Παναθηναϊκός και Εργκίν Αταμάν: Το τέλος μιας σχέσης που άλλαξε ξανά το τριφύλλι

Ο Παναθηναϊκός AKTOR και ο Εργκίν Αταμάν δεν θα συνεχίσουν μαζί. Ύστερα από τρία χρόνια έντονης, θορυβώδους, επιτυχημένης αλλά και αντιφατικής κοινής πορείας, οι δύο πλευρές αποφάσισαν να ακολουθήσουν χωριστούς δρόμους.

Ο Τούρκος τεχνικός αποτελεί πλέον παρελθόν από τον πάγκο των "πράσινων", με την ΚΑΕ Παναθηναϊκός να τον αποχαιρετά μέσα από ένα video αφιερωμένο στη διαδρομή του στο ΟΑΚΑ, στα όσα έζησε στην Ελλάδα και στα όσα πέτυχε με το τριφύλλι. Λίγο αργότερα, ο ίδιος ο Αταμάν έκανε τη δική του αποχαιρετιστήρια ανάρτηση από το αεροδρόμιο "Ελευθέριος Βενιζέλος", λέγοντας αντίο στην Ελλάδα και στον Παναθηναϊκό.

Παναθηναϊκός και Εργκίν Αταμάν: Το τέλος μιας εποχής

Στο μήνυμά του, ο Εργκίν Αταμάν στάθηκε όχι μόνο στους φίλους του Παναθηναϊκού, αλλά συνολικά στον ελληνικό λαό. Ευχαρίστησε τους οπαδούς της ομάδας για την αγάπη και τη στήριξη που του έδειξαν αυτά τα τρία χρόνια, αλλά και τους ανθρώπους σε όλη τη χώρα για τον τρόπο με τον οποίο τον αγκάλιασαν.

"Κατά τη διάρκεια των τριών χρόνων μου στην Ελλάδα, θα ήθελα να ευχαριστήσω ειλικρινά όχι μόνο τους οπαδούς του Παναθηναϊκού, αλλά και τον φιλικό και αδελφό ελληνικό λαό σε όλη τη χώρα για την αγάπη και την υποστήριξη που μου έδειξαν", έγραψε.

Ο Τούρκος προπονητής πρόσθεσε πως φεύγει με αμέτρητες αναμνήσεις και συναισθήματα που δεν μπορούν εύκολα να περιγραφούν με λόγια. Και, πέρα από τις επιτυχίες και τα τρόπαια, τόνισε πως η μεγαλύτερη υπερηφάνειά του ήταν ότι είχε την ευκαιρία να συμβάλει στη φιλία ανάμεσα στον τουρκικό και τον ελληνικό λαό.

"Σας ευχαριστώ όλους και αντίο", ήταν το φινάλε του.

Το τέλος μιας μεγάλης διαδρομής

Ο Εργκίν Αταμάν άνοιξε την πόρτα της εξόδου και δεν γύρισε πίσω. Πίσω του, όμως, αφήνει μια τριετία που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Τρία χρόνια, τέσσερις τίτλοι, μία EuroLeague, ένα πρωτάθλημα Ελλάδας και δύο Κύπελλα. Κυρίως όμως αφήνει μια εποχή που άλλαξε ξανά την ψυχολογία του Παναθηναϊκού.

Σε έναν χωρισμό που έγινε χωρίς ένταση, χωρίς δημόσιες συγκρούσεις και χωρίς πικρία, αυτό που μένει συνήθως στο τέλος είναι οι καλές στιγμές. Και στην περίπτωση του Αταμάν, αυτές είναι αρκετές για να κρατήσουν το όνομά του μόνιμα μέσα στην ιστορία του συλλόγου.

Ο Τούρκος τεχνικός θα συνδέεται για πάντα με το έβδομο ευρωπαϊκό αστέρι του Παναθηναϊκού. Η μορφή του θα βρίσκεται νοερά δίπλα σε όλες εκείνες τις προσωπικότητες που άφησαν αποτύπωμα στο τριφύλλι, είτε αγαπήθηκαν απόλυτα είτε προκάλεσαν συζητήσεις. Γιατί ο Αταμάν δεν υπήρξε ποτέ ουδέτερος. Δεν ήταν προπονητής που περνούσε απαρατήρητος. Ήταν προσωπικότητα.

Ο άνθρωπος των τελικών, ο προπονητής που έμαθε να κερδίζει όταν η πίεση μεγαλώνει, ο πιο επιτυχημένος τεχνικός της τελευταίας δεκαετίας στην Ευρώπη, συνάντησε στον Παναθηναϊκό το εκρηκτικό ταμπεραμέντο του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Η χημεία τους, με όλα τα καλά και τα δύσκολά της, δημιούργησε μια συνταγή που στην αρχή έμοιαζε σχεδόν αδύνατη και τελικά έφερε άμεσα αποτελέσματα.

Όμως στο μπάσκετ, όπως και στη ζωή, ακόμη και οι πιο δυνατές ιστορίες έχουν ημερομηνία λήξης.

2023-2024: Από τις στάχτες στο έπος του Βερολίνου

Για να καταλάβει κανείς τι πέτυχε ο Εργκίν Αταμάν στην πρώτη του σεζόν στον Παναθηναϊκό, πρέπει να γυρίσει στο καλοκαίρι του 2023. Τότε, το τριφύλλι δεν βρισκόταν απλώς σε μεταβατική περίοδο. Βρισκόταν σε ένα από τα πιο δύσκολα σημεία της σύγχρονης ιστορίας του.

Η τριετία του "έσοδα-έξοδα" είχε κλείσει αφήνοντας πίσω της αγωνιστικές πληγές, χαμηλές προσδοκίες και μια ομάδα που είχε συνηθίσει να βρίσκεται μακριά από την ευρωπαϊκή ελίτ. Η σεζόν είχε τελειώσει με τον Παναθηναϊκό στη 17η θέση της EuroLeague, πολύ μακριά από οποιαδήποτε συζήτηση για Final Four και ακόμη πιο μακριά από την ιδέα της κατάκτησης ενός ευρωπαϊκού τίτλου.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είχε ήδη πάρει την απόφαση να επαναφέρει τον σύλλογο εκεί όπου θεωρούσε ότι ανήκει. Οι πρώτες κινήσεις, με την απόκτηση των Ματίας Λεσόρ και Λούκα Βιλντόζα, έδειχναν ότι το project δεν θα ήταν απλώς μια μικρή βελτίωση. Χρειαζόταν όμως και έναν προπονητή που να μπορεί να σηκώσει το βάρος της επανεκκίνησης.

Πριν καταλήξει ο Παναθηναϊκός στον Αταμάν, είχε ακουστεί έντονα και το όνομα του Πάμπλο Λάσο. Τελικά, όμως, η επιλογή ήταν ο άνθρωπος που εκείνη τη στιγμή κουβαλούσε ίσως το πιο βαρύ βιογραφικό στη EuroLeague. Ο Αταμάν είχε ήδη οδηγήσει δύο φορές την Αναντολού Εφές στην κορυφή της Ευρώπης και μάλιστα συνεχόμενα. Ερχόταν στην Αθήνα ως προπονητής που ήξερε όχι μόνο να χτίζει ομάδες, αλλά και να κερδίζει τίτλους.

Η πρώτη σεζόν, βέβαια, δεν ήταν ευθεία γραμμή. Ήταν roller coaster. Το ξεκίνημα έφερε ερωτήματα, ειδικά μετά τη βαριά ήττα από τον Ολυμπιακό στο Super Cup της Ρόδου. Το νέο ρόστερ ήθελε χρόνο, οι ισορροπίες δεν ήταν ακόμη καθαρές και η μετακίνηση του Κώστα Σλούκα από τον Ολυμπιακό στον Παναθηναϊκό είχε ήδη μετατρέψει το καλοκαίρι σε ένα από τα πιο εκρηκτικά της ιστορίας του ελληνικού μπάσκετ.

Ο Αταμάν έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην υπόθεση Σλούκα. Του παρουσίασε το πλάνο, τον ρόλο, την προοπτική. Του έδειξε ότι ο Παναθηναϊκός δεν τον ήθελε απλώς ως ακόμη έναν σπουδαίο παίκτη, αλλά ως ηγέτη μιας νέας εποχής.

Και ύστερα, σιγά σιγά, ο διακόπτης γύρισε.

Τα δύο μεγάλα διπλά, στο Μονακό με το μεγάλο τρίποντο του Γκριγκόνις και στη Μαδρίτη με τον Λεσόρ να κυριαρχεί, άλλαξαν την αίσθηση γύρω από την ομάδα. Ο Παναθηναϊκός άρχισε να πιστεύει ότι μπορεί να σταθεί απέναντι σε οποιονδήποτε. Και όταν το πίστεψε ο ίδιος, άρχισαν να το πιστεύουν και οι υπόλοιποι.

Σε αυτή τη μεταμόρφωση, η προσθήκη του Κέντρικ Ναν υπήρξε κομβική. Ήταν μια μεταγραφή ιστορική για τα δεδομένα της EuroLeague. Ένας παίκτης με ξεκάθαρη NBA ποιότητα, που όχι μόνο ταίριαξε άμεσα, αλλά την επόμενη σεζόν εξελίχθηκε σε MVP της διοργάνωσης. Παράλληλα, άνοιξε έναν δρόμο για την άφιξη περισσότερων παικτών από το NBA στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση.

Ο Αταμάν, φυσικά, άρχισε να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να παίζει με το μυαλό όλων. Τα mind games του, άλλοτε προκλητικά και άλλοτε ριψοκίνδυνα, έδιναν διαρκώς υλικό για συζήτηση. Οι δύο υψωμένες γροθιές του μετά από μεγάλες νίκες έγιναν εικόνα της σεζόν. Η δήλωση του Νοεμβρίου του 2023, όταν κάλεσε τους φίλους του Παναθηναϊκού να κλείσουν εισιτήρια για το Final Four του Βερολίνου, ακούστηκε τότε υπερβολική. Σε κάποιους, ίσως και παράλογη.

Η ιστορία, όμως, τον δικαίωσε.

Η σειρά με τη Μακάμπι στα playoffs ήταν το μεγάλο τεστ. Ο Παναθηναϊκός βρέθηκε σε δύσκολη θέση, πιέστηκε, αμφισβητήθηκε, αλλά άντεξε. Η πρόκριση ήρθε σε πέντε παιχνίδια και όταν η ομάδα έφτασε στο Βερολίνο, ο Αταμάν μπήκε στο περιβάλλον που πάντα έμοιαζε να του ταιριάζει: το περιβάλλον των μεγάλων αγώνων.

Στον τελικό, απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, ο Παναθηναϊκός δεν κατέκτησε απλώς την EuroLeague. Επιβεβαίωσε ότι είχε επιστρέψει. Η κατάκτηση του έβδομου ευρωπαϊκού τίτλου, 13 χρόνια μετά τον προηγούμενο, ήταν κάτι περισσότερο από τρόπαιο. Ήταν η υλοποίηση μιας υπόσχεσης. Το περίφημο "7th Star", που ο Αταμάν επαναλάμβανε σχεδόν εμμονικά από την πρώτη μέρα που πάτησε στην Αθήνα, είχε γίνει πραγματικότητα.

Και η σεζόν δεν τελείωσε εκεί. Στους τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος, ο Παναθηναϊκός βρέθηκε πίσω με 2-0 απέναντι στον Ολυμπιακό. Ελάχιστοι πίστευαν ότι η σειρά μπορούσε να γυρίσει. Ο Αταμάν, όμως, βρήκε τον τρόπο. Το 3-2 ολοκλήρωσε μία από τις πιο εντυπωσιακές ανατροπές στην ιστορία του ελληνικού πρωταθλήματος και χάρισε στους "πράσινους" και τον εγχώριο τίτλο.

Η πρώτη χρονιά ήταν σχεδόν παραμυθένια. Από τη 17η θέση της EuroLeague στην κορυφή της Ευρώπης. Από την αμφισβήτηση στην απόλυτη δικαίωση. Από το restart σε μια σεζόν που θα μείνει για πάντα στην ιστορία. Δεν ήταν τυχαίο ότι το καλοκαίρι του 2024 ο Παναθηναϊκός επέκτεινε πρόωρα το συμβόλαιο του Αταμάν μέχρι το 2027. Ο Τούρκος είχε πετύχει μέσα σε έναν χρόνο κάτι που λίγους μήνες πριν έμοιαζε αδιανόητο.

2024-2025: Η κορυφή, το βάρος και οι πρώτες ρωγμές

Η δεύτερη σεζόν ξεκίνησε με τον Αταμάν σε διαφορετική θέση. Δεν ήταν πλέον ο προπονητής που καλούνταν να αναγεννήσει έναν οργανισμό. Ήταν ο άνθρωπος που είχε ήδη πετύχει μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία της EuroLeague. Και αυτό άλλαζε τα πάντα.

Το "μπορούμε" είχε γίνει "πρέπει". Και στο υψηλότερο επίπεδο, η διατήρηση της κορυφής είναι συχνά πιο δύσκολη από την κατάκτησή της.

Οι προσδοκίες ήταν τεράστιες. Όμως δεν λειτούργησαν όλα όπως είχε σχεδιαστεί. Το πρώτο μεγάλο ερωτηματικό ήταν η μεταγραφή του Λορέντζο Μπράουν. Ο Παναθηναϊκός τον είχε ξεχωρίσει μέσα από τη σειρά με τη Μακάμπι, όμως όσο κι αν δοκιμάστηκαν σχήματα και ρόλοι, ο Μπράουν δεν κατάφερε ποτέ να κουμπώσει πραγματικά στο σύστημα της ομάδας.

Το μεγαλύτερο πλήγμα, όμως, ήρθε στις 19 Δεκεμβρίου 2024. Ο σοβαρός τραυματισμός του Ματίας Λεσόρ απέναντι στην Μπασκόνια στο ΟΑΚΑ άλλαξε τις ισορροπίες ολόκληρης της σεζόν. Ο Παναθηναϊκός έχασε τον σέντερ που είχε καθορίσει την ταυτότητά του, την ενέργεια, τη δύναμη και την αθλητικότητα στη ρακέτα.

Οι λύσεις που ήρθαν στη θέση "5", όπως οι Πλάις, Γκέιμπριελ και Γιούρτσεβεν, δεν κατάφεραν να καλύψουν πλήρως το κενό. Παρ’ όλα αυτά, η ομάδα συνέχισε να μάχεται. Πέρασε ακόμη μία δύσκολη σειρά playoffs, αυτή τη φορά απέναντι στην Αναντολού Εφές, και επέστρεψε στο Final Four μετά από πέντε αγώνες.

Στο Άμπου Ντάμπι, όμως, το όνειρο του repeat σταμάτησε στον ημιτελικό απέναντι στη Φενέρμπαχτσε του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, η οποία στη συνέχεια κατέκτησε και τον τίτλο. Ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε και στον μικρό τελικό από τον Ολυμπιακό, κλείνοντας το Final Four με πικρή γεύση.

Η επιστροφή του Λεσόρ στον ημιτελικό, για πρώτη φορά μετά τον τραυματισμό του, άνοιξε και μια άλλη συζήτηση. Ο Γάλλος υποτροπίασε και χρειάστηκε μεγαλύτερο διάστημα αποκατάστασης. Εκεί άρχισαν να τίθενται πιο έντονα ζητήματα διαχείρισης τραυματιών και αποφάσεων σε αγώνες υψηλού ρίσκου.

Στην Ελλάδα, ο Παναθηναϊκός είχε καταφέρει να κατακτήσει το Κύπελλο απέναντι στον Ολυμπιακό, όπως θα συνέβαινε και την επόμενη σεζόν. Στο πρωτάθλημα, όμως, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως περίμεναν οι "πράσινοι". Ο Ολυμπιακός είχε σημαντικά προβλήματα τραυματισμών και ο Παναθηναϊκός έμοιαζε να έχει ψυχολογικό πλεονέκτημα. Ωστόσο, τα γεγονότα στο ΣΕΦ στο Game 2, η ένταση, η τοξικότητα και η συνεχής μεταφορά της προσοχής σε όσα συνέβαιναν έξω από το παρκέ έδειξαν να επηρεάζουν συνολικά το περιβάλλον.

Ο Παναθηναϊκός έκλεισε τη χρονιά με τρόπαιο, αλλά όχι με τον τρόπο που είχε φανταστεί μετά το Βερολίνο. Το Final Four του Άμπου Ντάμπι είχε αφήσει απογοήτευση, το πρωτάθλημα χάθηκε και οι πρώτες ρωγμές άρχισαν να φαίνονται.

2025-2026: Η απομυθοποίηση και το τέλος

Η τρίτη χρονιά ήταν η πιο δύσκολη. Η πιο βαριά. Η πιο αντιφατική. Και, τελικά, εκείνη που οδήγησε στο διαζύγιο.

Για πρώτη φορά, ο Αταμάν δεν κατάφερε να παρουσιάσει μια ομάδα αντάξια των προσδοκιών που ο ίδιος είχε δημιουργήσει. Το μπάτζετ ήταν από τα μεγαλύτερα της EuroLeague, οι απαιτήσεις είχαν εκτοξευθεί και ο Παναθηναϊκός ξεκινούσε τη σεζόν με τον πήχη πολύ ψηλά.

Οι μεταγραφές, όμως, δεν έδωσαν αυτά που περίμενε ο σύλλογος. Ο Τι Τζέι Σορτς, μία από τις πιο πολυσυζητημένες αφίξεις, δεν βρήκε ποτέ τον ρόλο που είχε φανταστεί ο Παναθηναϊκός. Η περίπτωσή του θύμισε, με διαφορετικό τρόπο, εκείνη του Λορέντζο Μπράουν την προηγούμενη χρονιά. Μόνο που εδώ οι προσδοκίες ήταν ακόμη πιο σύνθετες, αφού ο Σορτς αντιμετωπιζόταν και ως πιθανός μελλοντικός διάδοχος του Κώστα Σλούκα.

Το ταλέντο υπήρχε. Η αξιοποίηση, όμως, δεν ήρθε στον βαθμό που περίμεναν οι "πράσινοι".

Παράλληλα, η διαχείριση του ρόστερ μπήκε πιο έντονα από ποτέ στο μικροσκόπιο. Οι επιλογές στο rotation, τα σχήματα που χρησιμοποιήθηκαν, οι καθυστερημένες αντιδράσεις μέσα στους αγώνες και ο τρόπος με τον οποίο επανεντάχθηκαν παίκτες μετά από τραυματισμούς έγιναν αντικείμενο έντονης κριτικής.

Για πρώτη φορά, η δημόσια κριτική προς παίκτες από τον ίδιο τον Αταμάν άρχισε να αντιμετωπίζεται διαφορετικά. Αυτό που παλαιότερα έμοιαζε με μέρος του χαρακτήρα του και της προπονητικής του έντασης, πλέον διαβαζόταν από αρκετούς ως έλλειψη ανάληψης ευθύνης. Ονομαστικές αναφορές, σκληρές δηλώσεις και πίεση προς παίκτες που δεν απέδιδαν άνοιξαν έναν νέο κύκλο συζήτησης.

Η κατάσταση με τον Λεσόρ, η διαχείριση του Σλούκα σε διάφορα σημεία της σεζόν, αλλά και η χρησιμοποίηση παικτών όπως ο Ρογκαβόπουλος ή ο Όσμαν σε κρίσιμες στιγμές ενώ αντιμετώπιζαν προβλήματα, ενίσχυσαν την αμφισβήτηση. Όσο περνούσε η χρονιά, το ερώτημα μεγάλωνε: είχε ο Αταμάν τον πλήρη έλεγχο της κατάστασης ή η ομάδα άρχιζε να ξεφεύγει από τα χέρια του;

Το πρώτο μεγάλο χτύπημα ήταν ο αποκλεισμός από το Final Four της EuroLeague απέναντι στη Βαλένθια. Ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε με 2-0 στη σειρά και έμοιαζε να αγκαλιάζει την πρόκριση σε ένα Final Four που θα διεξαγόταν στην Αθήνα, στο δικό του σπίτι. Κι όλα αυτά χωρίς τον Κώστα Σλούκα, τον βασικό οργανωτή του.

Αντί για πρόκριση, όμως, ήρθαν τρεις συνεχόμενες ήττες. Οι δύο μάλιστα στο κατάμεστο Telekom Center. Ο Παναθηναϊκός έμεινε εκτός από το Final Four που είχε κυκλώσει από την αρχή της σεζόν, όχι μόνο επειδή ήταν ο μεγάλος του στόχος, αλλά επειδή θα το φιλοξενούσε στην έδρα του.

Ο αποκλεισμός δεν ήταν απλώς αγωνιστική αποτυχία. Ήταν το σημείο όπου συγκεντρώθηκαν όλες οι αμφιβολίες της χρονιάς. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Ολυμπιακός κατέκτησε την EuroLeague μπροστά σε 18.000 ερυθρόλευκους φιλάθλους μέσα στην έδρα του Παναθηναϊκού. Εκεί, για πρώτη φορά, η λέξη "ευθύνη" άρχισε να συνοδεύει ανοιχτά το όνομα του Εργκίν Αταμάν.

Η διαχείριση των αποδυτηρίων, ένας τομέας στον οποίο ο Τούρκος είχε χτίσει μεγάλο μέρος της φήμης του, έμοιαζε πλέον πιο δύσκολη. Το κλίμα βάρυνε, οι προστριβές αυξήθηκαν και η ομάδα δεν έδειχνε να έχει την ίδια καθαρή κατεύθυνση.

Ούτε στο ελληνικό πρωτάθλημα ήρθε η λύτρωση. Ο Σλούκας έμεινε εκτός μετά τα ριψοκίνδυνα 30 λεπτά απέναντι στον ΠΑΟΚ, ο Ρογκαβόπουλος τέθηκε νοκ άουτ, ο Όσμαν προσπαθούσε να αγωνιστεί με προβλήματα και ξανά άνοιξε η συζήτηση για τον τρόπο διαχείρισης παικτών που δεν ήταν στο 100%.

Ο ίδιος ο Αταμάν είχε προειδοποιήσει από τον Ιανουάριο ότι, αν ο Παναθηναϊκός δεν κατακτούσε είτε το πρωτάθλημα είτε την EuroLeague, θα αποχωρούσε. Τελικά, ούτε η Ευρώπη ούτε η Ελλάδα έδωσαν την απάντηση που έψαχνε. Παρότι στη Stoiximan GBL ο Παναθηναϊκός είχε ανταγωνιστικό πρόσωπο απέναντι στον Ολυμπιακό, η απώλεια του πρωταθλήματος ήταν η τελευταία σταγόνα.

Κάπως έτσι, το καλοκαίρι του 2026 έφερε το αναπόφευκτο. Οι δρόμοι του Παναθηναϊκού και του Εργκίν Αταμάν χώρισαν, σε συνέχεια και της ίδιας της δήλωσης που είχε κάνει ο Τούρκος τεχνικός μήνες νωρίτερα.

Ο χωρισμός, πάντως, δεν συνοδεύτηκε από δηλητήριο. Ίσως επειδή η σχέση του Αταμάν με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο ξεπέρασε τα τυπικά όρια μιας επαγγελματικής συνεργασίας. Τα λόγια του ισχυρού άνδρα της ΚΑΕ ήταν χαρακτηριστικά: "Ήταν όνειρο να δουλέψω με τον Εργκίν. Ήταν, είναι και θα είναι πάντα ο αγαπημένος μου άνθρωπος στο ευρωπαϊκό μπάσκετ".

Και ίσως, στο τέλος, αυτό να είναι που μένει. Όχι μόνο οι τίτλοι. Όχι μόνο οι αποτυχίες. Όχι μόνο οι λάθος επιλογές ή οι μεγάλες βραδιές. Μένει η αίσθηση ότι ο Αταμάν άλλαξε κάτι στον Παναθηναϊκό.

Οι φίλοι της ομάδας θα θυμούνται τις δύο υψωμένες γροθιές του μετά από μεγάλες νίκες. Τα mind games. Τις δηλώσεις που γίνονταν viral. Την αυτοπεποίθηση που άλλοτε έμοιαζε αλαζονεία και άλλοτε λειτουργούσε σαν καύσιμο. Θα θυμούνται έναν προπονητή που δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει αρεστός σε όλους, αλλά ήξερε πώς να κάνει μια ομάδα να πιστέψει.

Η πραγματική κληρονομιά του Εργκίν Αταμάν στον Παναθηναϊκό δεν χωρά μόνο στη λίστα των τροπαίων. Μετριέται στην επιστροφή της πίστης. Στο γεγονός ότι παρέλαβε έναν σύλλογο κουρασμένο, μακριά από την κορυφή, και τον έκανε ξανά πρωταγωνιστή. Μετριέται στο έβδομο αστέρι, αλλά και σε εκείνη τη νοοτροπία ότι ο Παναθηναϊκός μπορεί να μπαίνει σε κάθε γήπεδο για να κερδίσει.

Και αυτό, ακόμη κι όταν ο κύκλος κλείνει, δεν σβήνει εύκολα.

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr