Η διαδρομή που θα ακολουθούσε ο Bob Dylan δεν έμοιαζε καθόλου προδιαγεγραμμένη όταν έγραφε τα πρώτα του folk τραγούδια.
Ο κόσμος του rock ’n’ roll δεν έδειχνε έτοιμος να αγκαλιάσει έναν νεαρό με ακουστική κιθάρα και στίχους γεμάτους ερωτήματα. Κι όμως, η δύναμη των κομματιών του – από το "Like A Rolling Stone" μέχρι το "Ballad of a Thin Man" – είχε τη στόφα να σε ταρακουνήσει από το πρώτο άκουσμα. Σε μια σκηνή γεμάτη ροκ φιγούρες, ο Bob Dylan δεν πουλούσε εικόνα· έλεγε την αλήθεια όπως τη βίωνε. Απλώς ο κόσμος χρειάστηκε λίγο χρόνο για να καταλάβει τι ακριβώς συνέβαινε.
Δεν ήταν αυτονόητο ότι θα έδιναν σημασία σε ένα παιδί από τη Μινεσότα που ερμήνευε παραδοσιακά τραγούδια όπως το "House of the Rising Sun". Με το The Freewheelin’ Bob Dylan, όμως, άρχισε να αλλάζει το παιχνίδι. Μπορεί να μην ήταν όλα τα τραγούδια δικά του, αλλά η ωμή γραφή του στο "Masters of War" ή η πικρή τρυφερότητα του "Don’t Think Twice, It’s All Right" έκαναν μέχρι και τους Rolling Stones και τους Beatles να σταθούν προσοχή.
Πώς ο Bob Dylan έγινε φωνή μιας γενιάς
Η μεταμόρφωσή του σε σύμβολο δεν οφειλόταν απλώς σε μερικά επιτυχημένα τραγούδια. Έγινε η φωνή μιας εποχής γιατί αποτύπωσε τον παλμό της καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Ίσως να μην είχε την πιο "όμορφη" φωνή, όμως όταν τραγουδούσε, ένιωθες ότι σου μιλούσε κάποιος πραγματικός – όχι άλλη μια καλογυαλισμένη φιγούρα που επαναλάμβανε τα ίδια και τα ίδια.
Υπήρχε κάτι σχεδόν προδρομικά punk σε όσα έκανε. Δεν έπαιζε με τους κανόνες, δεν περίμενε την έγκριση κανενός. Δημιουργούσε με τους δικούς του όρους. Αν είχε και μια μοϊκάνα, θα ταίριαζε άνετα δίπλα στους Sex Pistols και τους Clash λίγα χρόνια αργότερα. Όταν όμως το κλασικό punk ξεθύμανε μετά το 1977, κάποιοι άλλοι πήραν τη σκυτάλη.
Οι U2 δεν ήταν punk με την αυστηρή έννοια. Υιοθέτησαν όμως το πνεύμα του είδους, ειδικά σε τραγούδια όπως το "Sunday Bloody Sunday", επιδιώκοντας ταυτόχρονα να χαράξουν έναν ήχο εντελώς δικό τους. Με το The Joshua Tree άρχισαν να επαναπροσδιορίζουν τη σύγχρονη μουσική. Και όταν βρέθηκαν απέναντι στους ήρωές τους, ο The Edge θυμήθηκε τον Bob Dylan να θαυμάζει τον τρόπο που ήταν δομημένα τα τραγούδια τους.
Πέρα από το ότι έγραφαν ύμνους της εποχής, ο κιθαρίστας έχει διηγηθεί ότι ο Bob Dylan τούς είπε πως τα τραγούδια τους θα ακούγονται και έναν αιώνα μετά. "Του είπα ότι οι άνθρωποι θα παίζουν τα δικά του τραγούδια για χιλιάδες χρόνια", έχει πει. "Και εκείνος απάντησε: "Θα ακούνε και τα δικά σας. Απλώς δεν θα ξέρουν πώς να τα παίξουν.”"
Και τελικά, ίσως να είχε δίκιο. Ακόμη και σήμερα, το "Where the Streets Have No Name" ακούγεται σαν να έρχεται από το μέλλον. Μπορεί κάποιοι να δυσκολεύονται με τις υπερβολές του Bono, όμως όταν οι U2 παίζουν το "I Still Haven’t Found What I’m Looking For" ή το "One", η ένταση είναι αδιαμφισβήτητη.
Ίσως γιατί ποτέ δεν ξέχασαν τι σήμαιναν για εκείνους οι δίσκοι του Bob Dylan όταν ξεκινούσαν. Πολλά μεγάλα ονόματα χάνονται όταν σβήσει η δυναμική τους. Οι Ιρλανδοί, όμως, όσο συνέχιζαν να γράφουν ουσιαστικά τραγούδια, δεν άφηναν πολλά περιθώρια για αμφισβήτηση.