Στα ράλι, ο συνοδηγός που κάθεται στα δεξιά δεν σταματά σχεδόν ποτέ να μιλά. Διαβάζει δυνατά μια ακολουθία από οδηγίες, αριθμούς και κωδικοποιημένες λέξεις. Είναι οι περίφημες σημειώσεις, ο προφορικός "χάρτης" του δρόμου που πρόκειται να αντιμετωπίσει ο οδηγός.
Ράλι: Πώς διαβάζονται οι σημειώσεις του συνοδηγού
Χρειάζονται επειδή τα ράλι διεξάγονται σε κλειστούς δρόμους, χωμάτινες διαδρομές και ειδικές μέσα σε δάση, τις οποίες τα πληρώματα έχουν δει μόλις μία ή δύο φορές. Ο οδηγός δεν έχει τον χρόνο να "διαβάσει" κάθε στροφή με τα μάτια του. Γι’ αυτό λαμβάνει τις πληροφορίες εκ των προτέρων από τη φωνή του συνοδηγού και μπορεί να κινηθεί πολύ ταχύτερα απ’ ό,τι αν βασιζόταν αποκλειστικά σε όσα βλέπει μπροστά του.
Κάθε στροφή περιγράφεται μέσα από τρεις βασικές πληροφορίες: την κατεύθυνση, τον βαθμό δυσκολίας της και την απόσταση.
Ο αριθμός δείχνει πόσο κλειστή είναι. Στην πιο διαδεδομένη μέθοδο, το 1 αντιστοιχεί σε μια πολύ κλειστή φουρκέτα, όπου απαιτείται έντονο φρενάρισμα, ενώ το 6 περιγράφει μια σχεδόν flat-out στροφή, την οποία το αυτοκίνητο μπορεί να περάσει με πολύ υψηλή ταχύτητα.
Υπάρχουν όμως και πληρώματα που χρησιμοποιούν την κλίμακα αντίστροφα, με το 6 να αντιστοιχεί στην πιο κλειστή στροφή. Δεν υπάρχει ένας παγκόσμιος κανόνας. Το μόνο που έχει σημασία είναι οδηγός και συνοδηγός να έχουν συμφωνήσει απόλυτα στον κώδικα πριν ξεκινήσουν.
Οι μεγαλύτεροι αριθμοί, συνήθως σε δεκάδες, αναφέρονται αντίθετα στα μέτρα που χωρίζουν μία οδηγία από την επόμενη.
Στην πράξη, όμως, δεν περιγράφουν απλώς μια απόσταση. Δίνουν στον οδηγό μια εικόνα για τον χρόνο που έχει στη διάθεσή του. Ένα "3 αριστερά, 120" του επιτρέπει να πάρει μια μικρή ανάσα, ενώ ένα "6 δεξιά, 40" τον κρατά συνεχώς υπό πίεση, ακόμη κι αν η επόμενη στροφή είναι γρήγορη.
Στη συνέχεια υπάρχει ολόκληρο το λεξιλόγιο των κινδύνων.
Το square σημαίνει στροφή 90 μοιρών, το hairpin φουρκέτα, το crest ένα ύψωμα που μπορεί να απογειώσει το αυτοκίνητο, το tightens ότι η στροφή κλείνει όσο εξελίσσεται και το don't cut είναι η προειδοποίηση ότι ο οδηγός δεν πρέπει να "κόψει" τη στροφή, επειδή υπάρχει κάποιο εμπόδιο στην εσωτερική της πλευρά.
Όλα αυτά δημιουργούνται κατά τη διάρκεια της αναγνώρισης της διαδρομής.
Πριν από τον αγώνα, το πλήρωμα περνά από τις ειδικές διαδρομές με μειωμένη ταχύτητα. Ο οδηγός υπαγορεύει όσα βλέπει και ο συνοδηγός τα καταγράφει χρησιμοποιώντας το προσωπικό του σύστημα συντομογραφιών. Συνήθως η διαδικασία γίνεται δύο φορές, ώστε οι σημειώσεις να διορθωθούν και να γίνουν όσο το δυνατόν ακριβέστερες.
Στον ίδιο τον αγώνα, όμως, η πραγματική δουλειά του συνοδηγού είναι το timing.
Πρέπει να διαβάσει κάθε σημείωση ακριβώς τη σωστή στιγμή και με την κατάλληλη χρονική απόσταση, ώστε ο οδηγός να προλάβει να αντιδράσει.
Ένα δέκατο του δευτερολέπτου καθυστέρησης, σε αυτές τις ταχύτητες, μπορεί να είναι η διαφορά ανάμεσα σε ένα τέλειο πέρασμα με ελεγχόμενη πλαγιολίσθηση και μια έξοδο από τον δρόμο.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
