Όταν ο Nelson Mandela βγήκε θριαμβευτής από τη φυλακή

Για να πούμε την ιστορία της ζωής του Nelson Mandela (1918-2013) από πολιτική σκοπιά, θα πρέπει να πιάσουμε το νήμα κάπου στο 1944, όταν ο 26χρονος τότε Νοτιοαφρικανός δικηγόρος -που του έμελλε να εξελιχθεί στον πλέον εμβληματικό αγωνιστή του κινήματος κατά του απαρτχάιντ και στον πρώτο έγχρωμο πρόεδρο της πατρίδας του- έγινε μέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, της παλαιότερης πολιτικής οργάνωσης των μαύρων στη Νότια Αφρική.

Τα ειρηνικά χρόνια και η Σφαγή του Σάρπβιλ

Με τον καιρό, ο Mandela εξελίχθηκε αρχικά σε ηγέτη της νεανικής πτέρυγας του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου και το 1952 σε αναπληρωτή εθνικό του πρόεδρο. Μέχρι το 1960, υποστήριζε την ειρηνική αντίσταση ενάντια στο απαρτχάιντ αλλά μετά από τη Σφαγή του Σάρπβιλ, όταν οι αστυνομικοί άνοιξαν πυρ εναντίον των άοπλων μαύρων διαδηλωτών που ζητούσαν ίσα δικαιώματα, άλλαξε τακτική και βοήθησε στην οργάνωση μιας παραστρατιωτικής πτέρυγας εντός του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, που ως σκοπό είχε να ξεκινήσει ανταρτοπόλεμο ενάντια στην κυβέρνηση της λευκής μειονότητας.

Τα χρόνια της φυλακής

Λίγο μετά, το 1961, συνελήφθη για εσχάτη προδοσία αλλά στη συνέχεια αθωώθηκε. Το 1962, όμως, συνελήφθη ξανά για παράνομη έξοδο από τη χώρα. Καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκιση, ποινή την οποία άρχισε να εκτίει στις φυλακές του Robben Island, στις οποίες επικρατούσαν απάνθρωπες συνθήκες. Το 1964 δικάστηκε ξανά κατηγορούμενος για σαμποτάζ και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, μαζί με άλλους ηγέτες του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου.

Τα πρώτα δεκαοκτώ από τα είκοσι επτά χρόνια που πέρασε συνολικά στη φυλακή, ο Mandela τα εξέτισε υπό άθλιες συνθήκες στις φυλακές του Robben Island (που πλέον έχουν χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco), σε ένα μικρό κελί χωρίς κρεβάτι και χωρίς τρεχούμενο νερό, ενώ υποβαλλόταν σε καταναγκαστική εργασία σε ένα λατομείο. Τα υπόλοιπα, τα εξέτισε σε άλλη τοποθεσία, όπου τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό.

Όσον ήταν στο Robben Island, του επιτρεπόταν η αλληλογραφία μόνο μία φορά κάθε έξι μήνες, ενώ το επισκεπτήριο, με ένα άτομο, μία φορά τον χρόνο και με διάρκεια τα 30 λεπτά. Ωστόσο, η πυγμή του παρέμεινε ακλόνητη. Συνέχιζε να αποτελεί, σε συμβολικό επίπεδο, τον ηγέτη του κινήματος κατά του απαρτχάιντ, ενώ όσο ήταν στη φυλακισμένος ηγήθηκε ενός κινήματος πολιτικής ανυπακοής που ανάγκασε τους Νοτιοαφρικανούς αξιωματούχους να βελτιώσουν δραστικά τις συνθήκες κράτησης.

Η αρχή του τέλους του απαρτχάιντ και η αποφυλάκιση του Mandela

Το 1989, πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής αναδείχθηκε ο Frederik de Klerk, κάτι που σήμανε την αρχή του τέλους για το απαρτχάιντ, με τη νομιμοποίηση του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, την αναστολή των εκτελέσεων και, τον Φεβρουάριο του 1990, τη διαταγή για την απελευθέρωση του Nelson Mandela.

Μετά την αποφυλάκισή του, ο Mandela τέθηκε επικεφαλής των διαπραγματεύσεων του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου με την κυβέρνηση της μειοψηφίας για την κατάργηση του απαρτχάιντ και τη μετάβαση σε μια πολυφυλετική κυβέρνηση.

Το 1993, ο Mandela και ο de Klerk τιμήθηκαν από κοινού με το Νομπέλ Ειρήνης. Ένα χρόνο αργότερα, το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο κέρδισε την πλειοψηφία στις πρώτες ελεύθερες εκλογές της χώρας και ο Mandela εξελέγη πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής. Αποσύρθηκε από την πολιτική το 1999 αλλά παρέμεινε, μέχρι το θάνατό του το Δεκέμβριο του 2013, υπέρμαχος της ειρήνης και της κοινωνικής δικαιοσύνης, σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr