Θυμάμαι ακόμη πως όταν ανακοινώθηκε ότι ο ρόλος του 007 θα περνούσε στα χέρια του Daniel Craig, το κοινό διχάστηκε. Ένας ξανθός στο ρόλο; Πιο ωμός και που μοιάζει με Γεωργιανό έμπορο όπλων; Λιγότερο "αριστοκρατικός" από τον προκάτοχό του, Pierce Brosnan; Τα forums της εποχής πήραν φωτιά.
Κι όμως, μέσα σε λίγα λεπτά από την πρώτη σκηνή του στο Casino Royale, έγινε ξεκάθαρο ότι ο James Bond δεν είχε απλώς αλλάξει πρόσωπο. Είχε αλλάξει εποχή.
H εποχή Daniel Craig
Ο Craig δεν μπήκε στο κοστούμι του 007. Το ξήλωσε και το έραψε από την αρχή. Στο Casino Royale (2006), ο Bond δεν είναι ακόμα ο αλάνθαστος, παγερός επαγγελματίας. Είναι ένας πράκτορας που μόλις απέκτησε το "00” στάτους του, με μελανιές στα πλευρά και θυμό στα μάτια. Η διάσημη σκηνή του parkour στην Μαδαγασκάρη είναι δήλωση προθέσεων. Ο Craig τρέχει, ιδρώνει, αιμορραγεί. Η βία έχει βάρος. Κάθε μπουνιά πονάει. Και για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ο Μποντ μοιάζει θνητός.
Αυτό το στοιχείο της θνητότητας ήταν το πρώτο κομβικό σημείο της αναγέννησης. Σε αντίθεση με την πιο γυαλισμένη, gadget-heavy περίοδο του Brosnan, ο Craig έφερε πίσω το σώμα. Γιατί ναι, τον αντικρίζεις και μοιάζει όντως με έναν καλογυμνασμένο πράκτορα.
Το βλέπουμε και στο Quantum of Solace, μια ταινία που συχνά υποτιμήθηκε, αλλά λειτούργησε ως άμεση συνέχεια του συναισθηματικού τραύματος του Casino Royale. Ο Μποντ εδώ κυνηγάει εκδίκηση. Το πένθος για τη Vesper τον στοιχειώνει και ο Craig έδωσε ένα εκφραστικό ρεσιτάλ υποκριτικής.
Κι έπειτα ήρθε το αριστούργημα. Το Skyfall δεν ήταν απλώς μια επιτυχημένη ταινία δράσης. Ήταν πολιτιστικό γεγονός. Με σκηνοθέτη τον Sam Mendes, ο Bond βρέθηκε αντιμέτωπος με τον χαρισματικό κακό του Javier Bardem και με το ίδιο του το παρελθόν
. Η σχέση με τη M, την οποία ενσάρκωνε για τελευταία φορά η Judi Dench, έδωσε στον 007 μια διάσταση σχεδόν μητρική. Το πιο σημαντικό ωστόσο είναι πως εδώ ο Bond γερνάει. Αμφισβητείται. Πέφτει, αλλά ξανασηκώνεται.
Ο επαναπροσδιορισμός του στυλ
Σε επίπεδο στυλ, ο Craig επαναπροσδιόρισε την έννοια του ανδρικού cool. Το μπλε Tom Ford κοστούμι στο Skyfall έγινε σύγχρονο ιερό δισκοπότηρο. Οι γραμμές ήταν πιο στενές, οι ώμοι πιο φυσικοί, η σιλουέτα πιο αθλητική. Δεν ήταν πια ο playboy που στηρίζεται μόνο στη γοητεία του.
Ήταν ο άντρας που έχει ιδρώσει για να φορέσει αυτό το κοστούμι. Το σώμα του Craig - αποτέλεσμα σκληρής προπόνησης και πειθαρχίας- έγινε κομμάτι της αφήγησης. Ο 007 ήταν καλοντυμένος, αλλά και έτοιμος για μάχη.
Αυτή η νέα αρρενωπότητα δεν βασιζόταν στην αλαζονεία, αλλά στην ένταση. Στο Spectre, η ταινία προσπάθησε να ενώσει τα νήματα όλων των προηγούμενων ιστοριών, επαναφέροντας τη μυθολογία της οργάνωσης SPECTRE και έναν πιο κλασικό υπερ-κακό. Αν και δεν έφτασε το ύψος του Skyfall, επιβεβαίωσε ότι ο Craig είχε πλέον απόλυτο έλεγχο του ρόλου. Ο Bond του μπορούσε να ερωτευτεί, να κουραστεί, ακόμα και να σκεφτεί την έξοδο.
Και τότε ήρθε το τέλος. Το No Time to Die έγραψε ιστορία, προσφέροντας κάτι που φάνταζε αδιανόητο για το franchise. Χωρίς spoilers για τους λίγους που δεν το έχουν δει, αρκεί να πούμε ότι ο Craig έκλεισε τον κύκλο του με τρόπο τολμηρό, σχεδόν επαναστατικό. Έδωσε στον Bond μια ολοκληρωμένη δραματική διαδρομή. Από τον ωμό, φιλόδοξο πράκτορα του Casino Royale σε έναν άντρα που έχει αγαπήσει, έχει χάσει και έχει επιλέξει.
Το κληροδότημα του καλύτερου 007
Το μεγαλύτερο επίτευγμα του Craig, όμως, δεν είναι καμία συγκεκριμένη σκηνή ή ταινία. Είναι ότι συγχρόνισε τον 007 με τον 21ο αιώνα. Σε μια εποχή μετά την 11η Σεπτεμβρίου, με γεωπολιτική αστάθεια, κυβερνοαπειλές και ηθική ασάφεια, ο Bond δεν μπορούσε πια να είναι απλώς ένας κοσμοπολίτης που πίνει martini και σώζει τον κόσμο με ένα χαμόγελο. Έπρεπε να αμφιβάλλει. Να συγκρούεται με την ίδια του την υπηρεσία. Να αναρωτιέται αν έχει θέση σε έναν κόσμο drones και data.
Ο Craig έφερε αυτή την υπαρξιακή αγωνία στο προσκήνιο. Ο Bond του είναι ένας άντρας που ανήκει σε έναν παλιό κόσμο τιμής και φυσικής αντιπαράθεσης, αλλά λειτουργεί σε ένα περιβάλλον ψηφιακού πολέμου. Αυτή η σύγκρουση τον κάνει συναρπαστικό. Δεν είναι τέλειος. Είναι πεισματάρης, συχνά αυτοκαταστροφικός, αλλά βαθιά πιστός σε έναν προσωπικό κώδικα.
Σήμερα, κάθε συζήτηση για τον επόμενο 007 ξεκινά από ένα δεδομένο. Ότι το στάνταρ ανέβηκε. Ο Craig απέδειξε ότι ένα franchise δεκαετιών μπορεί να εξελιχθεί χωρίς να χάσει την ταυτότητά του. Μπορεί να τιμήσει το παρελθόν του και ταυτόχρονα να κοιτάξει κατάματα το μέλλον.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.