Υπάρχουν εμβληματικές εισαγωγές χαρακτήρων και υπάρχει και η στιγμή που ο Sean Connery εμφανίζεται για πρώτη φορά ως James Bond στο Dr. No. Μια σκηνή λίγων λεπτών που ουσιαστικά καθόρισε όχι μόνο το franchise του Bond αλλά και ολόκληρη την εικόνα της κινηματογραφικής αρρενωπότητας για τις επόμενες δεκαετίες.
Το setup είναι σχεδόν απλό. Ένα τραπέζι chemin de fer —η πιο aristocratic εκδοχή του baccarat— σε ένα πολυτελές casino club στο Λονδίνο. Και συμβαίνει αυτό.
Η σκηνή θεωρείται σήμερα μία από τις σημαντικότερες εισαγωγές χαρακτήρα στην ιστορία του σινεμά γιατί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα εξηγεί ακριβώς ποιος είναι ο Bond. Ψύχραιμος, κομψός, επικίνδυνος, σίγουρος για τον εαυτό του χωρίς να προσπαθεί υπερβολικά. Δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Το ξέρεις ήδη από τον τρόπο που κάθεται, μιλά και κοιτάζει τον χώρο γύρω του.
Το εντυπωσιακό είναι ότι ούτε ο ίδιος ο Ian Fleming ήταν αρχικά θετικός με την επιλογή του Connery. Ο Fleming φανταζόταν έναν πιο upper-class και "βρετανικό” Bond, όχι έναν Σκωτσέζο πρώην ναύτη από εργατική οικογένεια που είχε δουλέψει μέχρι και γαλατάς πριν γίνει ηθοποιός. Όμως η συγκεκριμένη σκηνή άλλαξε πλήρως την άποψή του. Ο Connery δεν έπαιζε απλώς τον Bond. Είχε μεταμορφωθεί σε Bond.
Οι λεπτομέρειες της σκηνής επίσης δεν ήταν τυχαίες. Το tuxedo ήταν δημιουργία του θρυλικού ράφτη Anthony Sinclair της Savile Row, ενώ τα τσιγάρα Morland τοποθετήθηκαν έπειτα από απαίτηση του ίδιου του Fleming, που ήθελε ο κινηματογραφικός Bond να διατηρεί στοιχεία του λογοτεχνικού ήρωα. Ακόμα και το baccarat δεν επιλέχθηκε τυχαία. Eκείνη την εποχή θεωρούνταν το πιο sophisticated παιχνίδι casino και είχε ήδη ταυτιστεί με τον Bond μέσα από τα βιβλία.
Ο Connery δεν έπαιζε τον Bond σαν macho καρικαρούρα. Δεν φώναζε, δεν επιδείκνυε δύναμη και δεν προσπαθούσε να γίνει alpha male. Η ισχύς του βρισκόταν ακριβώς στην αυτοκυριαρχία του. Στην αίσθηση ότι αυτός ο άνθρωπος δεν χάνει ποτέ τον έλεγχο. Και κάπως έτσι δημιούργησε το template του σύγχρονου κινηματογραφικού κλασσικού άντρα. Από τον τρόπο που φορά το κοστούμι μέχρι το πώς κρατά ένα ποτήρι ή ανάβει ένα τσιγάρο.
Σήμερα, περισσότερο από 60 χρόνια μετά, η σκηνή εξακολουθεί να λειτουργεί σχεδόν υπνωτιστικά. Όχι μόνο επειδή παρουσιάζει έναν θρυλικό χαρακτήρα αλλά γιατί καταγράφει κάτι σπάνιο.
Την στιγμή που γεννιέται ένας μύθος μπροστά στην κάμερα.