, ενώ ένα πλήθος στοιχηματικών με βάση την δημοσιότητα αλλά και την προσωπική προτίμηση, προσπαθούσε να δει την ημέρα του επόμενου James Bond. Μέσα σε όλα αυτά, για να είμαστε ειλικρινείς, ο Robert Pattinson δεν υπήρξε ποτέ φαβορί.
Οι πρώτες αναφορές ήθελαν τον Tom Hardy που απολάμβανε μια τεράστια δημοσιότητα πριν 6 και βάλε χρόνια χάρη στο Peaky Blinders και το Taboo. Ακολούθησε ο Tom Hiddleston που παρότι έχει όλο το proper British στοιχείο, πολύς κόσμος δεν μπορούσε να τον φανταστεί να παίζει τον "καλό" της υπόθεσης. Ο Callum Turner ήταν κάποια στιγμή ένα από τα δυνατά φαβορί, ενώ για όσους θυμούνται ακόμα πιο πίσω την ιστορία με τον 007, ακούστηκαν μέχρι και τα ονόματα του Idris Elba και του Benedict Cumberbatch. Τελικά, το επόμενο κοστούμι είναι του Pattinson και αυτό εξηγεί πολλά, όχι μόνο για τον 007, αλλά για τη νέα εποχή που θα χαράξει. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Τι πάει στραβά με τον Robert Pattinson;
Υποκριτικά δεν πηγαίνει στραβά απολύτως τίποτα. Ο Pattinson είναι ένας τρομερός ηθοποιός που μετά από την συνεργασία του με τον Robert Eggers στο Lighthouse -προσωπική άποψη αυτή- άλλαξε τελείως τον τρόπο προσέγγισής του στην υποκριτική. Είναι κάτι που φάνηκε στις μετέπειτα ταινίες του, ακόμα και στις πιο εμπορικές τύπου Batman. Ο Bond όμως έχει ιδιαιτερότητες. Αρχικά είναι ένα franchise. Αυτό σημαίνει πως είτε μας αρέσει είτε όχι, υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να τα χωνέψουμε. Ότι μιλάμε για ένα Βρετανό -μετέπειτα Σκωτσέζο λόγω του Sean Connery- πράκτορα της ΜΙ6, ο οποίος ξεχωρίζει για την αρρενωπότητα του, την ιδιαίτερη επαφή του με το όμορφο φύλο, την αγάπη του για τα γρήγορα αυτοκίνητα και τα κοστούμια. Γενικότερα, μια πιο μπον-βιβέρ ζωή που κάθε άντρας -ή τουλάχιστον οι περισσότεροι- ονειρεύονται.
Για όλους τους παραπάνω λόγους μου είναι αφάνταστα δύσκολο να δω τον Robert Pattinson ως κατάσκοπο της ΜΙ6. Θα μπορούσα να τον δω να παίζει ένα νέο ‘‘Q’’. Έναν χάκερ της Υπηρεσίας. Ενδεχομένως έναν Bond Villain που θεωρώ ότι θα του πήγαινε πολύ περισσότερο με τέτοια ανώμαλη φάτσα που έχει. Αλλά να θυμηθούμε ότι μιλάμε για πράκτορα. Ο λόγος που από την πρώτη στιγμή μου άρεσε η επιλογή του Daniel Craig, είναι ότι θύμιζε πράκτορα της ΜΙ6. Δηλαδή, σκεφτείτε το λίγο. Υποτίθεται πως αυτοί οι άνθρωποι καλούνται να αντιμετωπίσουν δυσκολίες που απαιτούν άριστη φυσική κατάσταση. Στους προηγούμενους Bond, όπου συμφωνούμε πιστεύω πως υπήρξαν όλοι τους αρρενωπά παραδείγματα, παρότι είχαμε και "μορφονιούς", έβγαζαν και την εντύπωση του σκληρού πράκτορα – ακόμη και ο Pierce Brosnan που ήταν εξαιρετικός μεν ο ίδιος, αλλά όχι τόσο οι ταινίες του. Η μόνη περίπτωση που σώζεται εμφανισιακά ο Pattinson -και κακά τα ψέματα μπορεί όντως να συμβεί- είναι να κάνει διατροφή και προπόνηση αντάξια ενός ανθρώπου που δουλεύει για την ΜΙ6. Διαφορετικά, ζούμε άλλη μια εποχή μορφονιού, που ανταποκρίνεται σε ένα τελείως διαφορετικό κοινό. Πιο διαφορετικό και από ότι πριν 10 χρόνια.
Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη πλευρά της ιστορίας. Ο James Bond δεν μπορεί να παραμείνει για πάντα ο ίδιος. Το κοινό αλλάζει, οι κινηματογραφικές συνήθειες επίσης και οι παραγωγοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν μπορούν να πουλάνε διαρκώς την ίδια συνταγή. Άλλωστε, όταν ανακοινώθηκε ο Daniel Craig, πολλοί είχαν αντιδράσει επειδή ήταν ξανθός, επειδή δεν θύμιζε τον κλασικό Βρετανό τζέντλεμαν και επειδή θεωρούσαν ότι δεν είχε τη γοητεία των προκατόχων του - έλεγαν ότι μοιάζει με Γεωργιανό έμπορο όπλων, το θυμάμαι ακόμα. Τελικά, το Casino Royale μάς ανάγκασε να καταπιούμε τη γλώσσα μας και προσωπικά, πολύ ευχαρίστως την κατάπια.
Το πρόβλημα είναι πως δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι ο Robert Pattinson μπορεί να κάνει το ίδιο. Όχι επειδή του λείπει το ταλέντο, αλλά επειδή μου λείπει από εκείνον το στοιχείο που έκανε τον Bond να ξεχωρίζει από οποιονδήποτε άλλο κινηματογραφικό ήρωα δράσης. Εκείνη η αβίαστη αυτοπεποίθηση ενός άντρα που μπαίνει σε ένα δωμάτιο και δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Που μπορεί να παραγγείλει ένα μαρτίνι, να φλερτάρει με την πιο επικίνδυνη γυναίκα της αίθουσας και πέντε λεπτά αργότερα να σπάσει στο ξύλο τρεις οπλισμένους τύπους χωρίς να του χαλάσει ιδιαίτερα το χτένισμα.
Εδώ πρέπει να βάλουμε στη συζήτηση ο Denis Villeneuve. Η παρουσία του στην καρέκλα του σκηνοθέτη είναι ίσως το μοναδικό στοιχείο που με κάνει να αισιοδοξώ πραγματικά. Πρόκειται για έναν δημιουργό που ξέρει να χτίζει ατμόσφαιρα, να διαχειρίζεται σύνθετους χαρακτήρες και να μετατρέπει τη σιωπή σε κινηματογραφική ένταση. Με τον Steven Knight στο σενάριο, υπάρχει η προοπτική ενός Bond περισσότερο σκοτεινού, εσωστρεφούς και ψυχολογικά περίπλοκου. Ενδεχομένως αυτό να είναι και το ζητούμενο. Ένας 007 που θα μοιάζει λιγότερο με τον ακαταμάχητο κατάσκοπο που γνωρίζουμε και περισσότερο με έναν άνθρωπο που κουβαλάει τις συνέπειες της δουλειάς του.
Αλλά εδώ ακριβώς βρίσκεται και η μεγαλύτερη ένστασή μου. Πόσο μπορείς να αλλάξεις έναν χαρακτήρα μέχρι να πάψει να είναι ο χαρακτήρας που αγαπήσαμε; Γιατί αν αφαιρέσουμε από τον Bond τη σωματική επιβολή, τον κυνισμό, το χιούμορ, την υπερβολή και εκείνη την παλιομοδίτικη αρρενωπότητα που αποτελούσε πάντοτε μέρος της ταυτότητάς του, τι ακριβώς απομένει; Ένας ακόμη βασανισμένος κινηματογραφικός ήρωας που προσπαθεί να βρει τον εαυτό του; Από αυτούς έχουμε ήδη αρκετούς.
Φυσικά, θα δω την ταινία και μάλιστα με τεράστιο ενδιαφέρον. Θα ήθελα πραγματικά να διαψευστώ, γιατί αγαπώ υπερβολικά αυτό το franchise για να εύχομαι την αποτυχία του. Ίσως ο Pattinson εμφανιστεί αγνώριστος, ίσως ο Villeneuve καταφέρει να δημιουργήσει έναν πράκτορα που δεν είχαμε φανταστεί και ίσως, τελικά, η συγκεκριμένη επιλογή αποδειχθεί ιδιοφυής.
Μέχρι τότε, όμως, επιτρέψτε μου να διατηρώ τις επιφυλάξεις μου. Γιατί ο James Bond μπορεί να αλλάζει πρόσωπα, εποχές, αυτοκίνητα και γυναίκες. Μπορεί ακόμη και να πεθαίνει, όπως είδαμε στην τελευταία ταινία του Craig. Αλλά υπάρχει κάτι που, κατά τη γνώμη μου, δεν πρέπει να χάσει ποτέ. Την αίσθηση ότι παρακολουθείς έναν άντρα που θα ήθελες, έστω και για μία ημέρα, να βρίσκεσαι στη θέση του.
Και συγγνώμη, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχω κοιτάξει ποτέ τον Robert Pattinson και δεν έχω σκεφτεί, "Γαμώτο, θα ήθελα να ήμουν αυτός ο τύπος".

