H αμερικανική Eurovision θα είναι εφιάλτης

Κατά τη διάρκεια του περασμένου σαββατοκύριακου, διάβασα ένα δημοσίευμα στο Deadline που πραγματικά ακόμη το επεξεργάζομαι ως πληροφορία. Δεδομένου του ότι δεν τίθεται θέμα παραπληροφόρησης, καθώς πρόκειται για εγκυρότατο μέσο, τότε όντως, το NBC εξετάζει το ενδεχόμενο να δημιουργήσει τη δική του αμερικανική Eurovision εντός του 2022. Η παραγωγή με τίτλο The American Song Contest ("Ο αμερικανικός διαγωνισμός τραγουδιού") είναι ήδη στα σκαριά από το 2019 και μετά από δύο χρόνια αναμονής λόγω πανδημίας και μία ταινία με θέμα τη Eurovision και πρωταγωνιστή τον Will Ferrell (και τη Μελισσάνθη Μάχουτ επίσης) επιτέλους οδεύει προς την υλοποίησή της. Ας δούμε αρχικά πώς ακριβώς έχει προσαρμοστεί στα αμερικανικά δεδομένα.

Και οι 50 πολιτείες από την Washington D.C, μέχρι την Αμερικανική Σαμόα και το Πουέρτο Ρίκο θα εκπροσωπείται από κάποιο καλλιτέχνη, ο οποίος θα διαγωνίζεται για τον τίτλο του καλύτερου τραγουδιού. Άραγε ηχεί στα αυτιά σου όσο εφιαλτικό ακούγεται στα δικά μας; Πέρα από τον παράγοντα περιέργεια για τους εκπροσώπους που κάθε πολιτεία πρόκειται να επιλέξει, αδυνατούμε να καταλάβουμε ποιο είναι το νόημα μιας τέτοιας διοργάνωσης όταν οι πολιτείες στο σύνολο και την κουλτούρα τους δε μπορούν σε καμία περίπτωση να συγκριθούν με πολυπολιτισμικό ευρωπαϊκό παζλ. 

Όσο κι αν οι περισσότεροι αναφερόμενοι στη Eurovision, φροντίζουν να τη χαρακτηρίζουν συχνά πυκνά ως "πανηγυράκι" με φιλόδοξα "παρατράγουδα" να ερμηνεύουν εφήμερες επιτυχίες, κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει τη διαχρονικότητα του θεσμού, ούτε και το ότι κατά καιρούς αναδεικνύει μικρά αριστουργήματα διαφορετικού είδους μουσικής. Λίαν συντόμως μάλιστα, στο Esquire θα μπορείς να βρεις μία λίστα από μερικά από τα διαμάντια που έχει βγάλει (και όχι απαραίτητα αναδείξει) ο ευρωπαϊκός διαγωνισμός τραγουδιού. Είναι επίσης ο διαγωνισμός που μπορεί να πάρει μέρος κυριολεκτικά όποιος θελήσει, όπως το θελήσει -αρκεί να έχει εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη του κράτους που θέλει να εκπροσωπήσει. Θυμίζουμε ότι μεταξύ των νικητών ήταν οι Abba το 1974, η Celine Dion 14 χρόνια μετά εκπροσωπώντας την Ελβετία, μία σειρά από Ρωσίδες γιαγιάδες (τερμάτισαν δεύτερες) το 2012, η drag queen Conchita Wurst το 2014 και πάει λέγοντας.

Οι πιθανότητες επιτυχίας

Τι αντίστοιχο θα μπορούσε να κάνει η κάθε πολιτεία για να διαφοροποιηθεί και να ξεχωρίσει μέσω ποιας κουλτούρας; Θα μπορέσουν σύσσωμες οι Η.Π.Α να αυτοσαρκαστούν χωρίς να πάρουν τα πάντα πάρα πολύ σοβαρά και χωρίς να χειραγωγηθούν μέσω της ψυχαναγκαστικής πια (σε μεγάλο βαθμό) politically correct νοοτροπίας που διαφεντεύει τελευταία όλες τις μεγάλες διοργανώσεις που γίνονται επί αμερικανικού εδάφους; Ή το αποτέλεσμα θα καταλήξει να είναι ένα άνοστο φιάσκο; Η πλάκα στη Eurovision, και ενδεχομένως το αλατοπίπερο είναι πως έχει απενεχοποιήσει και επιβραβεύει το cult και κυρίως το γεγονός ότι κανείς δεν την παίρνει ιδιαίτερα στα σοβαρά (εκτός από τους Έλληνες ενδεχομένως), πράγμα που ενισχύει την ανεπιτήδευτη "πολυχρωμία" της. 

Σε έναν ιδανικό κόσμο, οι Η.Π.Α θα εγκατέλειπαν την ιδέα μίας αμερικανικής διοργάνωσης και θα συμμετείχαν με το δικό τους εκπρόσωπο σε έναν παγκόσμιο διαγωνισμό τραγουδιού. Βέβαια, για όσους θυμούνται, στο παρελθόν δεν είχαν δείξει την καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους, στο World Idol όταν η Kelly Clarkson τερμάτισε δεύτερη. Θα είχε επίσης, διπλό ενδιαφέρον ο τρόπος κατανομής των ψήφων τους. Όπως και να έχει, ποιοι είμαστε εμείς με αυτό εδώ το ταπεινό κείμενο για να επηρεάσουμε ολόκληρο NBC που δείχνει πέρα για πέρα αποφασισμένο; Ελπίζουμε απλώς να διαψεύσει την απαισιοδοξία μας.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr