Υπάρχουν ερωτικές σκηνές στο σινεμά που απλώς φαίνονται αληθινές — και υπάρχουν κι εκείνες όπου το σεξ ήταν όντως πραγματικό. Από ακραία arthouse projects μέχρι ταινίες που προκάλεσαν σκάνδαλο σε φεστιβάλ και media, κάποιοι σκηνοθέτες αποφάσισαν να σβήσουν τελείως τη γραμμή ανάμεσα στην υποκριτική και την πραγματικότητα. Το αποτέλεσμα ήταν φιλμ που μέχρι σήμερα συζητιούνται όχι μόνο για την πλοκή τους, αλλά για το τι συνέβη πραγματικά μπροστά στην κάμερα.
9 Songs
Λίγες ταινίες έχουν προκαλέσει τόσο έντονη συζήτηση γύρω από το τι είναι πραγματικό και τι όχι όσο το 9 Songs. Ο σκηνοθέτης Michael Winterbottom έσβησε σχεδόν κάθε όριο ανάμεσα σε arthouse romance και ωμό ρεαλισμό, παρουσιάζοντας ένα ζευγάρι μέσα από live συναυλίες, σεξ και στιγμές καθημερινής οικειότητας. Οι πρωταγωνιστές Kieran O'Brien και Margo Stilley συμμετείχαν σε unsimulated σκηνές, κάτι που έκανε την ταινία να μοιάζει περισσότερο με πραγματική σχέση καταγεγραμμένη από κάμερα παρά με συμβατικό σινεμά.
Brown Bunny
Το Brown Bunny έγινε θρύλος πριν καν το δει πολύς κόσμος. Η περιβόητη σκηνή ανάμεσα στον Vincent Gallo και την Chloë Sevigny θεωρείται μία από τις πιο ακραίες στιγμές που πέρασαν ποτέ σε mainstream φεστιβακή ταινία. Η Sevigny δεν προσπάθησε ποτέ να "μαλακώσει” τη συζήτηση γύρω από το φιλμ, ενώ ο Gallo αντιμετώπισε την ταινία σχεδόν σαν προσωπική καλλιτεχνική πρόκληση απέναντι στο Hollywood. Το αποτέλεσμα ήταν ένα road movie γεμάτο μοναξιά, σιωπή και μια σκηνή που ακόμα συζητιέται περισσότερο από ολόκληρη την πλοκή.
Love
Όταν ο Gaspar Noé ανακοίνωσε το Love, όλοι ήξεραν ότι δεν θα είναι μια "κανονική” ερωτική ταινία. Και είχαν δίκιο. Με explicit σκηνές, 3D κινηματογράφηση και σχεδόν προκλητική αισθητική, το φιλμ θόλωσε τα όρια ανάμεσα στο σινεμά και την ωμή σεξουαλική εμπειρία. Οι πρωταγωνιστές Karl Glusman, Aomi Muyock και Klara Kristin συμμετείχαν σε σκηνές που ο Noé ήθελε να μοιάζουν απόλυτα αληθινές, όχι σοκαριστικές για χάρη του shock value αλλά σχεδόν συναισθηματικά άβολες. Και αυτό ακριβώς πέτυχε.
Shortbus
Το Shortbus δεν προσπάθησε ποτέ να κρυφτεί πίσω από υπαινιγμούς. Ο σκηνοθέτης John Cameron Mitchell δημιούργησε μια ταινία που αντιμετώπιζε το σεξ ως κομμάτι της ανθρώπινης επικοινωνίας και όχι σαν taboo κινηματογραφικό εργαλείο. Οι ηθοποιοί συμμετείχαν σε πραγματικές ερωτικές σκηνές, όμως ο στόχος δεν ήταν ο ερωτισμός με τη στενή έννοια. Το Shortbus ήθελε να μιλήσει για μοναξιά, intimacy και ανθρώπους που ψάχνουν σύνδεση μέσα στη χαοτική Νέα Υόρκη. Ίσως γι’ αυτό παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις πιο ιδιαίτερες cult ταινίες των 2000s.
Nymphomaniac
Ο Lars von Trier δεν ήταν ποτέ σκηνοθέτης που φοβόταν την πρόκληση, αλλά στο Nymphomaniac πήγε το παιχνίδι σε άλλο επίπεδο. Η ταινία με πρωταγωνίστρια την Charlotte Gainsbourg γέμισε explicit σκηνές που έκαναν πολλούς να αναρωτηθούν πόσα από αυτά που βλέπουν είναι πραγματικά. Στην πραγματικότητα χρησιμοποιήθηκαν body doubles και ψηφιακά effects, όμως ο τρόπος που ο von Trier κινηματογράφησε το σεξ έκανε το φιλμ να αποκτήσει σχεδόν μυθικό status. Δεν ήταν απλώς προκλητικό. Ήταν μια ταινία που ήθελε να κάνει τον θεατή να νιώσει άβολα και μάλλον τα κατάφερε καλύτερα από κάθε άλλη της δεκαετίας.