Συνέντευξη: Η Γιολάντα Καλογεροπούλου ήρθε για να μείνει

Το λες και άθλο, να υποδύεσαι μια κατ᾽εξοχήν "κακιά", αλλά παρ’ όλα αυτά, να κερδίζεις τη συμπάθεια του κόσμου. Μεγαλωμένη στη Λαμία και μετά από μια σύντομη σχετικά παραμονή στην Αθήνα, η Γιολάντα Καλογεροπούλου βρέθηκε σχεδόν εν μία νυκτί στην Αγγλία, όπου και παρέμεινε περίπου οκτώ χρόνια δραστηριοποιούμενη στην εστίαση. Εν τέλει, δεν της ταίριαξε ο "μουντός καιρός και η μίζερη βρετανική νοοτροπία", οπότε επέστρεψε για έναν ρόλο και έμεινε μόνιμα στα πάτρια εδάφη.

Κοσμάς Κουμιανός

Σήμερα, ενσαρκώνει έναν από τους πιο "κομβικούς" χαρακτήρες στην επιτυχημένη σειρά του AΝΤ1, Grand Hotel, και μέσα στην επόμενη δεκαετία σκοπεύει να μετακινηθεί μόνο για μακρινά ταξίδια αναψυχής με προορισμό την Ασία ή την Αφρική. Μέχρι τότε, θέλει να κάνει σινεμά, να δέχεται καλά σχόλια για τις σούπερ υγιεινές και πεντανόστιμες λιχουδιές που φτιάχνει και να περνά δημιουργικά όσο ελεύθερο χρόνο διαθέτει με την 3,5 ετών κόρη της, αλλά και τους δικούς της ανθρώπους. Και παρότι είναι συμβιβασμένη με την ιδέα ότι οι άνθρωποι είναι παράξενοι –όπως τιτλοφορείται ένα από τα αγαπημένα της τραγούδια που γνωρίζει στίχο προς στίχο– ακόμα δεν έχει μάθει να λέει εύκολα "όχι". Κάτι μας λέει πως ούτε η ίδια το ακούει συχνά.

>Οι κακοί ως ρόλοι είναι απελευθερωτικοί; Όταν υποδύεσαι εκ διαμέτρου αντίθετους προς εσένα χαρακτήρες, δοκιμάζεις εκ του ασφαλούς την αντίπερα όχθη;
Είναι σίγουρα ενδιαφέρον να μπαίνεις στα παπούτσια κάποιου που δεν ταυτίζεσαι σε τίποτα και να βλέπεις εκ των έσω γιατί συμπεριφέρεται έτσι. Ακόμα, πάντως, υπάρχουν φορές που κάνουμε σκηνές με συναδέλφους και σκέφτομαι, "Πώς γίνεται αυτή η κοπέλα να μιλάει έτσι;". Μη νομίζεις, κι εμείς οι ίδιοι απορούμε, δεν κουράζεται;

>Ο κόσμος τι σου λέει;
Παραδόξως, βλέπω ότι του αρέσει αυτός ο ρόλος, και ενώ δεν είναι συμπαθής, πάντα διαχωρίζουν την Ελένη από μένα. Θα περίμενα να μην ασχολούνται τόσο, ή να τους θυμίζει κάτι από τη δική τους ζωή και να νιώθουν απέχθεια, παρ’ όλα αυτά μπορώ να πω ότι έχω λάβει μια θερμή αντιμετώπιση από τον κόσμο – στα δύσκολά της μάλιστα, τη λυπήθηκε. Θα σχολιάσουν, "μα πόσο κακιά πια", αλλά είναι εντυπωσιακό το ότι δεν το εισπράττω εγώ.

Κοσμάς Κουμιανός

>Έχεις κουραστεί να απαντάς σε ερωτήσεις που συνδέουν το παρουσιαστικό σου με το επάγγελμά σου;
Ίσως επειδή είμαι στα πρώτα μου βήματα, δεν νιώθω ότι έχω ερωτηθεί έντονα για αυτό. Σαν εργαζόμενη μαμά, από την άλλη, ακούω πολύ περισσότερο το "πώς τα προλαβαίνω όλα", μπορώ να σου πω. Αυτή είναι και η πιο συχνή ερώτηση που μου κάνουν.

>Και τι απαντάς;
Οι μαμάδες που εργάζονται (όπως στην περίπτωσή μου, που ο μπαμπάς της κόρης μου ζει στο εξωτερικό και όλος ο χρόνος της είναι κατά βάση πάνω μου), για μένα, είναι σούπερ ήρωες. Τώρα πώς τα συνδυάζεις; Συνεχώς παλεύεις. Δεν υπάρχει αρμονία, προς το παρόν τουλάχιστον που ακόμα είναι 3,5 ετών. Πάντα νιώθω ότι κάποια πλευρά είναι "ριγμένη" έστω και λίγο.

>Στην Αγγλία τι έμαθες;
Έζησα πολλές εμπειρίες, οπότε πιστεύω πως αυτό κάπως καταγράφεται μέσα σου κι έχεις περισσότερο υλικό να αντλήσεις. Πέρασα από διάφορα στάδια, από το να πω ότι "Δεν είμαι για αυτή τη δουλειά" μέχρι το "Όχι, θα κυνηγήσω τα όνειρά μου και δεν πρέπει αμφισβητώ αυτό που θέλω, για να αισθανθώ ότι είναι ΟΚ αυτό που έχω επιλέξει να κάνω στο ενδιάμεσο". Δεν έχω καταλήξει αν οι πολλές αλλαγές εν τέλει ήταν βοηθητικές ή με οδήγησαν να πάρω τον χρόνο μου και να έρθει ό,τι ήρθε στο σωστό timing. Μπορεί πιο πριν να μην ήμουν τόσο ώριμη. Εν τέλει, πιστεύω πως ό,τι είναι, έρχεται τη στιγμή που είσαι έτοιμος να το αντιμετωπίσεις.

Κοσμάς Κουμιανός

>Και πώς άλλαξες γνώμη;
Εξαιτίας της κόρης μου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα βράδυ, κατά το πρώτο δίμηνο που θήλαζα, όταν δηλαδή οι ορμόνες και οι σκέψεις και όλα ήταν πάρα πολύ έντονα. Ήμουν στην Ελλάδα και σκέφτηκα μια μελλοντική συζήτηση με την κόρη μου, στην οποία της έλεγα ότι έπρεπε να ακολουθήσει τα όνειρά της και να τα κυνηγήσει με κάθε κόστος. Τότε την έκανα εικόνα να μου λέει "Γιατί μαμά, εσύ το έκανες;", εμπνευσμένη από ένα στιχάκι που είχα δει και έλεγε "Τα παιδιά δεν κάνουν ό,τι τους λέτε, αλλά ό,τι κάνετε". Εκείνη τη στιγμή είπα ότι θα κάνω αυτό που θέλω, χωρίς καμία δικαιολογία και φόβο, και ό,τι γίνει. Ένιωσα έτοιμη να πετύχω, να αποτύχω, ήμουν έτοιμη για όλα.

>Μέχρι στιγμής, ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που έχεις πάρει από τις αποτυχίες σου;
Να μην τις αντιμετωπίζω ως μια γενική αποτυχία ζωής, αλλά σαν ένα ξεκάθαρο, αναγκαίο μάθημα για να φτάσουμε εκεί που πρέπει να φτάσουμε. Δεν πιστεύω ότι μπορείς να χτίσεις κάτι αν δεν δοκιμάσεις, δεν αποτύχεις, δεν σε σταματήσει τίποτα. Έχεις το δικαίωμα να προσπαθείς, και αυτή είναι και η χαρά της ζωής. Το λέω και στην κόρη μου αυτό, όταν μου λέει ότι κάτι είναι δύσκολο και δεν μπορεί να το κάνει. Το αποτέλεσμα δεν έχει καμία σημασία, η προσπάθεια μετράει και θα σου δώσει χαρά.

Μεγαλώσαμε σε μια εποχή όπου ήταν πολύ μεγάλο ταμπού η αποτυχία. Θα έπρεπε να μας λένε "Πάμε να αποτύχουμε μερικές φορές για να μάθουμε", αλλά μας λένε "Πρόσεξε, μην και τυχόν αποτύχεις". Είναι πολύ δύσκολο να το αποτινάξεις αυτό από πάνω σου. Είναι κανονικό βίωμα, απόλυτα ανακουφιστικό όταν το συνειδητοποιείς, γιατί ο φόβος της αποτυχίας σού κόβει όλη τη χαρά της ζωής.

Κοσμάς Κουμιανός

>Στις μέρες μας, πιο δύσκολο είναι να είσαι ηθοποιός ή μαμά;
Εξαρτάται από τη συνθήκη που έχεις να αντιμετωπίσεις ως μαμά. Είσαι μόνη και παλεύεις μόνη; Έχεις τον σύντροφό σου αλλά χρειάζεσαι στήριξη; Και αντίστοιχα το ίδιο και στη δουλειά; Ξέρω άτομα στον χώρο που δεν έχουν μείνει ποτέ χωρίς εργασία ή άλλους που ψάχνουν επί μήνες, ακόμα και χρόνια. Μην ξεχνάς ότι ζούμε σε μια χώρα που έχει πάρα πολλά άτομα στον τομέα και η ζήτηση είναι πολύ χαμηλή. Οπότε δεν ξέρω, κι εγώ είμαι έτοιμη για όλα, δεν επαναπαύομαι. Πάντως και οι δύο ρόλοι είναι πάρα πολύ δύσκολοι, πόσο μάλλον σε συνδυασμό. Πολλές φορές κάνω τρομακτικές σκέψεις για το μέλλον, αλλά προσπαθώ να το ελαττώσω, γιατί αύριο δεν ξέρουμε τι θα συμβεί. Προσπαθώ να ζω στο τώρα. Για μένα αυτό είναι και το μυστικό της ευτυχίας στη ζωή.

>Ποια μέθοδο επιβίωσης θα ήθελες να μεταδώσεις στην κόρη σου;
Θέλω να μάθει να είναι ανεξάρτητη και να κυνηγάει τα όνειρά της, χωρίς να φοβάται καμία αποτυχία. Να μην ντρέπεται για αυτό που είναι, για ό,τι αισθάνεται, και να επιλέγει ανθρώπους γύρω της με γνώμονα την αγάπη και το ενδιαφέρον. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι μια μεγάλη πληγή στην εποχή μας.

Κοσμάς Κουμιανός

>Σε ποιο επίπεδο;
Γενικά στις διαπροσωπικές σχέσεις οποιουδήποτε είδους βλέπεις πολλή τοξικότητα, κανέναν σεβασμό, καμιά ανθρωπιά. Από άτομα που μπορεί να είχες 20 χρόνια δίπλα σου, ξαφνικά να εισπράττεις προδοσία, εξαπάτηση, εκμετάλλευση. Το βλέπω πολύ συχνά να συμβαίνει. Οπότε η καλή επιλογή ανθρώπων, με σωστά κριτήρια, είναι σημαντική για το περιβάλλον που φτιάχνουμε μεγαλώνοντας.

>Τι είναι απαράδεκτο για σένα;
Η αχαριστία. Δεν μου αρέσει καθόλου όταν οι γύρω μας δεν αναγνωρίζουν τα πράγματα που κάνουμε για αυτούς ή τα θεωρούν δεδομένα. Το ίδιο και το ψέμα – ειδικά όταν ο άλλος λέει ψέματα μπροστά στα μάτια μου, ενώ ξέρει ότι ξέρω, μπορεί να με πάει 0-100. Δεν μπορώ ούτε να το διανοηθώ.

>Μεγαλώνοντας, τι πιστεύεις ότι κάνουν λάθος σήμερα οι άντρες όταν προσεγγίζουν μια γυναίκα;
Νιώθω ότι είναι πλέον όλα πολύ επιφανειακά, ειδικά όταν οι γυναίκες είναι σε μια ηλικία όπου ενδεχομένως να θέλουν να δημιουργήσουν οικογένεια ή να εμβαθύνουν παραπάνω. Επίσης, πλέον είναι πολύ πιο δύσκολο να γνωρίσεις κάποιον. Το φλερτ είναι κατά βάση διαδικτυακό, είναι όλα γραπτά, βίντεο, φωτογραφίες, χωρίς να μπορείς να σχηματίσεις καθαρή εικόνα του άλλου. Γενικά υπάρχει πολύ μεγάλη έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας. Όλοι με τα κινητά είμαστε, σαν υπνωτισμένοι. 

Αισθάνομαι ότι υπάρχει ο χρόνος που είμαι στο κινητό και αυτός που βρίσκομαι στον κόσμο έξω· είναι λες και ζούμε μέσα σε μια φούσκα, με αποτέλεσμα να δυσκολευόμαστε να επικοινωνήσουμε ουσιαστικά με τους γύρω μας. Θεωρώ ότι αυτό είναι ένα αίτιο και για τους μετέπειτα χωρισμούς, που προκαλούνται από την έλλειψη επικοινωνίας και τη συσσώρευση προβλημάτων που δεν συζητιούνται.

>Αναλωνόμαστε περισσότερο στην εικόνα μας παρά στην ουσία;
Το έχουμε σίγουρα παρακάνει. Σχετίζεται βέβαια και με τον χαρακτήρα του άλλου και με το πόσο τρέφεται από αυτό. Γενικά όμως, σαπίζει οποιαδήποτε πνευματική και ψυχική άνθηση, και πρέπει να πάμε κόντρα. Βασικά δεν είναι ότι πρέπει, απλώς εγώ προσωπικά αυτό νιώθω. Άλλωστε, κι εγώ κάνω τέτοια λάθη. Για παράδειγμα, το ότι είμαι στο κινητό μου περισσότερο από ό,τι θέλω, είναι ένας εθισμός που δεν υπήρχε για μένα πριν από μία δεκαετία. Μπήκε στη ζωή μου χωρίς καλά καλά να το καταλάβω, είναι πολύ τρομακτικό.

Κοσμάς Κουμιανός

>Αλήθεια, εσύ με την εικόνα σου πώς τα πας;
Προσπαθώ να φροντίζω τον εαυτό μου, όχι τόσο για την εξωτερική μου εμφάνιση, αλλά επειδή –ειδικά από όταν έγινα μητέρα και μετά– νιώθω μια έξτρα υποχρέωση να είμαι υγιής σωματικά και ψυχικά για τη μικρή, ώστε να αντέχω και να τα καταφέρνω. Η σκέψη ότι μπορεί να πάθω κάτι και να μείνει μόνη της, ειδικά σε αυτή την ηλικία, είναι ένας από τους μεγαλύτερους φόβους μου. Προτεραιότητά μου είναι να με προσέχω για να μπορώ να την προσέχω.

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr