Σχεδόν όλοι έχουν μια αγαπημένη ταινία του Τζακ Νίκολσον. Ο ίδιος, όμως, όχι. Ποτέ δεν μπήκε στη διαδικασία να ξεχωρίσει μία ως την κορυφαία της καριέρας του — και ίσως αυτό λέει περισσότερα για εκείνον απ’ ό,τι οποιαδήποτε επιλογή.
Δεν είναι περίεργο. Ο Νίκολσον δεν αντιμετώπισε ποτέ την υποκριτική σαν κάτι περιστασιακό. Την αγάπησε, την υπηρέτησε, την έζησε. Μέχρι που, κάπου μετά το How Do You Know το 2012, αποφάσισε ότι είχε πει όσα ήθελε να πει και αποσύρθηκε με έναν τρόπο σχεδόν αθόρυβο. Και, ειλικρινά, μετά από μισό αιώνα στο προσκήνιο, είχε κάθε λόγο να το κάνει.
Τζακ Νίκολσον: ποιες ταινίες αγαπά περισσότερο
Από τα ’60s μέχρι και τη δεκαετία του 2010, ήταν από τους ελάχιστους ηθοποιούς στο Χόλιγουντ που μπορούσες να εμπιστευτείς σχεδόν τυφλά. Δεν ήταν κάθε ταινία του σπουδαία — αλλά ο ίδιος ήταν πάντα λόγος για να τη δεις. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που γέμιζε το κάδρο, μια ένταση, ένα χαμόγελο μισό ειρωνικό και μισό απειλητικό, που ανέβαζε ακόμα και τις πιο μέτριες στιγμές.
Με τρία Όσκαρ και δώδεκα υποψηφιότητες — περισσότερες από κάθε άλλο άνδρα ηθοποιό — πέρασε μέσα από δεκαετίες αλλαγών στον κινηματογράφο χωρίς να χάσει ποτέ τη θέση του. Γιατί, ό,τι κι αν άλλαζε γύρω του, εκείνος παρέμενε αμετακίνητος: ο Τζακ.
Αυτό το "Τζακ” δεν ήταν πάντα κάτι που τον έκανε να νιώθει άνετα. Κι όμως, δεν προσπάθησε ποτέ να το αποτινάξει. Το κουβαλούσε μαζί του σε κάθε ρόλο — το ύφος, την αυτοπεποίθηση, τη φήμη του ανθρώπου που ζει έντονα, που δεν μπαίνει σε καλούπια. Είτε το απαιτούσε ο ρόλος είτε όχι.
Όταν ρωτήθηκε αν υπάρχει μία ταινία που θα έβαζε πάνω απ’ όλες, η απάντησή του ήταν χαρακτηριστική: "Είμαι αρκετά ματαιόδοξος για να τις αγαπάω όλες". Ακόμα κι εκείνες που δεν θεωρούσε ιδιαίτερα καλές. Παρ’ όλα αυτά, ξεχώρισε τρεις που, για διαφορετικούς λόγους, έχουν ιδιαίτερη θέση στο μυαλό του — και μία από αυτές δεν είναι η προφανής.
"Αν δεν υπήρχε το Easy Rider, μάλλον δεν θα ήμουν ηθοποιός", έχει πει. Για το Ironweed, παραδέχτηκε ότι το ξαναείδε και εντυπωσιάστηκε με τον εαυτό του περισσότερο απ’ όσο περίμενε. Και φυσικά, το Στη Φωλιά του Κούκου παραμένει, ακόμα και για εκείνον, μια ταινία που αντέχει στον χρόνο.
Το Easy Rider ήταν κάτι περισσότερο από ταινία — ήταν σύμβολο εποχής. Το Στη Φωλιά του Κούκου έγραψε ιστορία στα Όσκαρ και παραμένει σημείο αναφοράς. Το Ironweed, από την άλλη, δύσκολα θα βρεθεί στις πρώτες επιλογές των περισσότερων. Αλλά ίσως αυτό να είναι και το πιο ενδιαφέρον.
Γιατί όταν ο ίδιος ο Τζακ Νίκολσον επιλέγει, δεν έχει νόημα να διαφωνήσεις. Ακόμα κι αν μιλάμε για μια πιο "βαριά” ταινία, όπου στέκεται απέναντι στη Μέριλ Στριπ, χωρίς φανφάρες — αλλά με τον τρόπο που μόνο εκείνος ήξερε.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το X και το Instagram.