Η βόλτα μαγκιάς είναι το αντρικό catwalk του κάθε γραφείου

Υπάρχουν πράγματα που δεν τα γράφει κανένα manual εργασίας, αλλά τα γνωρίζει κάθε άντρας που έχει περάσει αρκετές ώρες σε open space. Η "βόλτα μαγκιάς” στο γραφείο είναι ένα από αυτά. Δεν είναι διάλειμμα. Δεν είναι ανάγκη. Δεν είναι καν πρακτική κίνηση. Είναι καθαρό performance.

Συνήθως ξεκινάει αθώα. Ένα "πάω μέχρι την κουζίνα", ένα "να δω λίγο αν έχει κολλήσει ο εκτυπωτής" ή το πιο ύποπτο από όλα: "Να κάνω έναν γύρο να ξεπιαστώ". Κανείς δεν ξεπιανόταν ΠΟΤΕ από αυτό, Αλλά δεν έχει σημασία. Η πρόφαση είναι απλώς το εισιτήριο εισόδου.

Γιατί στην πραγματικότητα, η βόλτα μαγκιάς δεν έχει καμία σχέση με το σώμα. Έχει σχέση με την παρουσία.

Η βόλτα χωρίς λόγο του open space

Μόλις σηκωθείς από την καρέκλα, κάτι αλλάζει. Όχι δραματικά,  ανεπαίσθητα. Το πουκάμισο ισιώνει σχεδόν από μόνο του. Το βήμα γίνεται λίγο πιο συνειδητό. Το βλέμμα αποκτά μια περίεργη ισορροπία ανάμεσα στο "είμαι απασχολημένος” και στο "ξέρω ακριβώς τι κάνω”- ή θέλω να δείξω ότι ξέρω. 

Και εκεί ξεκινάει η μεγάλη βόλτα μαγκιάς.

Ο διάδρομος του γραφείου δεν είναι απλώς διάδρομος. Είναι ζώνη παρατήρησης, τα desks γίνονται θεωρεία και τα meetings που συμβαίνουν στο background αποκτούν ξαφνικά κοινό. Θυμίζεις λίγο τον Ari Gold από το Entourage όταν δεν καταλάβαινε τι έκανε και έπαιρνε ζωές.  Ακόμα και το άνοιγμα του ψυγείου μοιάζει με σκηνή όπου κάποιος πρέπει να δείξει ότι δεν ήρθε απλώς για το φαγητό, αλλά να πουλήσει μαγκιά στη βρύση.

Η βόλτα μαγκιάς έχει πάντα ρυθμό. Όχι γρήγορο, όχι αργό. Ένα "ελεγχόμενο μεσαίο”. Είναι αρκετό για να δείχνεις απασχολημένος, αλλά και αρκετά χαλαρό για να δείχνεις ότι δεν σε πιέζει τίποτα. Μια λεπτή ισορροπία που στην πραγματικότητα δεν σημαίνει απολύτως τίποτα, αλλά νιώθεις ότι σημαίνει τα πάντα.

Η ψευδαίσθηση του ελέγχου

Το καλύτερο με τη βόλτα μαγκιάς, είναι ότι όλοι νομίζουν πως δεν την κάνουν. Και όλοι την κάνουν. Δεν έχει να κάνει με το αν έχεις κάτι να κάνεις. Έχει να κάνει με το αν θέλεις να υπάρξεις για λίγο εκτός καρέκλας. Η καρέκλα είναι το default mode. Η βόλτα είναι το "κοίτα με λίγο”.

Στην πορεία, συμβαίνουν μικρά, σχεδόν κωμικά πράγματα. Κάποιος κοιτάζει το κινητό του λίγο πιο έντονα όταν περνάς. Κάποιος άλλος σηκώνει το κεφάλι για μισό δευτερόλεπτο και επιστρέφει αμέσως στην οθόνη. Κανείς δεν λέει τίποτα. Αλλά όλα καταγράφονται.

Και εσύ, φυσικά, δεν κάνεις τίποτα διαφορετικό. Απλώς συνεχίζεις τη διαδρομή σου σαν να υπάρχει κάποιος άγραφος χάρτης που πρέπει να ολοκληρωθεί και να κάνεις τσεκ σε σημεία του κτιρίου. Η ειρωνεία είναι ότι στο τέλος αυτής της "διαδρομής μαγκιάς” δεν έχεις λύσει τίποτα, δεν έχεις αλλάξει τίποτα, δεν έχεις προχωρήσει τίποτα. Αλλά για λίγα λεπτά έχεις αποσυνδεθεί από την ιδέα ότι είσαι απλώς κάποιος που κάθεται και απαντάει emails.

Και αυτό είναι το πραγματικό point. Η βόλτα μαγκιάς θέλει κότσια, για μια γύρα που κανείς δεν έχει ανάγκη. Ούτε καν εσύ.

Γιατί η βόλτα μαγκιάς δεν είναι παραγωγικότητα. Δεν είναι networking. Δεν είναι καν social interaction. Είναι ένα μικρό reset της εικόνας σου μέσα στον χώρο. Ένα "υπάρχω εδώ πέρα” χωρίς να χρειάζεται να πεις τίποτα.

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το X και το Instagram.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr