Η πραγματική σημασία της κυβερνητικής κρίσης στην Ιταλία

Οι κυβερνητικές κρίσεις είναι κάτι το τόσο ιταλικό όσο η πίτσα. Όμως μια κυβερνητική κρίση στη Ρώμη την ώρα που η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια μεγάλη γεωπολιτική, οικονομική ενεργειακή και πανδημική κρίση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως τμήμα μιας ιδιόμορφης ιταλικής "κανονικότητας”. Χθες βράδυ, μετά την αποχή του συγκυβερνώντος κόμματος των Πέντε Αστέρων από ψηφοφορία στη Γερουσία επί νομοσχεδίου οικονομικών μέτρων, ο Ιταλός πρωθυπουργός Mario Draghi υπέβαλε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την παραίτησή του, η οποία και δεν έγινε αποδεκτή.

Υποχρεώνεται έτσι ο κυβερνητικός συνασπισμός να ζητήσει την ερχόμενη Τετάρτη ψήφο εμπιστοσύνης από το κοινοβούλιο, με ανοικτό το ερώτημα κατά πόσον θα συνεχίσουν την κοινή πορεία τους όλα τα συγκυβερνώντα κόμματα, αλλά και ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

Ο 74χρονος Draghi δεν είναι πολιτικός καριέρας και έχει κάθε κίνητρο να εγκαταλείψει το σκάφος, εάν διαπιστώσει ότι δεν πληρούνται οι δικοί του όροι για να κυβερνήσει αποτελεσματικά. Ανέλαβε άλλωστε ως πρωθυπουργός ειδικής αποστολής, προκειμένου να υλοποιήσει, με το κύρος του πρώην προέδρου της ΕΚΤ, την εφαρμογή του Ταμείου Ανάκαμψης στην τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης, η οποία αποτελεί και τον κυριότερο "αδύναμο κρίκο της”.

Η ιδιαίτερη συμμαχία γύρω από τον Mario Draghi

Η ευρείας βάσεως κυβέρνηση Draghi αποτελεί στην πραγματικότητα μια "συμμαχία των απροθύμων”, περιλαμβάνοντας από το λαϊκιστικό κίνημα των Πέντε Αστέρων και την ακροδεξιά Λέγκα του Matteo Salvini, μέχρι την ευρωπαϊστική κεντροαριστερά του Δημοκρατικού Κόμματος και την Φόρτσα Ιτάλια του ακατάβλητου Silvio Berlusconi. Όλοι αυτοί ενώνονται από την επιθυμία συμμετοχής στη νομή της εξουσίας, αλλά όχι και στην ευθύνη υιοθέτησης αντιδημοφιλών μεταρρυθμίσεων. Κυρίως όμως ενώνονται από τον φόβο της κάλπης, καθώς ο εκτός κυβέρνησης ακροδεξιός σχηματισμός Αδελφοί της Ιταλίας υπό την Giorgia Meloni έχει κατακτήσει τη δημοσκοπική πρωτιά.

Οι υπό τον πρώην πρωθυπουργό Τζουζέπε Κόντε Πέντε Αστέρες που πρωταγωνιστούν στην παρούσα κυβερνητική κρίση δελεάζονται από την προοπτική να περάσουν στην αντιπολίτευση, καθώς εμβληματικά για τους ίδιους μέτρα, όπως η καθιέρωση ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος δεν γίνονται δεκτά από τον Draghi. Επιπλέον, εξέρχονται από τη δική τους εσωκομματική κρίση, καθώς η υπό τον υπουργό Εξωτερικών Luigi Di Maio πτέρυγα εγκατέλειψε το κόμμα, ιδρύοντας τον σχηματισμό Μαζί για το Μέλλον – κατά τις διαδόσεις, με ενθάρρυνση από τον Mario Draghi.

Ο ευρισκόμενος σε εξίσου άβολη θέση Salvini, που χάνει τον ενδοπαραταξιακό ανταγωνισμό με τη Meloni, δηλώνει ότι θα εξαρτήσει τη δική του παραμονή στον κυβερνητικό συνασπισμό από αυτήν των Πέντε Αστέρων. Έχει άλλωστε φροντίσει και αυτός να καταστήσει εμφανή την παρουσία του, εγείροντας διαφωνίες εντός της πλειοψηφίας σε θέματα όπως η προτεινόμενη αυτόματη πολιτογράφηση των παιδιών μεταναστών που συμπληρώνουν πέντε χρόνια φοίτησης στο ιταλικό εκπαιδευτικό σύστημα.

Τα σενάρια που θα κριθούν συνεπώς μέχρι την Τετάρτη ξεκινούν από την επανεκκίνηση του κυβερνητικού συνασπισμού υπό την ίδια ή μικρότερη βάση στήριξης, με πρωθυπουργό τον Draghi ή τον βετεράνο Giuliano Amato και φθάνουν μέχρι το "ατύχημα” της αλληλοεξουδετέρωσης των διαφορετικών "κόκκινων γραμμών” και την προκήρυξη πρόωρων εκλογών το φθινόπωρο – δηλ. την εποχή που η χώρα θα έπρεπε κανονικά να εκπονεί τον νέο της προϋπολογισμό.

Ούτως ή άλλως, η κοινοβουλευτική τετραετία λήγει στα μέσα του 2023 και πολλοί θα θεωρούσαν προτιμότερη την έγκαιρη ανανέωση της λαϊκής εντολής, παρά την παράταση της τωρινής κατάστασης. Όμως η Meloni παραμονεύει και ο χειμώνας που ακολουθεί είναι εξαιρετικά κρίσιμος για όλη την Ευρώπη.

Υπενθυμίζεται ότι ο Draghi υπήρξε εξαιρετικά "στρατευμένος” (τουλάχιστον φραστικά) στην υπόθεση της υπεράσπισης της Ουκρανίας και στη λήψη μέτρων κατά της Ρωσίας, όπως η προτεινόμενη θέσπιση "οροφής” στην τιμή των εισαγόμενων ρωσικών υδρογονανθράκων. Για μια χώρα με το προηγούμενο υψηλό επίπεδο συνεργασίας με τη Ρωσία, όπως η Ιταλία, αυτό αποτέλεσε σημαντική στροφή.

Αρκεί πάντως να αναλογισθούμε ότι πριν και από την ψηφοφορία παροχής εμπιστοσύνης της Τετάρτης ο Draghi θα πραγματοποιήσει επίσκεψη στην Αλγερία, σε αναζήτηση νέων πηγών τροφοδοσίας σε φυσικό αέριο.

Ομοίως ο Draghi αποτελούσε ένα πρόσωπο εμπιστοσύνης για τις Βρυξέλλες, τη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο, αλλά και έναν δυνάμει σύμμαχο για τον Emmanuel Macron στην επιδίωξη μονιμότερων ρυθμίσεων για την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής οικονομικής ενοποίησης.

Η Ιταλία, ως ο μεγαλύτερος αποδέκτης, είναι η χώρα στην οποία κρίνεται η επιτυχία του Ταμείου Ανάπτυξης, αλλά είναι και ο μεγάλος πονοκέφαλος της ΕΚΤ, στον βαθμό που οι πληθωριστικές πιέσεις επιβάλλουν νομισματική περιστολή, η οποία με τη σειρά της φέρνει και πάλι στο προσκήνιο την απειλή του ιταλικού χρέους. 

Από: Capital.gr

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr