Μίλγουολ - Γουέστ Χαμ: Το ντέρμπι που δεν χρειάστηκε να παίζεται για να παραμείνει ντέρμπι

Στις 19 Σεπτεμβρίου, στο The Den, η Μίλγουολ και η Γουέστ Χαμ θα παίξουν μεταξύ τους για 100ή φορά σε επίσημο παιχνίδι. Η προηγούμενη ήταν τον Φεβρουάριο του 2012. Από τότε στην Αγγλία άλλαξαν γήπεδα, κατηγορίες, ιδιοκτήτες, προπονητές και σχεδόν ολόκληρο το αγγλικό ποδόσφαιρο.

Η αντιπαλότητα όχι.

Η ιστορία πίσω από το Μίλγουολ–Γουέστ Χαμ

Στα προηγούμενα 99 παιχνίδια η Μίλγουολ έχει 38 νίκες, η Γουέστ Χαμ 34 και 27 έχουν λήξει ισόπαλα. Το πρώτο επίσημο ραντεβού έγινε το 1899, όταν η Μίλγουολ Αθλέτικ κέρδισε 2-1 την Τέιμς Άιρονγουορκς στο FA Cup. Μέχρι το 1915 είχαν ήδη παίξει περίπου 60 φορές. Αυτό είναι σημαντικό για να καταλάβουμε το συγκεκριμένο rivalry: δεν γεννήθηκε επειδή κάποια στιγμή οι δύο ομάδες βρέθηκαν να διεκδικούν το ίδιο πρωτάθλημα. Είχε προλάβει να αποκτήσει ρίζες πριν το αγγλικό ποδόσφαιρο πάρει καν τη μορφή με την οποία το γνωρίζουμε σήμερα.

Και τώρα επιστρέφει σε μια συγκυρία που το κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρον. Η Γουέστ Χαμ του Νούνο Εσπίριτο Σάντο βρίσκεται στην κορυφή της Championship έπειτα από επτά παιχνίδια, με 20 γκολ ενεργητικό, ενώ η Μίλγουολ του Αλεξάντερ Νιλ περιμένει στο γήπεδο όπου τέτοιου τύπου παιχνίδια δεν χρειάζονται ιδιαίτερο motivational speech.

Το εύκολο είναι να το παρουσιάσεις ως το "ντέρμπι των hooligans".

Το δύσκολο είναι να καταλάβεις γιατί έφτασε να γίνει αυτό.

Πριν από τα firms υπήρχαν δύο ποδοσφαιρικές κοινότητες δίπλα στον ίδιο ποταμό

Η Μίλγουολ ιδρύθηκε το 1885, αρχικά ως Μίλγουολ Ρόβερς, από εργαζομένους της J.T. Morton στο Isle of Dogs. Η Γουέστ Χαμ ξεκίνησε δέκα χρόνια αργότερα ως Τέιμς Άιρονγουορκς FC, η ομάδα των εργατών της ομώνυμης ναυπηγικής εταιρείας στο Canning Town.

Δύο clubs, δύο πλευρές του Τάμεση και πληθυσμοί που ζούσαν σε μεγάλο βαθμό γύρω από τις ίδιες βιομηχανίες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε εργάτης του East End ξυπνούσε το πρωί σκεπτόμενος πόσο μισεί τον απέναντι. Σημαίνει όμως ότι οι ομάδες δημιουργήθηκαν μέσα σε κοινότητες όπου η δουλειά, η γειτονιά και το ποδόσφαιρο ήταν πολύ πιο δεμένα μεταξύ τους από ό,τι σήμερα.

Και επειδή έπαιζαν συνέχεια, η αντιπαλότητα δεν χρειαζόταν πολύ χρόνο για να αποκτήσει βάρος.

Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται και μία από τις γνωστότερες ιστορίες του ντέρμπι: ότι η πραγματική ρήξη έγινε στη Γενική Απεργία του 1926, όταν υποστηρικτές της μίας πλευράς συνέχισαν να εργάζονται ενώ της άλλης απεργούσαν.

Ωραία ιστορία.

Αλλά δεν στέκει ιδιαίτερα καλά όταν αρχίσεις να την ψάχνεις.

Η εκδοχή με τους "strikebreakers της Μίλγουολ" δεν έχει τεκμηριωθεί και οι διαθέσιμες ιστορικές αναφορές δείχνουν ότι οι εργαζόμενοι στα docks και στις δύο πλευρές συμμετείχαν σε πολύ μεγάλο βαθμό στην απεργία. Επιπλέον, τα docks βρίσκονταν ήδη από το 1909 κάτω από ενιαία διοίκηση της Port of London Authority.

Αυτό βέβαια δεν κάνει την ιστορία λιγότερο χρήσιμη για να καταλάβεις πώς λειτουργούν τα μεγάλα ντέρμπι.

Μετά από εκατό χρόνια, ο μύθος δεν χρειάζεται πάντα να είναι ακριβής για να γίνει μέρος της ταυτότητας.

Το ποδόσφαιρο των δύο συλλόγων δεν είναι ίδιο και αυτό έχει σημασία

Εδώ βρίσκεται ένα κομμάτι που συχνά εξαφανίζεται πίσω από τις ιστορίες για παμπ, firms και αστυνομικές επιχειρήσεις.

Η Μίλγουολ και η Γουέστ Χαμ δεν εκπροσωπούν μόνο διαφορετικές γεωγραφικές πλευρές. Έχουν αναπτύξει και πολύ διαφορετική ποδοσφαιρική αυτοεικόνα.

Η Γουέστ Χαμ έχτισε μεγάλο μέρος του μύθου της πάνω στην ιδέα της Academy of Football. Μπόμπι Μουρ, Τζεφ Χερστ, Μάρτιν Πίτερς και αργότερα μια ατελείωτη σειρά παικτών που πέρασαν από τις ακαδημίες της. Το club ήθελε να βλέπει τον εαυτό του ως ομάδα που μπορεί να παίξει μπάλα, να δημιουργήσει ποδοσφαιριστές και να έχει μια συγκεκριμένη αισθητική σχέση με το παιχνίδι.

Η Μίλγουολ ποτέ δεν χρειάστηκε το ίδιο αφήγημα.

Η δική της ταυτότητα χτίστηκε περισσότερο πάνω στην ανθεκτικότητα, στο γήπεδο, στην ένταση και στο γεγονός ότι δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα αν την συμπαθούσε κανείς. Το περίφημο "No one likes us, we don't care" δεν είναι απλώς σύνθημα. Είναι σχεδόν ολόκληρη η κοινωνιολογία του club σε μία πρόταση.

Αυτή η διαφορά είναι σημαντική γιατί τα ντέρμπι δεν χρειάζονται πάντα δύο ομάδες που μοιάζουν.

Πολλές φορές χρειάζονται δύο ομάδες που πιστεύουν ότι αντιπροσωπεύουν διαφορετικό τρόπο να υπάρχεις στο ίδιο παιχνίδι.

Το The Den δεν είναι απλώς το μέρος όπου γίνεται το ματς

Όποιος έχει δει αρκετή Championship ξέρει ότι υπάρχουν γήπεδα στα οποία η έδρα λειτουργεί περισσότερο σαν ντεκόρ και άλλα όπου επηρεάζει πραγματικά τον τρόπο που παίζεται το παιχνίδι.

Το The Den ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Δεν είναι θέμα κάποιου μεταφυσικού "φόβου". Είναι ποδοσφαιρικό ζήτημα. Η ένταση από την εξέδρα πιέζει κάθε μικρή απόφαση: μία δεύτερη μπάλα, ένα δυνατό τάκλιν, μια μονομαχία στον αέρα, ένα πλάγιο κοντά στην περιοχή. Σε ένα ντέρμπι τέτοιου τύπου, η Μίλγουολ θέλει να μετατρέψει όσο περισσότερες φάσεις γίνεται σε contests και όσο λιγότερες γίνεται σε καθαρές κατοχές όπου η ποιοτικότερη ομάδα μπορεί να παίξει με ηρεμία.

Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να διαχειριστεί η Γουέστ Χαμ.

Όχι το "μίσος". Τον ρυθμό.

Η ομάδα του Νούνο έχει ξεκινήσει τη σεζόν με τέσσερις νίκες, δύο ισοπαλίες και μία ήττα σε επτά αγωνιστικές, με 20 γκολ ενεργητικό, ενώ πρόσφατα διέλυσε 6-0 τη Ρέξαμ.

Έχει περισσότερη επιθετική ποιότητα και περισσότερους παίκτες που μπορούν να λύσουν μόνοι τους μια φάση. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θέλει το παιχνίδι να γίνει 90 λεπτά από δεύτερες μπάλες, επαφές, transition και στατικές φάσεις.

Εκεί ακριβώς θέλει να το πάει η Μίλγουολ.

Η μεγαλύτερη παγίδα για τη Γουέστ Χαμ είναι να παίξει το ντέρμπι αντί να παίξει ποδόσφαιρο

Σε τέτοια παιχνίδια γίνεται συχνά ένα συγκεκριμένο λάθος.

Η θεωρητικά καλύτερη ομάδα προσπαθεί να αποδείξει ότι μπορεί να ανταποκριθεί στην ένταση του αντιπάλου και, πριν το καταλάβει, έχει δεχτεί τους όρους του.

Αν η Γουέστ Χαμ αρχίσει να παίζει βιαστικά, να φορτώνει κάθε μπάλα μπροστά και να μετατρέπει το ματς σε συνεχόμενες ατομικές μονομαχίες, θα κάνει χάρη στη Μίλγουολ.

Η λύση είναι σχεδόν το αντίθετο.

Να αντέξει τα πρώτα λεπτά χωρίς να χάσει τη δομή της. Να κρατήσει αποστάσεις πίσω από την μπάλα, ώστε κάθε χαμένη κατοχή να μη γίνεται transition. Να βρει τον ελεύθερο παίκτη πίσω από την πρώτη πίεση και κυρίως να αναγκάσει τη Μίλγουολ να τρέχει προς τη δική της εστία αντί να επιτίθεται σε μπάλες που έρχονται μπροστά της.

Αυτό είναι η πραγματική τακτική μάχη του αγώνα.

Όχι ποιος "το θέλει περισσότερο". Αυτά είναι για τους οπαδούς και τα βιντεάκια πριν το ματς.

Μετά ήρθαν τα firms και το ντέρμπι έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο από το ποδόσφαιρο

Στις δεκαετίες του '70 και του '80, ο χουλιγκανισμός στην Αγγλία απέκτησε πιο οργανωμένη μορφή και η συγκεκριμένη αντιπαλότητα βρέθηκε ακριβώς μέσα σε αυτή την εποχή.

Η Γουέστ Χαμ συνδέθηκε με την Inter City Firm, ενώ η Μίλγουολ με γκρουπ όπως η F-Troop και αργότερα οι Bushwackers.

Για ένα κομμάτι της κουλτούρας των firms, το ίδιο το 90λεπτο άρχισε να είναι μόνο μέρος της ημέρας. Η μετακίνηση, οι σταθμοί, οι παμπ και η προσπάθεια να συναντηθείς με την άλλη πλευρά είχαν αποκτήσει δική τους λογική.

Το testimonial του Χάρι Κριπς το 1972 στο παλιό Den έμεινε στην ιστορία λόγω των σοβαρών συγκρούσεων. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο οπαδός της Μίλγουολ Ίαν Πρατ έχασε τη ζωή του στο New Cross έπειτα από επεισόδιο που ακολούθησε συνάντηση οπαδών των δύο ομάδων.

Από εκεί και πέρα, καλό είναι να κόβεται λίγο η ρομαντικοποίηση.

Η hooligan κουλτούρα μπορεί να γέννησε ιστορίες, βιβλία και κινηματογραφικούς χαρακτήρες.

Γέννησε και νεκρούς.

Και μετά ένας τύπος από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών έκανε το ντέρμπι παγκόσμιο

Για πολύ κόσμο εκτός Αγγλίας, Μίλγουολ–Γουέστ Χαμ σημαίνει πρώτα Green Street Hooligans και μετά ποδόσφαιρο.

Η ταινία του 2005 με τον Ελάιτζα Γουντ και τον Τσάρλι Χάναμ πήρε την κουλτούρα των firms, την έκανε κινηματογραφικά εύπεπτη και την εξήγαγε σε μια ολόκληρη γενιά που πιθανότατα δεν είχε δει ποτέ ούτε Championship.

Η φανταστική Green Street Elite αντλούσε προφανώς από την εικόνα της Inter City Firm και η Μίλγουολ χρησιμοποιήθηκε ως ο απόλυτος αντίπαλος. Το αποτέλεσμα ήταν αποτελεσματικό σινεμά και αρκετά πιο προβληματική ιστορική απεικόνιση.

Γιατί το Green Street κάνει κάτι που οι ταινίες γύρω από hooligans κάνουν πολύ συχνά: πλησιάζει επικίνδυνα τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές αυτής της κουλτούρας ήθελαν να φαντάζονται τους εαυτούς τους.

Αδελφοσύνη. Πίστη. Τιμή. Ομάδα.

Και κάπου ενδιάμεσα άνθρωποι που πλακώνονται στο ξύλο.

Δεν είναι τυχαίο ότι η ταινία έγινε cult.

Ούτε ότι βοήθησε να παγώσει διεθνώς το αγγλικό football fan culture σε μια εικόνα που η ίδια η χώρα είχε ήδη αρχίσει να αφήνει πίσω της.

Το 2009 ήταν η βραδιά που κανείς δεν χρειάστηκε το Green Street

Στις 25 Αυγούστου 2009, οι δύο ομάδες συναντήθηκαν στο Upton Park για το League Cup.

Η Γουέστ Χαμ νίκησε 3-1 στην παράταση. Ο Νιλ Χάρις έβαλε μπροστά τη Μίλγουολ, ο Τζούνιορ Στάνισλας ισοφάρισε λίγο πριν από το τέλος και στη συνέχεια πέτυχε δεύτερο γκολ στην παράταση, πριν ο Ζάβον Χάινς κάνει το 3-1.

Σχεδόν κανείς όμως δεν θυμάται αυτή τη σειρά των γκολ.

Θυμάται όσα έγιναν γύρω τους.

Σημειώθηκαν σοβαρά επεισόδια έξω από το γήπεδο, ένας άνδρας μαχαιρώθηκε στο στήθος και περίπου 100 οπαδοί της Γουέστ Χαμ μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο μετά το δεύτερο γκολ του Στάνισλας. Η αστυνομία χαρακτήρισε μέρος της βίας μεγάλης κλίμακας και οργανωμένο εκ των προτέρων.

Ο Τζόναθαν Σπέκτορ έχει περιγράψει αργότερα την περιοχή γύρω από το Upton Park σαν να περίμενε τυφώνα: καταστήματα κλειστά, πρωτόγνωρα μέτρα και μια αίσθηση ότι κανείς δεν πήγαινε απλώς σε ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου.

Εκείνη η βραδιά είναι ο λόγος που όταν αυτός ο αγώνας επιστρέφει, η κουβέντα για την ασφάλεια δεν είναι υπερβολή.

Είναι μνήμη.

Το τελευταίο ντέρμπι είχε ήδη δείξει κάτι που αξίζει να θυμηθούμε

Οι τελευταίες συναντήσεις έγιναν στην Championship του 2011-12.

Στις 4 Φεβρουαρίου 2012, η Γουέστ Χαμ κέρδισε 2-1 στο Upton Park παρότι έμεινε με δέκα παίκτες μόλις στο ένατο λεπτό, όταν αποβλήθηκε ο Κέβιν Νόλαν. Ο Κάρλτον Κόουλ άνοιξε το σκορ, ο Λίαμ Τρότερ ισοφάρισε και ο Γουίνστον Ριντ πέτυχε το νικητήριο γκολ.

Αυτό είναι επίσης Μίλγουολ–Γουέστ Χαμ.

Όχι μόνο οι ιστορίες έξω από το γήπεδο.

Ένα ματς στο οποίο η συναισθηματική θερμοκρασία μπορεί πολύ εύκολα να χαλάσει το τακτικό πλάνο μέσα σε λίγα λεπτά.

Γι' αυτό η πειθαρχία το Σάββατο θα είναι σχεδόν τακτικό στοιχείο από μόνη της.

Όποιος χάσει το μυαλό του επειδή το πρώτο τάκλιν έγινε λίγο πιο δυνατό, επειδή η εξέδρα ζήτησε κάρτα ή επειδή κάποιος τον έσπρωξε μετά από μια στατική φάση, δεν "κατάλαβε το ντέρμπι".

Το έχασε.

Δεκατέσσερα χρόνια μετά, το ποδόσφαιρο γύρω τους είναι αγνώριστο

Η Γουέστ Χαμ δεν παίζει πια στο Upton Park. Έχει σηκώσει ευρωπαϊκό τρόπαιο, έχει περάσει χρόνια στην Premier League και τώρα προσπαθεί να επιστρέψει άμεσα σε αυτήν.

Η Μίλγουολ παραμένει στο The Den και, σχεδόν πεισματικά, διατηρεί μια ταυτότητα που δεν έχει ιδιαίτερη ανάγκη να γίνει πιο εύπεπτη για τον υπόλοιπο κόσμο.

Το Λονδίνο γύρω τους έχει επίσης αλλάξει. Οι παλιές βιομηχανικές περιοχές δεν είναι πια οι ίδιες, η οικονομία των docks που γέννησε τους δύο συλλόγους έχει προ πολλού εξαφανιστεί και το αγγλικό γήπεδο του 2026 δεν έχει καμία σχέση με εκείνο του 1980.

Κι όμως, το Σάββατο στις 12:30 ώρα Αγγλίας, το The Den θα φιλοξενήσει το 100ό επίσημο παιχνίδι τους.

Αυτό είναι ίσως το πιο εντυπωσιακό πράγμα σε αυτή την αντιπαλότητα. Δεν χρειάστηκε να παίζεται κάθε χρόνο για να παραμείνει ζωντανή.

Και τώρα πρέπει κάποια στιγμή να παιχτεί και μπάλα

Η ιστορία θα καταλάβει όλο το pre-game

Μόλις όμως αρχίσει το παιχνίδι, η Γουέστ Χαμ θα πρέπει να λύσει ένα πολύ σύγχρονο ποδοσφαιρικό πρόβλημα.

Πώς ελέγχεις ένα ντέρμπι στο οποίο ο αντίπαλος θέλει να αφαιρέσει τον έλεγχο από την εξίσωση;

Η Μίλγουολ θα θέλει ένταση, μονομαχίες, δεύτερες μπάλες, στατικές φάσεις και όσο περισσότερες διακοπές μπορούν να βγάλουν τη Γουέστ Χαμ από τον ρυθμό της. Η ομάδα του Νούνο πρέπει να κάνει το αντίθετο: να ανοίξει το γήπεδο, να βρει καθαρές πρώτες πάσες και να μεταφέρει το παιχνίδι από το συναίσθημα στις αποστάσεις.

Αν γίνει το πρώτο, το The Den μπορεί να καταπιεί το ματς.

Αν γίνει το δεύτερο, η μεγαλύτερη ποιότητα της Γουέστ Χαμ θα αρχίσει να φαίνεται.

Αυτό είναι και το ωραίο με τα πραγματικά καλά ντέρμπι. Η ιστορία εξηγεί γιατί όλοι φωνάζουν πριν από τη σέντρα.

Αλλά δεν σου λέει ποτέ ποιος θα βρει τον ελεύθερο παίκτη με ψυχραιμία όταν η μπάλα αρχίσει να κυλά.

Και, τελικά, γι' αυτό συνεχίζουμε να τα βλέπουμε.

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.