Γιατί ο κόσμος παθιάζεται με εγκληματίες σαν τον Pablo Escobar;

Από το Χαμένο παράδεισο και το Narcos του Netflix μέχρι το πολυαναμενόμενο Αγαπώντας τον Πάμπλο, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ο Pablo Escobar είναι σήμερα, 25 χρόνια μετά το θάνατό του, πιο ζωντανός από ποτέ. Για την ακρίβεια, πιο εθιστικός από ποτέ, περισσότερο κι από το προϊόν που διακινούσε. Τα credits ανήκουν φυσικά στην ποπ κουλτούρα, που φαίνεται να έχει πάθει τέτοια εμμονή μαζί του, παρόμοια μ’ εκείνη του κινηματογράφου πριν από μισό και πλέον αιώνα με τους μαφιόζους και τους γκάνγκστερ (Καπόνε, ο αυτοκράτωρ του Σικάγου, Ο σημαδεμένος, Ο νονός). Η υπερπαραγωγή των τελευταίων ετών σε σειρές, ταινίες και ντοκιμαντέρ για τη ζωή του καταναλώνεται αδηφάγα από το κοινό, που ζητάει συνεχώς "κι άλλο". Κι άλλες ιστορίες λουτρού αίματος από τον "Τσάρο της κόκας", που από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 μέχρι το θάνατό του, το 1993, υπήρξε υπεύθυνος για το θάνατο 5.000 ανθρώπων –συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών– μόνο στην πατρίδα του, την Κολομβία.

Δεδομένου αυτού, ο El Patrón θα έπρεπε να αποτελεί μία από τις πιο μισητές φιγούρες στην πρόσφατη παγκόσμια ιστορία. Κι όμως, χαίρει μεγάλης δημοφιλίας τόσο εντός της γενέτειράς του, του Μεδεγίν, όσο και στον υπόλοιπο πλανήτη. Εύλογα λοιπόν προκύπτει το ερώτημα: "Τι είναι αυτό που κάνει τον κόσμο να παθιάζεται με τον Escobar και με παρανόμους ανάλογου βεληνεκούς;".

Μια εύπεπτη απάντηση θα ήταν "το σπέρμα και το αίμα" που γουστάρει ο λαός. Μια πιο υπεύθυνη, το παράδοξο του χαρακτήρα του, η διττή υπόστασή του, εκείνη του εγκληματία και του "Ρομπέν των Δασών", έτσι όπως τουλάχιστον καλλιεργήθηκε κάποτε από τον ίδιο και σήμερα από την τέχνη, με την εκάστοτε τηλεοπτική ή κινηματογραφική αφήγηση της ζωής του –και κάθε εγκληματία– να μην περιλαμβάνει συνήθως τις συνέπειες των πράξεών του σε προσωπικό επίπεδο, αλλά μόνο τις "καλές" στιγμές.

Ο Escobar ήταν ο αμφισβητίας της εξουσίας, αλλά και ένας Κολομβιανός Ρομπέν των Δασών, όπως ο ίδιος αυτοαποκαλούνταν, που άρπαζε από τους πλούσιους για να δώσει στους φτωχούς συνδυάζοντας έγκλημα με αγαθοεργίες. Έχτισε νοσοκομεία, σχολεία, γήπεδα, ακόμα και μια στενή σχέση με την εκκλησία, αλλά και με την πολιτική με σκοπό να πετύχει αναθεώρηση του Συντάγματος προκειμένου να μην είναι εφικτή η έκδοση Κολομβιανών πολιτών στις ΗΠΑ. Ήταν επίσης οικογενειάρχης, σπαθί στις φιλίες του, ασπίδα για τη φαμίλια του. Και κάπως έτσι, το πρόσωπό του έγινε T-shirt, το όνομά του επιγραφή σε μπαρ και ο βίος και η πολιτεία του "παραμύθι" στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη. Γιατί μπορεί η παρανομία να είναι γοητευτική, η έλξη όμως που ασκεί το κακό στην αντιεξουσιαστική εκδοχή του θα είναι πάντα ακατανίκητη στο κοινό.

Ο Benicio del Toro, με αφορμή το Χαμένο παράδεισο, το είχε θέσει ωραία: "Πήγαινε σε οποιοδήποτε κατάστημα που πουλάει T-shirts στο Λος Άντζελες και θα δεις μια εικόνα του Al Pacino από το Σημαδεμένο. Οι άνθρωποι έλκονται από το στυλ, την αντισυμβατικότητα, όχι από τους φόνους που είχε διαπράξει. Το ίδιο ισχύει και για τον Escobar. Τύποι σαν κι αυτόν ποτέ δε νοιάστηκαν για την εντύπωση που προκαλούσαν στην κοινωνία κι αυτό τους απελευθέρωνε. Δημιουργούσε μια αίγλη γύρω από το όνομά τους".

Info: H ταινία Αγαπώντας τον Πάμπλο με τους Javier Bardem και Penélope Cruz αφορά την άνοδο και την πτώση του Escobar, μέσα από τα μάτια της ερωμένης του, της δημοσιογράφου Virginia Vallejo. Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για να κατανοήσεις όλα τα παραπάνω.

Οι άλλοι Escobar

Wagner Moura, Narcos

Cliff Curtis, Blow

Benicio Del Toro, Χαμένος παράδεισος

Andrés Parra, Pablo Escobar: El Patrón del Mal

Javier Bardem, Αγαπώντας τον Πάμπλο

 

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr