Ο Ρόμπερτ Πάτινσον έγινε 40 ετών στις 13 Μαΐου και εδώ και καιρό έχει αφήσει πίσω του την ταμπέλα του "αγοριού του Twilight”. Σήμερα θεωρείται ένας ηθοποιός που κινείται κυρίως σε πιο σκοτεινά, απαιτητικά και ιδιαίτερα κινηματογραφικά μονοπάτια, επιλέγοντας χαρακτήρες γεμάτους ένταση, αμφιβολία και εσωτερικές συγκρούσεις. Αν ρίξει όμως κανείς μια ματιά στα βιβλία που αγαπά, θα καταλάβει ότι αυτή η αισθητική δεν περιορίζεται μόνο στις ταινίες που διαλέγει.
Οι αναγνωστικές του επιλογές αποκαλύπτουν έναν άνθρωπο που δείχνει ιδιαίτερη αδυναμία σε ιστορίες παράξενες, μελαγχολικές, σαρκαστικές και αρκετά σκοτεινές. Δεν πρόκειται για "εύκολα” βιβλία ούτε για επιλογές που μοιάζουν φτιαγμένες για εντυπωσιασμό. Αντίθετα, δίνουν την εικόνα ενός ανθρώπου που ψάχνει αφηγήσεις με χαρακτήρες χαμένους, φθαρμένους και συχνά αυτοκαταστροφικούς.
Οι λογοτεχνικές επιλογές του Ρόμπερτ Πάτινσον δεν είναι καθόλου mainstream
Ανάμεσα στα βιβλία που έχει ξεχωρίσει βρίσκεται το Eat the Rich του PJ O’Rourke, ένα ιδιαίτερο μείγμα ταξιδιωτικής αφήγησης και πολιτικής σάτιρας. Ο συγγραφέας περιφέρεται σε διάφορες χώρες, σχολιάζοντας με καυστικό τρόπο τον καπιταλισμό, τις κοινωνικές ανισότητες και την έννοια του πλούτου. Το ύφος είναι ειρωνικό και ωμό, χωρίς ποτέ να χάνει την αίσθηση του χιούμορ.
Σε παρόμοιο κλίμα κινείται και το Money του Μάρτιν Έιμις. Το βιβλίο ακολουθεί έναν διαφημιστή βυθισμένο στο χρήμα, τις καταχρήσεις και τη σταδιακή προσωπική του κατάρρευση. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα γεμάτο υπερβολή, κυνισμό και μια σχεδόν αποπνικτική αίσθηση παρακμής — στοιχεία που ταιριάζουν αρκετά με το κινηματογραφικό σύμπαν στο οποίο κινείται τα τελευταία χρόνια ο Πάτινσον.
Στις επιλογές του υπάρχει και το The Ballad of the Sad Café της Κάρσον ΜακΚάλερς, μια μικρή αλλά βαθιά ιδιαίτερη ιστορία που εκτυλίσσεται σε μια επαρχιακή πόλη του αμερικανικού Νότου. Η συγγραφέας γράφει για τη μοναξιά, τον έρωτα και την αποξένωση με τρόπο σχεδόν άβολο, αλλά ταυτόχρονα πολύ ανθρώπινο.
Ο Πάτινσον δείχνει επίσης μεγάλο ενδιαφέρον για ιστορίες που ξεσκεπάζουν τη σκοτεινή πλευρά της βιομηχανίας του θεάματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Kill Your Friends του Τζον Νίβεν, μια ακραία σάτιρα γύρω από τη μουσική βιομηχανία της δεκαετίας του ’90 στη Βρετανία. Ναρκωτικά, φιλοδοξία, διαφθορά και αδίστακτοι χαρακτήρες συνθέτουν έναν κόσμο όπου η επιτυχία έχει πάντα κόστος.
Στην ίδια κατηγορία ανήκει και το When the Mob Ran Vegas του Στιβ Φίσερ, που επιστρέφει στην εποχή όπου το Λας Βέγκας βρισκόταν κάτω από τη σκιά της μαφίας, του εύκολου χρήματος και της χολιγουντιανής υπερβολής.
Από τις πιο "κλασικές" επιλογές του ξεχωρίζει και ο Σαρλ Μπωντλαίρ. Ο Γάλλος ποιητής, με τα έργα του γύρω από την αμαρτία, τη φθορά και τη ζωή στις πόλεις, μοιάζει να ταιριάζει ιδανικά με τη γοτθική και συχνά μελαγχολική εικόνα που κουβαλά ο Πάτινσον τόσο στις ταινίες όσο και στη δημόσια παρουσία του.
Στη λίστα υπάρχει ακόμη το Selected Stories του E.M. Forster, μια συλλογή διηγημάτων με αλλόκοτα και συχνά σκοτεινά στοιχεία, πολύ διαφορετική από το πιο γνωστό έργο του συγγραφέα.
Και κάπου εκεί έρχεται η επιλογή που δύσκολα θα περίμενε κανείς: το New Moon, το δεύτερο βιβλίο της σειράς Twilight της Stephenie Meyer.
Ο ίδιος έχει παραδεχτεί ότι είναι το αγαπημένο του βιβλίο από ολόκληρη το saga. Κάτι που προκαλεί εντύπωση, αν αναλογιστεί κανείς ότι για χρόνια έδειχνε να κρατά αποστάσεις από το franchise που τον έκανε παγκοσμίως γνωστό. Ίσως τελικά ο χρόνος να τον έκανε να δει διαφορετικά εκείνη την περίοδο της ζωής του.
Το πιο ενδιαφέρον πάντως στις αναγνωστικές επιλογές του Πάτινσον είναι ότι μοιάζουν αυθεντικές. Από σκοτεινή ποίηση μέχρι ιστορίες με βρικόλακες, όλα δείχνουν έναν άνθρωπο που δεν ενδιαφέρεται να φαίνεται "κουλ", αλλά να ακολουθεί πραγματικά ό,τι τον τραβάει.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.