Τα mini series έχουν κάτι σχεδόν προνομιακό. Δεν ζητούν δέσμευση, αλλά υπόσχονται ένταση. Μέσα σε λίγα επεισόδια μπορούν να χτίσουν κόσμους, να αποδομήσουν χαρακτήρες και να αφήσουν πίσω τους μια αίσθηση που πολλές μεγάλες σειρές δεν καταφέρνουν ποτέ. Δεν είναι "γεμίσματα χρόνου”. Είναι συμπυκνωμένες εμπειρίες αφήγησης. Και οι παρακάτω πέντε ανήκουν σε αυτή την κατηγορία.
Adolescence
Το Adolescence ξεχωρίζει κυρίως γιατί στηρίζεται σε νεαρούς ηθοποιούς που δεν "παίζουν” την εφηβεία, την κουβαλούν ακόμη πάνω τους. Ο κεντρικός πρωταγωνιστής (Owen Cooper) δίνει μια από τις πιο φυσικές ερμηνείες του είδους και βραβεύτηκε γι' αυτή, χωρίς προσπάθεια εντυπωσιασμού, με ένα βλέμμα που αλλάζει συνεχώς από αθωότητα σε ένταση.
Σημαντική -προφανώς- είναι και η παρουσία του βετεράνου Stephen Graham, που λειτουργεί ως συναισθηματικό βαρίδι της σειράς. Δεν χρειάζεται μεγάλες εκρήξεις, μόνο το βάρος της παρουσίας του για να ανεβάσει κάθε σκηνή επίπεδο.
The Night Of
Το The Night Of ανήκει στις σειρές που στηρίζονται σχεδόν ολοκληρωτικά στις ερμηνείες τους. Ο Riz Ahmed σε έναν από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας του, αποδίδοντας έναν άνθρωπο που σταδιακά διαλύεται από το ίδιο το σύστημα, χωρίς ποτέ να γίνεται καρικατούρα.
Απέναντί του, ο John Turturro δίνει ίσως την πιο ανθρώπινη ερμηνεία της καριέρας του ως δικηγόρος με προσωπικές αδυναμίες και ηθικά όρια. Ο συνδυασμός των δύο δημιουργεί μια ένταση που κρατά τη σειρά ζωντανή ακόμα και στις πιο αργές της στιγμές.
Wolf Hall
Το Wolf Hall είναι πρακτικά ένα masterclass υποκριτικής χαμηλών τόνων. Ο Mark Rylance ως Thomas Cromwell είναι σχεδόν υπνωτιστικός. Δεν υψώνει ποτέ τη φωνή του, δεν κάνει μεγάλες κινήσεις, αλλά κυριαρχεί απόλυτα σε κάθε σκηνή.
Απέναντί του, ο Damian Lewis ως Henry VIII δίνει μια πιο εκρηκτική, αλλά εξίσου μελετημένη εκδοχή εξουσίας. Η αντίθεση των δύο ερμηνειών είναι που κάνει τη σειρά τόσο δυνατή. Ο ένας κινείται σιωπηλά, ο άλλος καταλαμβάνει τον χώρο.
Chernobyl
Το Chernobyl βασίζεται σε ένα από τα πιο στιβαρά ensemble casts των τελευταίων ετών, για να καταλήξει τελικά ως ένα από τα καλύτερα limited series που γυρίστηκαν ποτέ. Ο Jared Harris ως Valery Legasov δίνει μια ερμηνεία γεμάτη κόπωση και ηθικό βάρος, αποφεύγοντας κάθε υπερβολή.
Από την άλλη έχεις τομ Stellan Skarsgård που υποδύεται τον σοβιετικό αξιωματούχο Boris Shcherbina, ξεκινώντας σχεδόν κυνικά και καταλήγοντας βαθιά ανθρώπινος. Εξίσου δυνατή είναι η Emily Watson, που φέρνει τη συναισθηματική πλευρά της καταστροφής χωρίς ποτέ να γίνεται μελοδραματική.
Band of Brothers
Το Band of Brothers είναι ίσως το πιο ολοκληρωμένο παράδειγμα κάστινγκ στην τηλεόραση. Ο Damian Lewis ξεχωρίζει ως Richard Winters, με μια ερμηνεία που στηρίζεται στην ηρεμία και την εσωτερική δύναμη, όχι στην ένταση, με τον Ron Livingston να δίνει επίσης μια πιο ανθρώπινη, καθημερινή διάσταση στο σύνολο, λειτουργώντας ως γέφυρα ανάμεσα στη στρατιωτική πειθαρχία και την απλή ανθρώπινη εμπειρία του πολέμου.
Το αποτέλεσμα είναι ένα καστ που δεν προσπαθεί να "κλέψει” σκηνές, αλλά να υπηρετήσει την ιστορία και γι’ αυτό ακριβώς λειτουργεί τόσο δυνατά. Ο συνδυασμός των μαρτυριών των βετεράνων που εμφανίζονται σε συνδυασμό με την σκηνοθεσία, είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που έχουν γυριστεί ποτέ.