Ο Μελέτης Ηλίας διαθέτει ένα σπάνιο χάρισμα, αυτό της τόσο υποεκτιμημένης οικειότητας. Πρόσχαρος, αλλά και μετρημένος συνάμα, σε κάνει να νιώθεις φίλος του, άσχετα αν γνωρίζεστε λίγα μόλις λεπτά. Μιλώντας μαζί του δε, αν δεν ξέρεις εξαρχής ότι είναι ο πρωταγωνιστής της πιο επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς των τελευταίων ετών, θα μπορούσες κάλλιστα να πιστέψεις ότι συνδιαλέγεσαι με έναν απλό λογιστή. Υπό κανονικές συνθήκες άλλωστε, και αν δεν έμπλεκε γύρω στα 18 με μία παρέα που έβλεπε θέατρο, το πιο πιθανό είναι να τον κέρδιζαν οι αριθμοί με τους οποίους "το έχει".
"Το 1999 μετά τον μεγάλο σεισμό, μέναμε σε τροχόσπιτο και η εισαγωγή μου στο Θέατρο Τέχνης μου έδωσε φτερά, ένιωσα ότι ξαναγεννιέμαι", μου λέει για το ξεκίνημά του με έναν παιδικό ενθουσιασμό που δεν έχει υποχωρήσει ούτε στο ελάχιστο στα χρόνια που δραστηριοποιείται ως ηθοποιός. Με την ίδια χαρά στο μεταξύ, φέτος ανέλαβε να παρουσιάσει το καρναβάλι της Ξάνθης. "Ξέρεις, δεν ειμαι πολύ εξωστρεφής, ούτε πολύ γλεντζές. Ψάχνω αφορμές να βγάλω αυτήν μου την πλευρά και δεδομένου του ότι κατάγομαι από τη Θράκη, ήταν η τέλεια ευκαιρία", μου εξηγεί και επιτέλους, καταλαβαίνω με ποιο τρόπο η συστολή και η εγκαρδιότητά του συνδυάζονται άψογα.
>Τι σε τράβηξε στο θέατρο;
Σίγουρα όχι μόνο το κομμάτι της υποκριτικής. Το Θέατρο Τέχνης ως σχολή και νοοτροπία θεάτρου φρόντιζε οι σπουδαστές του να κάνουν τα πάντα. Παίζαμε, βοηθούσαμε, φτιάχναμε σκηνικά, κουβαλούσαμε μπαούλα, κάναμε αποδελτίωση στις εφημερίδες, ό,τι μπορείς να φανταστείς. Οπότε είχαμε μια συνολική εικόνα για το τι σημαίνει δουλειά στο θέατρο. Για μένα ήταν μεγάλη τιμή που η πρώτη μου εμπειρία στο θέατρο -ήμουν δεν ήμουν 20- ήταν στην Επίδαυρο. Jαφνικά μου δώσανε μια "κλωτσιά" και έγινα μέλος του Χορού στο Πλούτο του Αριστοφάνη. Ύστερα συνεργάστηκα με τον Θόδωρο Τερζόπουλο για μία πενταετία που ήταν γεμάτη με παραστάσεις σε όλο τον κόσμο.
>Τι έχεις κρατήσει από όσα σου έχει πει ο Θόδωρος Τερζόπουλος;
Το πρώτο που έχω κρατήσει είναι ότι ο ηθοποιός δεν είναι μόνο "βγαίνω τα λέω και πάω σπίτι μου." Είναι πολλά πράγματα που πρέπει να κάνεις παράλληλα. Πρέπει να βελτιώνεις τη φαντασία σου, να βελτιώνεσαι στην παιδεία σου, να έχεις ένστικτο, να προσπαθείς να το "ακονίζεις" με όποιον τρόπο μπορείς. Επίσης, το να είσαι σωστός επαγγελματίας, κάτι τόσο δεδομένο αλλά και τόσο δυσεύρετο πια. Δηλαδή όταν λέμε ότι έχουμε πρόβα στις 10:00 εννοούμε πράγματι στις 10:00, να είσαι εκεί έτοιμος για να δοθείς 100%. Όχι πάω 10:15, πίνω και ένα καφέ και κατά τις 10:30 ξεκινάω.
Η τήρηση του αυστηρού ωραρίου με έχει βοηθήσει πάρα πολύ στα γυρίσματα. Οκτώ το πρωί να είσαι στο γύρισμα κάθε μέρα έτοιμος, διαθέσιμος να κάνεις οποιουδήποτε είδους σκηνή- είτε χαρούμενη είτε στενάχωρη είτε με φουλ ενέργεια, ακόμα κι αν είναι δυο ατάκες- είναι σημαντικό. Η συνύπαρξή μου με τον Θόδωρο Τερζόπουλο ήταν σαν ένα δωρεάν μεταπτυχιακό μετά τη σχολή. Για μένα είναι ο θεατρικός μου πατέρας.
>Η νέα γενιά των ηθοποιών λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο; Επιβιώνει με αυτούς τους ρυθμούς;
Κοίταξε, δε μπορώ να τους βάλω όλους στο ίδιο τσουβάλι. Υπάρχουν νέοι ηθοποιοί οι οποίοι είναι άρτια εκπαιδευμένοι, στρατιώτες στη δουλειά και τους βγάζω το καπέλο γιατί είναι σε πολύ καλύτερη μοίρα από ό,τι ήμασταν εμείς. Εμείς τελειώσαμε μια σχολή και ουσιαστικά είχαμε μάθει, μη σου πω και τα λάθος πράγματα. Τώρα νομίζω ότι έχουν τις κεραίες τους ανοιχτές και κάνουν σεμινάρια, βλέπουν παραστάσεις που εμείς δεν είχαμε τη δυνατότητα να δούμε τότε. Έχουν μια επαφή με τον έξω κόσμο που είναι πολύτιμη για τη δουλειά μας. Βέβαια, υπάρχει και η αντίπερα όχθη που πάσχει από έλλειψη φαντασίας, παιδείας και διαθεσιμότητας.
>Μιλώντας για έλλειψη παιδείας, μου έχει τύχει κάποιες φορές σε συζητήσεις μας να μη μιλούν ούτε σωστά ελληνικά.
Κοίτα, και στη δεκαετία του '60 όλοι αυτοί οι τεράστιοι κωμικοί, αγράμματοι ήταν. Ουσιαστικά εκπαιδεύτηκαν μέσα από το θέατρο.
>Ναι, αλλά ήταν άλλες οι συνθήκες τότε και μιλάμε για φυσικά ταλέντα που δεν είχαν πάει σε σχολές.
Ναι, καταλαβαίνω τι λες, είχαν διάθεση να μάθουν, ήταν ανοιχτοί προς τα εξωτερικά ερεθίσματα. Τώρα βλέπω κάποια -το τονίζω, όχι όλα- από τα νέα παιδιά να είναι κλεισμένα σε έναν κόσμο πλασματικό και η ενέργεια αυτή δε διοχετεύεται στο θέατρο. Είναι εντελώς αντίθετη διαδικασία.
>Ο "πλασματικός κόσμος" είναι ευθεία αναφορά στα σόσιαλ μίντια;
100%. Δηλαδή θεωρώ ότι πια είναι σα να προσπαθείς να περιγράψεις πώς είναι ένα πορτοκάλι, να το ζωγραφίζεις τέλεια και να λες "αυτό είναι". Ενώ η πραγματικότητα είναι το κανονικό το πορτοκάλι που το γεύεσαι, που πέφτουν οι χυμοί πάνω σου και λερώνεσαι, που θα ακουμπήσεις με το χέρι σου, που θα ξινίσει και λίγο. Το άλλο είναι κάτι επίπλαστο. Σε αυτό νομίζω έγκειται η διαφορά. Δηλαδή βλέπουμε πολλές φορές ανθρώπους πάνω στη σκηνή, ηθοποιούς, νέους, που κάνουν σα να το ζουν, ενώ δεν το βιώνουν, δε μετουσιώνονται βάσει των αναγκών του εκάστοτε ρόλου.
>Μιλάς για εκείνους τους ηθοποιούς που όταν παίζουν συνήθως δε βλέπεις το ρόλο, αλλά τους ίδιους που υποδύονται τον ρόλο;
Ξέρεις τι, το έχει γράψει πάρα πολύ ωραία ένας μαθητής του Πίτερ Μπρουκ, ο Γιόσι Όιντα σε ένα βιβλίο που λέγεται "Ο Αόρατος Hθοποιός". Υπάρχει λέει, στο θέατρο Νο μια κίνηση που δείχνει στο φεγγάρι και κάποιοι ηθοποιοί την κάνουν με τόσο εξαιρετική τεχνική που ο κόσμος σχολιάζει πόσο ωραία την εκτελούν. Και υπάρχουν και κάποιοι άλλοι ηθοποιοί, που την εκτελούν τόσο τέλεια που ο κόσμος κοιτάζει το φεγγάρι. Αυτή είναι η διαφορά. Στη δεύτερη περίπτωση, βάζοντας την προσωπική σου φαντασία και αισθητική γίνεσαι συνδημιουργός. Στην πρώτη είσαι ένα απλό εκτελεστικό όργανο. Τέτοια έχουμε πολλά και καλά, συνδημιουργούς δεν έχουμε πολλούς. Και νομίζω δε θα έχουμε όσο περνούν τα χρόνια.
>Ειδικά αν μπει στο "παιχνίδι" ακόμα πιο έντονα η τεχνητή νοημοσύνη.
Εντελώς. Σε λίγο, νομίζω, δε θα είμαστε καν πάνω στη σκηνή εμείς. Θα είναι το ολόγραμμά μας.
>Υποθέτω πως έχεις ακούσει για την πρώτη ηθοποιό που δημιουργήθηκε μέσω AI.
Ναι φυσικά. Εντάξει, στο σινεμά και την τηλεόραση ίσως είναι μία άλλη διαδικασία. Στο θέατρο νομίζω πως δύσκολα θα αντικατασταθεί η ζωντανή παρουσία. Όσο τέλειο και να είναι το αποτέλεσμα, το να βλέπεις έναν ηθοποιό να ιδρώνει μπροστά σου είναι κάτι μαγικό, που δε μπορεί να αναπληρωθεί από AI.
>Πρόσφατα είχα μία συζήτηση με συνάδελφό σου και μου έλεγε off the record ότι τελευταία έχουν βγει πολύ μπροστά οι σκηνοθέτες με την έννοια ότι ακόμα και στις αφίσεις βλέπουμε με πολύ μεγάλα γράμματα τα ονόματά τους και με πολύ μικρότερα αυτά του cast. Το έχεις παρατηρήσει κι εσύ αυτό;
Αυτό έχει να κάνει με κάποιες τάσεις που δημιουργούνται και που διαφοροποιούνται με τα χρόνια. Δηλαδή, τη δεκαετία του '50-'60 ήταν ο Κουν, ο Μινωτής, ο Σολομός, είχαμε σκηνοθέτες που συνεργάζονταν με ηθοποιούς που δεν ήταν ονόματα. Περάσαμε στη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου που πια στο επίκεντρο βρίσκονταν οι θίασοι, Βουγιουκλάκη-Παπαμιχαήλ, Αλέκος Αλεξανδράκης- Νόνικα Γαληνέα, Καρέζη-Καζάκος κ.α. και ξαφνικά υπερείχαν οι ηθοποιοί. Αργότερα, μετά τη μεταπολίτευση, όταν και είχαμε άμεση επαφή με το ευρωπαϊκό θέατρο, μπήκαν μπροστά πάλι οι σκηνοθέτες, ο Πίτερ Μπρουκ, ο Πέτερ Στάιν κ.α.
Προσωπικά έχω υπάρξει ως ηθοποιός και στις δύο περιπτώσεις και δεν έχω θέμα με αυτό. Αυτό εξυπηρετεί καμιά φορά και το είδος θεάτρου που θέλεις να κάνεις. Στον Τερζόπουλο ας πούμε, μπροστά ήταν ο Τερζόπουλος, όπως και να το κάνουμε. Μέχρι πολύ πρόσφατα, τέσσερις ηθοποιοί κάναμε την παράσταση "Λαπωνία" με τον Νικορέστη Χανιωτάκη, και σε αυτήν, νομίζω πως ο "κράχτης" ήμασταν εμείς για τον κόσμο. Η "μαρκίζα" όμως, δεν έχει να κάνει όμως με την ουσία της δουλειάς. Δηλαδή εντάξει, πας να δεις μια ταινία του Christopher Nolan, και αν παίζει ο Dicaprio, θα πας να δεις τον Dicaprio.
>Παρεμπιπτόντως, είδες το One Battle After Another;
Mε κούρασε λίγο η διάρκειά του, αλλά μ' άρεσε πάρα πολύ.
>Τι έχουν πάθει όλοι οι σκηνοθέτες και κάνουν τεράστιες ταινίες, μου λες;
Έλα ντε, χορταστικές, πολύ. Εν τω μεταξύ είχα πάει με την κόρη μου, η οποία είναι 15 χρονών και έχει συνηθίσει να βλέπει βιντεάκια των 30 δευτερολέπτων. Είναι φοβερό που η γενιά αυτή έχει να αντιμετωπίσει ταινίες τριών ωρών.
>Επιστρέφω στα του θεάτρου. Τελευταία, ενώ οι θεατρικές παραστάσεις είναι άπειρες, έχει πολλές που είναι συστηματικά sold-out. Τι έχει συμβεί;
Είναι σημείο των καιρών. Δηλαδή, ένα πλασματικό sold-out είναι ένας καλός κράχτης για να πάει να δει ο κόσμος μία παράσταση. Επίσης ένα sold-out είναι συνδυασμός πολλών πραγμάτων που δεν είναι απαραίτητα μέτρο ποιότητας μιας δουλειάς. Είναι ένας εξωστρεφής τρόπος για να καλέσεις κόσμο να έρθει να δει την παράστασή σου, γιατί ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος. Όταν αυτή η πόλη -που το θεατρικό της κοινό δεν είναι τρομερά μεγάλο αφού δεν έχουμε θεατρική παιδεία- έχει άπειρες παραστάσεις κάθε σεζόν, πρέπει με κάποιον τρόπο να επιβιώσεις.
Και το sold-out σε συνδυασμό με τα σόσιαλ μίντια που θα κάνεις στόρι κάθε βράδυ την παράσταση μέσω αυτών που θα σε ταγκάρει ο θεατής είναι ένας τρόπος διαφήμισης. Νομίζω πως ακόμα και οι διαφημιστικές εταιρείες έχουν στραφεί πολύ στα σόσιαλ μίντια, περισσότερο από τις τηλεοράσεις γιατί ξέρουν ότι το αγοραστικό κοινό είναι εκεί. Τηλεόραση πια βλέπουν, νομίζω, οι ηλικίες που δεν αφορούν τόσο τους διαφημιστές.
>Ισχύει και το ότι πλέον υπάρχει το κριτήριο ο ηθοποιός να έχει πολλούς followers;
Δυστυχώς υπάρχει. Έχω ακούσει πολλές φορές το "να πάρουμε μία ηθοποιό που να έχει κάποιους followers στο Instagram, να είναι λίγο γνωστή, να είναι μέσα στα πράγματα". Τα σημεία των καιρών που λέγαμε. Δηλαδή, πιο παλιά δεν θα επέλεγες βάσει δημοφιλίας του ηθοποιού, αλλά θα κοίταζες λίγο την ουσία της δουλειάς. Εγώ την έχω πατήσει πολλές φορές σε δουλειές με άκρως δημοφιλείς ηθοποιούς που αποδείχτηκαν πολύ δύσκολοι στην καθημερινότητα μιας παράστασης ή ενός γυρίσματος γιατί όταν είσαι δημοφιλής στα σόσιαλ έχεις και δουλειές σχετικές.
Δηλαδή θα πρέπει να κάνεις το ποστάρισμα, να κάνεις το προϊόντικό στόρι σου και να χάσεις λίγο από το κομμάτι που είναι η δουλειά σου. Όμως, από την άλλη δε μπορείς να μην το κάνεις γιατί κανένας θιασάρχης ή παραγωγός, θεατρικός ή τηλεοπτικός δε θα ικανοποιήσει τις ανάγκες της καθημερινότητας ενός νέου ηθοποιού. Τα χρήματα που δίνουν κατά βάση δεν φτάνουν ούτε για το πρώτο δεκαήμερο του μήνα, οπότε είναι αναγκαίο κακό και το καταλαβαίνω.
>Θα καταλαγιάσει η κατάσταση ή θα χειροτερεύσει;
Δεν ξέρω. Βλέπω ότι αυτό το πράγμα συνεχίζεται και πως απλά αλλάζει όνομα. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν το Facebook, μετά ήρθε το Instagram, τώρα είναι το TikTok, αύριο θα είναι κάτι άλλο. Aυτό που βλέπω είναι νέα παιδιά να μη σηκώνουν το κεφάλι, ειδικά στην Αθήνα. Επειδή έτυχε να δουλέψω πολύ το καλοκαίρι στην επαρχία με την παράσταση, εκεί βλέπεις κόσμο που είναι εκδηλωτικός στα συναισθήματά του, που θα έρθει να σε αγκαλιάσει, θα σου πει δύο κουβέντες, θα σε κοιτάξει στα μάτια, θα σου σκάσει ένα χαμόγελο. Στην Αθήνα βλέπεις ανθρώπους με σκυμμένο κεφάλι κυρίως, είναι φοβερό αυτό.
>Την τόση εκδηλωτικότητα δηλαδή την θέλεις;
Τη θέλω. Είναι κάτι που δε με κουράζει, δε μου δημιουργεί πρόβλημα, είναι κάτι που υποδέχομαι καλοπροέρετα και ευχάριστα. Ακόμα και ο άλλος να σε φέρει σε δύσκολη θέση επειδή είναι κάπως περίεργος ο τρόπος του, μπορείς να το διαχειριστείς. Μπορεί για παράδειγμα, να είμαι σε ένα τραπέζι, να τρώω με την οικογένειά μου και να έρθει κάποιος να μου πει να βγάλω μια selfie. Ναι, θα νιώσω λίγο περίεργα για το παιδί μου, αλλά θα τη βγάλω και θα φροντίσω να το διαχειριστώ όπως πρέπει.
>Αφού δεν έχεις θέμα με αυτά, ο αρχικός ενδοιασμός που είχες για την τηλεόραση, πού οφειλόταν;
Δεν ήταν ακριβώς ενδοιασμός. Εγώ απορροφήθηκα κατευθείαν από ένα άλλο είδος θεάτρου με Λιβαθινούς, Τερζόπουλους, Βογιατζήδες, Μπρούσκου και δεν επιδίωξα να πάω σε κάστινγκ, να γίνω πιο εξωστρεφής στη δουλειά μου σε σχέση με αυτό το κομμάτι. Μου άρεσε που ήμουν μέλος μιας ομάδας. Όταν αυτό ξαφνικά ήρθε τελείως τυχαία και κωλόφαρδα στα 34 ήταν κάτι τελείως καινούριο για μένα και από εκεί ξεκίνησε μια τελείως διαφορετική πορεία. Από το '14 και μετά πήγα σε Ρέππα-Παπαθανασίου, Ρήγα, Ντενίση, Φασουλή, Ράντου, ήταν ένας άλλος κόσμος που για μένα είχε το ίδιο ενδιαφέρον με τον προηγούμενο.
>Γιατί κωλοφαρδία;
Το να σε ζητήσουν για ένα πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλεόραση στα 35 σου είναι πάρα πολύ δύσκολο. Γιατί θα σκεφτούν, "για ποιο λόγο αυτός μέχρι τα 35 γιατί δεν έχει κάνει τίποτα"; Είχα κάνει το 2007 "Το Δέκα" με την Πηγή Δημητρακοπούλου, τότε ήμουν 25-6, μετά είχα κάποιες προτάσεις που δεν αξιοποιήθηκαν γιατί πήγα φαντάρος και μετά, στα 34 μου, η Δήμητρα Κωστοπούλου που ήταν υπεύθυνη σεναρίων και μυθοπλασίας στον Alpha που με είχε δει στο θέατρο, μου είπε ότι ψάχνουν έναν 35άρη που να είναι παντελώς άγνωστος.
Με πέρασαν από ένα εξονυχιστικότατο κάστινγκ για Το Σόι, στο οποίο δεν είχα κανένα άγχος, κυρίως επειδή στα 35 δεν είχα καμία τρέλα να γίνω πανελληνίως γνωστός. Μια χαρά ζούσα -δυσκολευόμουν οικονομικά πάρα πολύ- αλλά έκανα αυτό που μου άρεσε. Οπότε, πήγα εκεί πολύ χαλαρός, πράγμα που μέτρησε, τους εντυπωσίασε και ένα δοκιμαστικό που έκανα μαζί με τη Λασκαράκη που ήταν ήδη γνωστή και έκτοτε ξεκίνησα να είμαι κάθε χρόνο στην τηλεόραση, πρωί-μεσημέρι-βράδυ, ο μαϊντανός της καρδιάς σας! (γέλια)
>Όταν είσαι τόσο αναγνωρίσιμος, τι κάνεις για να μην την ψωνίσεις;
Δε χρειάζεται να κάνεις τίποτα. Αρκεί να καταλάβεις ότι ζούμε σε μια χώρα που στην βιομηχανία του θεάματος ισοδυναμεί με ένα μικρό περίπτερο. Αυτή είναι η αναλογία καλώς ή κακώς. Έχουμε έναν Λάνθιμο που βγήκε τώρα και έναν Αγγελόπουλο που είχε βγει πριν από 40 χρόνια. Από εκεί και πέρα δεν είμαστε απολύτως τίποτα, κανείς μας. Δηλαδή το ότι εγώ φέτος είμαι γνωστός δε λέει κάτι. Γνωστός είναι και ο Light, η Κατερίνα Λιόλιου, η Modern Cinderella και η Ιωάννα Τούνη, έκαστος στο είδος του. Δε νιώθω κάτι ξεχωριστό γιατί ξέρω ότι αυτό που κάνω μπορεί να έχει μια επιρροή τώρα, αλλά αύριο θα μου κλείσει την πόρτα κατάμουτρα. Και επί της ουσίας, δεν έχω και κάποιο όφελος πλην του να κάνω τη δουλειά μου όσο πιο καλά μπορώ. Αυτός που θα έρθει και θα σου πει "έλα να βγάλουμε μια selfie" είναι ο ίδιος που με την πρώτη ευκαιρία θα σε κατηγορήσει για ένα πιθανό ψεγάδι πάνω σου.
>Αν κλείσει όντως η πόρτα, ποιο είναι το back-up plan;
Θα συνεχίσω να κάνω αυτό που έκανα τόσα χρόνια, να παίζω στο θέατρο. Ξέρεις ότι μια χρονιά μπορεί να βγάζεις 10, την άλλη μπορεί να βγάζεις 100, την επόμενη μπορεί να βγάζεις πάλι 10, και μετά ξανά 50.
>Μικρός τι έλεγες ότι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Δύο ήταν τα όνειρά μου: Ταξιτζής γιατί μου άρεσε πάρα πολύ η οδήγηση, ειδικά τη νύχτα και να ανοίξω ένα σουβλατζίδικο. Το δεύτερο, ακόμα δεν το έχω εγκαταλείψει, και μάλιστα έχω σκεφτεί να κάνω κάτι σε σχέση με Το Σόι, να κάνω το Σοϊβλάκι σου! (γέλια) Υπάρχουν ωστόσο δικαιώματα και δε μπορώ να το χρησιμοποιήσω γιατί είναι ξένο φορμάτ. Αν το καλοσκεφτείς πάντως, όλα είναι προσφορά στον κόσμο. Με το ένα τον ταΐζεις, με το άλλο τον μεταφέρεις και με το τωρινό τον ψυχαγωγείς.
>Ποιο είναι το πιο περίεργο ή αστείο πράγμα που σου έχει συμβεί λόγω δουλειάς;
Κοίταξε, έχει τύχει ζευγάρι ηλικιωμένων να έρχεται απ' την απέναντι μεριά δρόμου και να λέει η γυναίκα στον άντρα "καλέ ο Σάββας" και να λέει ο άντρας "ποιος Σάββας", "ο Σάββας καλέ απ' το Σόι Σου" και εκείνος να απαντά "μα δεν έχω Σάββα στο σόι μου!" (γέλια) Αυτό το έζησα μπροστά μου να συμβαίνει και βάλαμε τα γέλια και εγώ και η κυρία. Το άλλο που έχω ζήσει και μου άρεσε πάρα πολύ είναι πως όταν έπαιρνα τα παιδιά απ' το σχολείο, ειδικά όταν πήγαινε δημοτικό η κόρη μου και το Σόι ήταν στα φόρτε του, ένιωθα Σάκης Ρουβάς! (γέλια) Τα παιδιά ήταν πολύ εκδηλωτικά, αλλά εντάξει, το διαχειρίζεσαι. Σε αυτές τις περιπτώσεις πάντα μεταφέρω την κουβέντα αλλού, τους λέω να μου πουν τι έκαναν στα μαθήματα, αν είναι καλοί μαθητές, κλπ.
>Αλήθεια, πώς φαίνεται στα παιδιά σου ότι ο μπαμπάς τους είναι τόσο αναγνωρίσιμος;
Η κόρη μου που είναι 15 πλέον και το ζει από τριών, είναι πολύ πιο εξοικειωμένη. Ο γιος μου ενοχλείται αρκετά και φυσικά, έχω να του πω πράγματα.
>Με την έννοια, ότι δεν του ανήκεις;
Νιώθει ότι δε βρίσκει ησυχία ή ότι τον πλησιάζουν συμμαθητές του γιατί είναι ο γιος του ηθοποιού. Και του λέω, υπάρχουν και χειρότερα: Σκέψου να ήσουν γιος του Cristiano Ronaldo που θα τον έχει με το ζόρι από το πρωί μέχρι το βράδυ στα γυμναστήρια και τις προπονήσεις. (γέλια)
>Τι θα αφαιρούσες αυτήν τη στιγμή από την τηλεόραση;
Νομίζω πως δε θα αφαιρούσα κάτι, γιατί δε μου αρέσει να αφαιρώ. Θα ήθελα να προσθέσω κάτι που έχουμε ανάγκη: Περιεχόμενο με αφανείς ήρωες της καθημερινότητας. Θα ήθελα να δω δηλαδή εκπομπές, ιστορίες, αφιερώματα σε ανθρώπους που είναι τρομερά σημαντικοί και κανείς δεν ασχολείται μαζί τους γιατί δεν είναι γνωστοί.
>Πιστεύεις θα το έβλεπε ο κόσμος;
Αν γινόταν με έναν έξυπνο τρόπο, ναι. Θεωρώ δηλαδή ότι χρειάζεται ένας έξυπνος τρόπος για να κάνεις ήρωα τον πραγματικό ήρωα της ζωής και της καθημερινότητας.
>Από την άλλη βέβαια, ακούμε συνέχεια και το "ποιος βλέπει σήμερα τηλεόραση".
Αυτό ισχύει. Θεωρώ ότι η τηλεόραση έχει χάσει πολλή από τη δύναμή της και πια, η δύναμη όλη είναι στα σόσιαλ.
>Αυτό βέβαια, δεν εμποδίζει το Σόι να κάνει σαρωτική επιστροφή και να ξεχωρίζει στους πίνακες τηλεθέασης. Πώς πιστεύεις ότι εξηγείται;
Δεν ξέρω. Αν ήξερα την συνταγή της επιτυχίας όλες οι σειρές θα ήταν σαν το Σόι. Δεν ξέρουμε τι είναι αυτό το μαγικό πράγμα και το βλέπουν ευχάριστα όλες οι ηλικίες. Δεν έχω τη γνώση να το εξηγήσω, αλλά σίγουρα δε συμβαίνει συχνά. Δηλαδή, υπάρχουν οικογενειακές κωμωδίες αλλά πράγματι, δεν πάνε το ίδιο καλά. Τι να πω, έχει κάτι, το κοκκαλάκι της νυχτερίδας. Πάντως, θα επιμείνω, νιώθω ότι από τη τηλεόραση λείπει κάτι που να μην είναι τόσο ιλουστρασιόν, κάτι χειροπιαστό, πιο ανθρώπινο και ουσιώδες.
>Μελετηρός είσαι; Δικαιώνεις το όνομά σου;
Έχω υπάρξει κατά καιρούς μελετηρός. Διανύω μια περίοδο που δυσκολεύομαι, με έχει φάει και εμένα αυτή η ροή της καθημερινότητας με τις υποχρεώσεις, τα παιδιά, τα γυρίσματα και τις παραστάσεις. Σκέψου έχω ένα βιβλίο, το "Σχετικά με το Τίποτα" του Woody Allen στο κομοδίνο μου εδώ και 1,5 χρόνο και ακόμα δεν το έχω τελειώσει.
>Δεν είναι τρομερή κατάκτηση το ότι πλέον σε φωνάζουν Μελέτη και όχι Ηλία;
Θέλω να σου πω ότι είμαστε περίπου 60-40 αναλογία, δε με φωνάζουν όλοι ακόμα Μελέτη. (γέλια) Αλλά ξέρεις γιατί το κάνουν αυτό; Γιατί δεν έχω υπάρξει αρκετά αυστηρός, διότι καταλαβαίνω κι εγώ το κουσούρι μου. Πιο εύκολα βγαίνει στον άλλον να πει "Ηλία μου" και δεν το διορθώνω γιατί λέω "Τι είμαι, ο ψυχολόγος ή ο δάσκαλός του;" Πες με και Κώστα ρε παιδί μου, δεν έχω τέτοια θέματα.! (γέλια)
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.