Στη Βοστόνη του 1990, μια ήσυχη νύχτα μετατράπηκε σε θρύλο της μοντέρνας εγκληματολογίας. Δύο άντρες, ντυμένοι αστυνομικοί, πέρασαν την είσοδο σε ένα από τα πιο διάσημα μουσεία της Αμερικής και σε λιγότερο από μιάμιση ώρα, εξαφάνισαν 13 ανεκτίμητα έργα τέχνης.
Αυτή είναι η ιστορία της μεγαλύτερης ληστείας έργων τέχνης στην Αμερική, η οποία παραμένει χωρίς καμία σύλληψη μέχρι σήμερα.
Ένα βράδυ του 1990
Σκέψου το: Βοστόνη, 18 Μαρτίου 1990. Είναι λίγο μετά τα μεσάνυχτα και η τεράστια πόλη κοιμάται. Μαζί της και το μουσείο Isabella Stewart Gardner. Ονειρεύεται επισκέπτες, δείπνα και παρουσιάσεις με κρασιά, ανθρώπους που αγκαλιάζουν τον πολιτισμό. Δύο άντρες ξαφνικά χτυπούν την πόρτα ντυμένοι ως αστυνομικοί. Με αυστηρό ύφος και πειθώ, δηλώνουν πως απαντούν σε μια κλήση για φασαρία και περίεργους θορύβους. Τελικά, οι φύλακες θα τους αφήσουν να μπουν. Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.
Αυτό που ακολούθησε δεν ήταν μια σπασμωδική διάρρηξη. Ήταν μια σχεδιασμένη, σχεδόν κινηματογραφική ληστεία. Δεκατρία έργα τέχνης και ένα σχεδόν ανεκτίμητο άθροισμα πολιτιστικής κληρονομιάς αξίας περίπου 500 εκατομμυρίων δολαρίων, εξαφανίστηκαν μέσα σε μόλις 81 λεπτά. Οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες του κόσμου -από τον Rembrandt έως τον Vermeer- είδαν από έναν άλλο κόσμο τα αριστουργήματά τους να φεύγουν μέσα στη νύχτα.
Τα έργα δεν ανακτήθηκαν ποτέ, και κανείς δεν έκατσε στο εδώλιο για την ληστεία. Τα κενά από τους πίνακες που κρεμόντουσαν στους τοίχους του μουσείου υπάρχουν ακόμα, σαν αόρατοι μάρτυρες ενός εγκλήματος που συνεχίζει να στοιχειώνει την τέχνη.
Οι θεωρίες σήμερα
Όλον αυτόν τον καιρό δεν υπήρξε καμία πληροφορία σχετικά με τους πίνακες που κλάπηκαν, παρότι το FBI έχει επικηρύξει τους ληστές με 10 εκατομμύρια δολάρια. Κάποιοι πιστεύουν πως ήταν επαγγελματίες που είχαν πρόσβαση στις εγκαταστάσεις, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι ίσως να εμπλέκονται οργανωμένες ομάδες του εγκλήματος. Εκεί πάντως που έχει καταλήξει σίγουρα το FBI, είναι ότι τα έργα πωλήθηκαν ή χρησιμοποιήθηκαν ως "νόμισμα" σε παράνομες συναλλαγές.
Υπάρχουν βέβαια θεωρίες και συνωμοσίες για ανεπιβεβαίωτες επαφές συλλεκτών που ίσως να κρατούν αυτούς τους θησαυρούς ανεπιστρεπτί στο ημίφως ιδιωτικών συλλογών.
Ακόμα και σήμερα, ενδείξεις και μαρτυρίες εξετάζονται, συχνά σε διεθνές επίπεδο, από την ανατολική ακτή των ΗΠΑ έως την Ευρώπη. Ακόμη και αν κάποιος θελήσει να εμφανίσει ένα από τα έργα εις δημόσια θέα -π.χ. σε μια γκαλερί-θα ήταν αδύνατο να πωληθεί νόμιμα λόγω της παγκόσμιας δημοσιότητας της υπόθεσης, κάνοντας πολλούς ειδικούς να πιστεύουν ότι τα έργα ενδέχεται να κρύβονται σε ιδιωτικές "παρακαταθήκες".
Η ληστεία που έγινε θρύλος
Για πολλούς λάτρεις της τέχνης, η ληστεία στο Isabella Stewart Gardner Museum δεν αποτέλεσε μόνο την μεγαλύτερη κλοπή έργων τέχνης στην ιστορία των ΗΠΑ, αλλά και μια καταστροφή της ανθρώπινης πολιτιστικής κληρονομιάς.
Το ''The Concert'' είναι ένας από τους μόνο 34 επιβεβαιωμένους πίνακες του Vermeer που σώζονται, ενώ το ''Christ in the Storm on the Sea of Galilee'', είναι ο μοναδικός μονοθεματικός πίνακας του Rembrandt που έχει ως στοιχείο την θάλασσα. Στο ίδιο μουσείο φιλοξενούταν το, ''The Lady and Gentleman in Black'' ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του Ολλανδού μαιτρ της ζωγραφικής.
Και όσο τα έργα δεν κρέμονται στους τοίχους τους, οι επισκέπτες συνεχίζουν να σκέφτονται όχι μόνο τι έλειψε, αλλά τι σημαίνει να χάνεις κάτι που δεν αγοράζεται ούτε με δισεκατομμύρια.