Το The Sound of Music του Ρόμπερτ Γουάιζ, το It’s a Wonderful Life του Φρανκ Κάπρα, το Ordinary People του Ρόμπερτ Ρέντφορντ και το Life Is Beautiful του Ρομπέρτο Μπενίνι.
Αυτές είναι μερικές από τις ταινίες που ξεχωρίζει ο Πάπας Λέων. Αυτή η, μάλλον "καθωσπρέπει", λίστα δημοσιοποιήθηκε στο πλαίσιο της "συνάντησής του με τον κόσμο του κινηματογράφου" και πραγματοποιήθηκε πριν από μερικές εβδομάδες, στο πλαίσιο της πάγιας στρατηγικής του Βατικανού να διατηρεί ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με τους δημιουργούς.
Όπως αναφέρεται και σε επίσημη ανακοίνωση, ο πάπας "δήλωσε την πρόθεσή του να ενισχύσει τον διάλογο με τον κινηματογράφο και ειδικά με ηθοποιούς και σκηνοθέτες, εξετάζοντας πώς η καλλιτεχνική έκφραση μπορεί να συμβάλει στην αποστολή της Εκκλησίας και στην ανάδειξη ανθρώπινων αξιών".
Οι αγαπημένες ταινίες του Πάπα Λέοντα
Με την πρώτη ματιά, οι επιλογές του Λέοντα δείχνουν αρκετά συντηρητικές σε σχέση με εκείνες του προκατόχου του, Φραγκίσκου, ο οποίος είχε προτιμήσει έργα όπως το Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη, ο Γατόπαρδος και το La Strada.
Ας το παραδεχτούμε: ο Φραγκίσκος είχε κάτι από Letterboxd cinephile. Ο Λέων, συγκριτικά, μοιάζει λιγότερο "cool". Τουλάχιστον, όμως, δεν κατέφυγε σε αμιγώς βιβλικές επιλογές, όπως το αμφιλεγόμενο Τα Πάθη του Χριστού του Μελ Γκίμπσον -μια ταινία που λέγεται πως είχε συγκινήσει τον Ιωάννη Παύλο Β΄, ο οποίος, όταν άναψαν τα φώτα της αίθουσας, φέρεται να ψιθύρισε: "Έτσι ακριβώς ήταν…".
Ας δούμε, λοιπόν, πιο προσεκτικά αυτή τη λίστα των κινηματογραφικών αγαπημένων του Λέοντα -η οποία καταλήγει σε μια επιλογή που προκαλεί αμηχανία.
Ξεκινώντας από το The Sound of Music. Ο Λέων το λατρεύει. Λογικό. Ποιος δεν το αγαπά; Ίσως, ως πνευματικός ηγέτης των Καθολικών, να τον γοήτευσε το ιστορικό οξύμωρο της ταινίας: Αυστριακές μοναχές με ξεκάθαρη αντιναζιστική στάση. Έπειτα έρχεται το εμβληματικό It’s a Wonderful Life του Κάπρα, με τον Τζέιμς Στιούαρτ να ανακαλύπτει πόσο βαθιά έχει επηρεάσει τις ζωές των ανθρώπων στη μικρή του κοινότητα, το Μπέντφορντ Φολς.
Ο Κάπρα ήταν καθολικός και η βασική εκκλησία της πόλης είναι αφιερωμένη στους Αγίους Πέτρο και Παύλο. Το Ordinary People του Ρέντφορντ, παρότι δεν έχει θρησκευτικό χαρακτήρα, εστιάζει έντονα στις οικογενειακές σχέσεις και στις αξίες που τις συνοδεύουν.
Και ύστερα υπάρχει το υπερβολικά γλυκό Life Is Beautiful του εκρηκτικού Ρομπέρτο Μπενίνι. Στην ταινία, ο Μπενίνι υποδύεται έναν Ιταλό Εβραίο που, το 1944, οδηγείται μαζί με τον γιο του σε ένα ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης και προσπαθεί, μέσα από φανταστικά παιχνίδια και μικρές απάτες, να κρύψει την πραγματικότητα από το παιδί, παρουσιάζοντάς την ως ένα αθώο παιχνίδι. Ωστόσο, η προσπάθεια να "μαλακώσει" το Ολοκαύτωμα μέσα από συναισθηματική κωμωδία παραμένει διαχρονικά ενοχλητική, αταίριαστη και, σε ένα βαθύτερο επίπεδο, ανέντιμη.
Λαμβάνοντας υπόψη τη δύσκολη και αμφιλεγόμενη σχέση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας με το ναζιστικό καθεστώς, θα περίμενε κανείς μια διαφορετική επιλογή από τον πάπα.