Γιατί ο Daniel Day-Lewis είναι ο καλύτερος μαθητής του Stanislavski

To 1989 ο Daniel Day-Lewis κάνει την τελευταία του εμφάνιση στο θεατρικό σανίδι. Υποδύεται τον Άμλετ στην ομώνυμη σεξπιρική τραγωδία στο Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου. Στη σκηνή που ο ήρωας αντικρίζει το φάντασμα του νεκρού πατέρα του, εκείνος ξαφνικά καταρρέει επί σκηνής. Τρέχει στα καμαρίνια και αρνείται να επιστρέψει. Την παράσταση συνεχίζει ο αντικαταστάτης του. Χρόνια μετά, ερωτώμενος για το περιστατικό, αποκαλύπτει ότι είχε δει να ίπταται πάνω από τη σκηνή του θεάτρου το φάντασμα του πατέρα του, του ποιητή Cecil Day-Lewis.

Υπήρξαν κάποιοι εκείνη την εποχή που χαρακτήρισαν το συμβάν ως ατυχές γεγονός. Κάποιοι άλλοι, πάλι, ως αναμενόμενο αποτέλεσμα. Στην περίπτωση του Day-Lewis, η αλήθεια δεν κρύβεται κάπου στη μέση, αλλά στο δεύτερο χαρακτηρισμό.

Από τον Τελευταίο των Μοϊκανών, όπου έμαθε να ζει μόνος στη φύση κυνηγώντας και ψαρεύοντας, και το Εις το όνομα του πατρός, όπου ζητούσε από τους ανθρώπους της παραγωγής να τον κλείνουν σε κελί, να του πετάνε παγωμένο νερό και να τον βρίζουν, μέχρι τις Συμμορίες της Νέας Υόρκης, όπου τσακωνόταν με αγνώστους στους δρόμους της Ρώμης και άκουγε Eminem, και το Αριστερό μου πόδι, όπου καθ’ όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων δεν άφησε ποτέ το αναπηρικό καροτσάκι, ζητώντας μάλιστα από τα μέλη του συνεργείου να τον μετακινούν και να τον ταΐζουν.

Κάθε ρόλος του και μια ιστορία για την τελειομανία, την επιμονή και το πάθος του για την τέχνη που αγγίζει τα όρια της παράνοιας και ξεπερνάει τα άκρα. Το προσωπικό κόστος έδειχνε πάντα να μην τον ενδιαφέρει. Ο ίδιος άλλωστε είχε δηλώσει ότι ο τρόπος που ερμηνεύει "του στραγγίζει το είναι του". Το μόνο που φαίνεται να θέλει είναι να γίνει ο ρόλος και όχι να παίξει το ρόλο. Να εκπληρώσει κατά μια έννοια το σκοπό του ηθοποιού, σύμφωνα με το σπουδαίο Konstantin Stanislavski: να ζήσει τον ήρωα ολοκληρωτικά κατά τη διάρκεια της παράστασης.

Πριν την ίδρυση του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας οι ηθοποιοί συνήθιζαν να μην ερμηνεύουν, αλλά να απαγγέλλουν πατώντας πάνω σε μανιέρες και υιοθετώντας στερεοτυπικές συμπεριφορές. Από το 1987 και μετά, με το περίφημο σύστημα ή μέθοδο Στανισλάφσκι, ο πρωτοποριακός θεατρικός σκηνοθέτης έφερε την επανάσταση στην υποκριτική. Εστίασε στην ανάπτυξη της καλλιτεχνικής αλήθειας πάνω στη σκηνή διδάσκοντας στους ηθοποιούς να μην παίζουν τον ήρωα, αλλά να γίνονται ο ήρωας, "γεννώντας" ουσιαστικά τον ηθοποιό όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, τον αποκαλούμενο ως μεθοδικό ηθοποιό, τίτλος που έχει αποδοθεί τόσο στους Marlon Brando, Robert De Niro και Al Pacino όσο και στον ίδιο τον Day-Lewis, με τη διαφορά όμως ότι οι τρεις πρώτοι παρέμεναν πάντα αναγνωρίσιμοι στο κοινό όσο ακραίοι κι αν ήταν οι χαρακτήρες που ερμήνευαν, ενώ εκείνος μεταμορφωνόταν κυριολεκτικά κάθε φορά σε άλλον άνθρωπο.

Κι όταν δε γίνεται κάποιος άλλος, τι κάνει; Ασχολείται με την ξυλουργική, ψαρεύει, περνάει χρόνο με τα τρία παιδιά και τη σύζυγό του (είναι παντρεμένος με την κόρη του Arthur Miller, Rebecca) και κρατάει τις αποστάσεις του από τα φώτα της δημοσιότητας. Είναι αυτές άλλωστε που, όπως είχε αναφέρει, "του επέτρεπαν να βγαίνει από το σώμα του και να μπαίνει σε άλλο" όταν έπρεπε να σταθεί ξανά μπροστά στις κάμερες. Αυτές που του επέτρεπαν πάντα να κρύβεται πίσω από τους ρόλους, έτσι για να μη μας δείξει ποτέ ποιος στ’ αλήθεια είναι ο Daniel Day-Lewis. Αρκέστηκε μόνο στο να μας αποδείξει ότι είναι ο καλύτερος μαθητής του Stanislavski.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr