Λίγες ταινίες έχουν καταφέρει να είναι ταυτόχρονα εκρηκτικές, στιλάτες και απόλυτα προσωπικές. Το Kill Bill, η διπλή ταινία εκδίκησης του Quentin Tarantino, ανήκει σίγουρα σε αυτήν την κατηγορία.
Όταν κυκλοφόρησε στις αρχές της δεκαετίας του 2000, κανείς δεν είχε δει κάτι ακριβώς έτσι. Ήταν η αποθέωση του στυλ. Μια ταινία που ενώνει spaghetti western, samurai cinema τύπου Kurosawa, anime, exploitation και comic-book αισθητική.
Ο Tarantino είχε ήδη αποδείξει με τα Reservoir Dogs και Pulp Fiction ότι καταλαβαίνει πώς να χειρίζεται διάλογο, χρόνο και στυλ. Αλλά το Kill Bill ήταν η απόλυτη πρόκληση. Nα φτιάξει μια ταινία εκδίκησης που να τιμά όλα τα είδη που αγαπά, χωρίς να μοιάζει με φόρο τιμής ή παράφραση. Και τα κατάφερε. Η Uma Thurman είναι μια μηχανή ακούραστης εκδίκησης. Θα μπορούσε να είναι και κάποιο prequel για την εκπαίδευση του Bruce Lee, αλλά η Uma κάνει πολύ καλύτερη δουλειά.
Mια ενδότερη ματιά
Το πρώτο μέρος είναι καθαρή αδρεναλίνη. Οι σκηνές μάχης στην ιαπωνική σάλα είναι εξωπραγματικά χορογραφημένες, σαν κινηματογραφική ζωγραφική. Το anime που αφηγείται το παρελθόν της O-Ren Ishii δεν είναι μόνο ωραίο gimmick, είναι storytelling εργαλείο. Ο Tarantino παίζει με χρώματα, ήχους, μουσική και ρυθμό με τρόπο που κάθε σκηνή είναι μικρό αριστούργημα. Η βία είναι στιλιζαρισμένη αλλά ποτέ ανούσια, και το μαύρο χιούμορ διαπερνά κάθε καρέ. Το Vol. 1 είναι το adrenaline pump του σύμπαντος Kill Bill.
Το δεύτερο μέρος αλλάζει ρυθμό. Η αφήγηση γίνεται πιο αργή, πιο ψυχολογική, πιο ανθρώπινη. Η Νύφη παίρνει χρόνο να αναπτύξει τη σχέση της με τον Bill, να θυμηθεί την απώλεια, να εκφράσει την οδύνη και την αποφασιστικότητά της. Τα flashbacks, οι διάλογοι, οι μικρές στιγμές σιωπής και έντασης δίνουν βάρος στην ιστορία, μετατρέποντας την ταινία από action spectacle σε ένα storytelling masterclass. Ο Tarantino δείχνει ότι η εκδίκηση δεν είναι μόνο ξίφη και μάχες, αλλά και ανθρώπινη και προσωπική. Κάθε νίκη φέρει συναισθηματική ανταμοιβή.
Τα μουσικά και άλλα σινέ-στοιχεία
Αυτό που κάνει το Kill Bill πραγματικά μπροστά από την εποχή του είναι ο τρόπος που συνδυάζει είδη. Σπαγγέτι γουέστερν και σαμουράι κινηματογράφος συναντούν exploitation και anime, comic-book στιλιζαρίσματα, και μια pop culture αισθητική που μοιάζει ταυτόχρονα με φόρο τιμής και ανατροπή.
Η Νύφη γίνεται η γέφυρα που συνδέει όλα αυτά τα στοιχεία: απόλυτα cool, φοβερά στιλάτη, αφοπλιστικά ικανή, αλλά και ανθρώπινη. Το Kill Bill δεν μοιάζει ποτέ φολκλορικό ή υπερβολικό. Όλα τα κομμάτια δουλεύουν μαζί, σαν μια μεγάλη, αρμονική χορογραφία.
Και μετά είναι η μουσική. Ο Tarantino ξέρει πώς να χρησιμοποιεί soundtrack σαν όπλο. Από τα 70s cues μέχρι τα θεματικά κομμάτια της Νύφης, η μουσική οδηγεί τον θεατή, χτυπάει στον ρυθμό των μαχών, δίνει punch σε κάθε σκηνή και κάνει το Kill Bill ένα οπτικοακουστικό πανηγύρι. Όπως πάντα, η μουσική γίνεται άλλο ένα εργαλείο για να χτιστεί στυλ και ατμόσφαιρα.
Κι εκεί βρίσκεται η μαγεία του: το Kill Bill είναι στιλάτο, σαγηνευτικό, διασκεδαστικό, αλλά και σοβαρό στην αφήγηση χαρακτήρων. Είναι ένα ταξίδι που μπορείς να παρακολουθήσεις ως action movie, ως homage στα είδη που αγαπά ο Tarantino, ή απλώς ως σινεμά με προσωπικότητα. Και γιατί το αγαπάμε ακόμη; Επειδή είναι παντού και πουθενά ταυτόχρονα. Οι χαρακτήρες, οι σκηνές, οι ανατροπές μένουν στο μυαλό. Η Νύφη, με το κίτρινο κοστούμι και τη ματωμένη ξιφολόγχη, είναι πλέον pop icon, μια φιγούρα που αντιπροσωπεύει εκδίκηση, στιλ και δύναμη.
Το Kill Bill σήμερα
Σήμερα γίνεται πιο ξεκάθαρο. Το Kill Bill είναι η Οδύσσεια του Tarantino. Δεν είναι τυχαίο ότι μιλάμε ακόμη γι’ αυτήν είκοσι χρόνια μετά. Είναι μια κινηματογραφική περιπέτεια που ξεκινά από pulp, περνά από exploitation και samurai, και καταλήγει σε μια στιλάτη, εκλεπτυσμένη αφήγηση. Είναι ταινία που μπορεί να γίνει cult, reference και fashion statement ταυτόχρονα.
Το πιο σημαντικό; Το Kill Bill δεν έχει ηλικία. Δεν ξεθωριάζει, δεν γίνεται φολκλορικό. Είναι η ταινία που αγαπάει την ένταση και την ομορφιά του σινεμά πρέπει να ξαναδεί ξανά και ξανά.
Μια Οδύσσεια που δεν τελειώνει ποτέ.