Είναι σχεδόν αδύνατο να φανταστεί κανείς τους Metallica με άλλον άνθρωπο στο μικρόφωνο πέρα από τον James Hetfield.
Μπορεί να μην θεωρείται ο πιο πολυσχιδής στιχουργός ή ο πιο θεατρικός frontman στην ιστορία του rock, όμως η χαρακτηριστική, τραχιά φωνή του Hetfield είναι αυτή που χάρισε στους thrash γίγαντες την ταυτότητά τους για περισσότερα από σαράντα χρόνια. Μαζί με το ασταμάτητο down-picking του στη ρυθμική κιθάρα, αποτέλεσε βασικό κομμάτι του ήχου της μπάντας. Κι όμως, στα πρώτα χρόνια που οι Metallica άρχισαν να βρίσκουν τον δρόμο τους προς την επιτυχία, ο ίδιος δεν ένιωθε ιδιαίτερα άνετα στο προσκήνιο.
Το τραγούδι των Metallica που έκανε τον Hetfield να ντρέπεται
Η ιδέα ενός εσωστρεφούς τραγουδιστή μπορεί να φαίνεται παράδοξη, όμως πολλές φορές όλα ξεκινούν από κάτι μικρό. Μια απλή απόφαση μέσα σε μια garage μπάντα – να βγει κάποιος μπροστά και να τραγουδήσει μερικά κομμάτια – μπορεί τελικά να εξελιχθεί σε κάτι τεράστιο και να σε μετατρέψει στον πιο αναγνωρίσιμο frontman του metal. Στην περίπτωση του Hetfield, πάντως, τα πράγματα δεν ήταν εξαρχής έτσι. Για μεγάλο διάστημα προτιμούσε την ασφάλεια του παρασκηνίου αντί για τα φώτα της σκηνής.
Παρότι υπάρχουν παλιές φωτογραφίες που τον δείχνουν στο μικρόφωνο, ο ίδιος ένιωθε πολύ πιο άνετα όταν έμενε λίγο πιο πίσω. Μάλιστα, είχε φτάσει στο σημείο να ρωτά άλλους τραγουδιστές της metal σκηνής αν θα ήθελαν να αναλάβουν εκείνοι τα φωνητικά στους Metallica. Μέχρι την εποχή του The Black Album παραδέχεται ότι δεν φρόντιζε ιδιαίτερα τη φωνή του. Όπως είπε στη σειρά Classic Albums: "Δεν ήθελα ποτέ να γίνω τραγουδιστής. Θέλαμε απλώς να παίξουμε μουσική και, αφού τα τραγούδια χρειάζονται λόγια, είπα ότι θα το κάνω εγώ". Όταν η μπάντα άρχισε να δουλεύει με τον παραγωγό Bob Rock, βρέθηκαν μπροστά σε κάτι εντελώς διαφορετικό: το τραγούδι "Nothing Else Matters”.
Η αρχική ιδέα για το κομμάτι προέκυψε σχεδόν κατά τύχη. Ο Hetfield μιλούσε στο τηλέφωνο κρατώντας την κιθάρα του και, από βαρεμάρα, άρχισε να παίζει τις ανοιχτές χορδές. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησε ότι μέσα σε αυτόν τον αυτοσχεδιασμό υπήρχε μια μελωδία που άξιζε να εξελιχθεί, κι έτσι γεννήθηκε το "Nothing Else Matters”. Παρότι πρόσθεσε διάφορες λεπτομέρειες και επεκτάσεις στη βασική ιδέα, δεν σκεφτόταν καν να το παρουσιάσει στους υπόλοιπους, επειδή του φαινόταν υπερβολικά "ήπιο" για τους Metallica. Όταν όμως το άκουσε ο Lars Ulrich, πίστεψε ότι το κομμάτι είχε προοπτική και έπρεπε να αναπτυχθεί. Αυτό σήμαινε και κάτι που ο Hetfield πάντα απέφευγε: να τραγουδήσει.
Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, ο Bob Rock τον βοήθησε να δουλέψει περισσότερο τη φωνητική του απόδοση. Ο Hetfield έφτασε μάλιστα στο σημείο να ζητήσει βοήθεια από έναν ψάλτη συναγωγής, προκειμένου να βελτιώσει την τεχνική του και να επεκτείνει το φωνητικό του εύρος, πέρα από το γνωστό του "γαύγισμα". Στο σχετικό ντοκιμαντέρ, ο Rock εξηγεί ότι προσπαθούσε να τον καθοδηγήσει ώστε να χρησιμοποιεί περισσότερες αποχρώσεις στη φωνή του, δίνοντας στον ακροατή την ευκαιρία να ακούσει τον πραγματικό Hetfield και όχι απλώς έναν επιβλητικό "τοίχο" ήχου.
Παρόλα αυτά, όταν ο Hetfield άκουσε αργότερα την ηχογράφηση για τη σειρά, δεν έμεινε ιδιαίτερα ικανοποιημένος με το τελικό αποτέλεσμα. Σε ένα σημείο των στίχων, στη φράση "all these words I don’t just say", η φωνή του σπάει ελαφρώς και αυτό τον κάνει να μορφάζει ακούγοντας την ερμηνεία του. Όταν ο Rock εξηγεί στους θεατές ότι δεν χρησιμοποιήθηκε καθόλου Pro Tools για να διορθωθούν τα φωνητικά, ο Hetfield κοιτά έναν από τους μηχανικούς ήχου και σχολιάζει απλά: "Αυτό ήταν κακό".
Το τραγούδι φαίνεται πως κουβαλά για τον ίδιο μια περίεργη αμηχανία, καθώς εμφανώς δυσκολεύεται ακόμη και στην ιδέα να το ακούσει ξανά, πόσο μάλλον να επιστρέψει στη στιγμή που δημιουργήθηκε. Εκείνη την περίοδο, πάντως, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το "Nothing Else Matters” θα άνοιγε νέες προοπτικές για τους Metallica.
Κατά τη διάρκεια της παραγωγής του άλμπουμ, η μπάντα ήρθε σε επαφή με τον κλασικό συνθέτη Michael Kamen για να δημιουργήσει μια ορχηστρική εκδοχή του τραγουδιού. Στην τελική ηχογράφηση η ορχήστρα χρησιμοποιήθηκε σχετικά διακριτικά, όμως η πιο εντυπωσιακή εκδοχή ήρθε αργότερα, όταν οι Metallica συνεργάστηκαν με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Σαν Φρανσίσκο στη συναυλία S&M.
Εκείνο το βράδυ, το συγκρότημα μετέτρεψε αρκετά από τα πιο γνωστά τραγούδια του – ανάμεσά τους και το "Nothing Else Matters” – σε επιβλητικά συμφωνικά metal κομμάτια, με τον Hetfield να αποδίδει τα φωνητικά του σε εξαιρετική κατάσταση. Το να εξελιχθεί σε έναν από τους πιο ευέλικτους τραγουδιστές της thrash metal σκηνής ίσως να μην ήταν ποτέ στο μυαλό του όταν ξεκινούσε, όμως από τη στιγμή που άφησε για πρώτη φορά τον εαυτό του να εκτεθεί μουσικά, η πορεία αυτή δεν είχε επιστροφή.