Τι έγινε ρε παιδιά; Πότε μεγάλωσαν έτσι οι Millennials; Αυτή η Generation Y τέλος πάντων που ακούγεται όλο και λιγότερο και οι όλες οι έρευνες, η μία με την άλλη, την χαρακτηρίζουν ως μια από τις πιο άτυχες γενιές που έχουν περάσει από τον πλανήτη. Και εδώ που τα λέμε, δεν έχουν περάσει λίγα.
Είμαι 41 έτους και ήδη στο μυαλό μου παίζει το παρακάτω. Οι Millennialls είμαστε η γενιά που βίωσε την αλλαγή της αναλογικής στην ψηφιακή εποχή. Με ό,τι αυτό συνεπέγεται. Υπήρξαμε αρκετά τυχεροί στην παιδική μας ηλικία για να χαρούμε μια σειρά από πράγματα που, ξέρουμε καλά, πως όχι μόνο δεν υπάρχουν πια αλλά μάλλον δεν θα επιστρέψουν και ποτέ ξανά.
Προλάβαμε το παιχνίδι στην αλάνα, τα τηλεφωνήματα στα σπίτια και το χτύπημα του κουδουνιού ώστε να βρούμε τον φίλο μας, την βόλτα στις πλατείες απλά για να συναντήσεις κάποιον χωρίς να είσαι σίγουρος για το αν θα είναι εκεί και μπόλικα πρωινά παιδικά προγράμματα. Τα τελευταία τα έκοψαν γιατί φοβόντουσαν μην γίνει σούπα το μυαλό ενός παιδιού από την τηλεόραση. Εδώ γελάμε.
Γιατί μετά από όλα αυτά ξεκίνησε η ψηφιακή εποχή η οποία μας βρήκε στα teenager χρόνια μας. Και όταν κάτι σε βρίσκει στα teens σου, σου μοιάζει πως είναι ό,τι καλύτερο έχεις δει ποτέ. Ακόμη και αν δεν είναι. Και δεν μιλάω για τα τηλεοπτικά προγράμματα, αυτό έχει τους δικούς του κανόνες και τους είχε πάντα. Όμως κάτι αμερικανιές που ξεφύτρωσαν από την μία, κάτι μόδες που ήρθαν από την άλλη, νιώσαμε πως είχαμε στα πόδια μας κυριολεκτικά ολόκληρο τον κόσμο. Γιατί; Γιατί είχαμε ίντερνετ. Το να έχεις ίντερνετ και να μην έχεις τηλεφωνική γραμμή ήταν ακόμα και έτσι ρομαντικό και οι τόνοι μουσικής που έπαιζε το Winamp σου από τον υπολογιστή, σε έκαναν και ένιωθες βασιλιάς του σύμπαντος. Με όλα αυτά τα εφόδια, μπορούσες μόνο να σκεφτείς πως το μέλλον φαντάζει λαμπρό. Ή και όχι.
Γιατί είδες τους Δίδυμους Πύργους να πέφτουν και την άνοδο της τρομοκρατίας σε ένα νέο, ψηφιακό επίσης επίπεδο. Είδες καταστρωμένους οικονομικούς πολέμους με μεγαθήρια-εταιρίες να χρεωκοπούν πριν χρεωκοπήσουν και οι χώρες. Έζησες σε μια από αυτές, με κλειστές τράπεζες και 20ευρα από τα ΑΤΜ. Και μετά είδες την ανεργία να ανεβαίνει, τις δουλειές να συρρικνώνονται σε παγκόσμιο επίπεδο και σήμερα, που οι τελευταίοι Millennials θα γίνουν 30 χρονών μέχρι το τέλους του 2026, καλείσαι λίγο να αναπολήσεις. Πού ήσουν, πού έφτασες και τι ακριβώς περίμενες από την ζωή σου ενώ ψάχνεις σπίτι με χαμηλό ενοίκιο. Αλλά ας μην τα κάνω όλα ζοφερά και μαύρα. Είπαμε 41, όχι 81.
Το πιο παράξενο είναι πως δεν αισθανόμαστε απαραίτητα ότι μεγαλώσαμε. Περισσότερο μοιάζει σαν να μας μεγάλωσαν οι καταστάσεις, συχνά χωρίς να μας ρωτήσουν. Είμαστε η γενιά που έμαθε να περιμένει, αλλά και εκείνη που είδε τις περισσότερες από τις βεβαιότητές της να καταρρέουν. Μας είπαν να σπουδάσουμε, να δουλέψουμε σκληρά, να κάνουμε υπομονή και κάποια στιγμή όλα θα πάρουν τον δρόμο τους. Μόνο που ο δρόμος άλλαζε συνεχώς και εμείς έπρεπε κάθε φορά να προσαρμοζόμαστε. Και τώρα; Τώρα βρισκόμαστε σε εκείνη την περίεργη ηλικία που οι γονείς μας μεγάλωσαν, οι φίλοι μας έχουν παιδιά, τα δικά μας μαλλιά αρχίζουν να ασπρίζουν (σ.σ.: εμένα σίγουρα) και οι άνθρωποι που κάποτε θεωρούσαμε μεγάλους είναι πλέον συνομήλικοί μας.
Κοιτάζουμε φωτογραφίες από τα τέλη των 90s και τις αρχές των 00s και αναρωτιόμαστε πότε πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια. Πότε σταματήσαμε να είμαστε τα παιδιά που περίμεναν το Σάββατο για να βγουν και γίναμε οι ενήλικες που περιμένουν το Σάββατο για να ξεκουραστούν. Ίσως τελικά αυτή να είναι η μεγαλύτερη αντίφαση των Millennials. Μεγαλώσαμε πιστεύοντας πως το μέλλον θα ήταν καλύτερο από το παρελθόν, για να καταλήξουμε να νοσταλγούμε μια εποχή στην οποία δεν είχαμε σχεδόν τίποτα από όσα αποκτήσαμε σήμερα. Δεν είχαμε smartphones, αμέτρητες επιλογές ψυχαγωγίας ή ολόκληρο τον κόσμο στην οθόνη μας. Είχαμε όμως χρόνο. Ή τουλάχιστον έτσι μας φαινόταν. Και στα 30, στα 40 ή στα 45 μας, ίσως αυτό να είναι που μας λείπει περισσότερο.
Όχι η παιδική μας ηλικία, ούτε απαραίτητα η ανεμελιά. Αλλά εκείνη η αίσθηση πως όλα βρίσκονταν ακόμη μπροστά μας. Πως είχαμε άφθονο χρόνο να γίνουμε όλα όσα ονειρευόμασταν. Και πως το αύριο, ό,τι κι αν συνέβαινε, θα ήταν δικό μας.
