Ελάχιστοι μουσικοί έχουν προκαλέσει τόσες συζητήσεις γύρω από το όνομά τους όσο ο Νόελ Γκάλαχερ. Από τη μία οι φανατικοί υποστηρικτές του, από την άλλη όσοι αμφισβήτησαν το ταλέντο ή την υπεροψία του. Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια που δύσκολα σηκώνει κουβέντα: δεν γίνεται να βλέπεις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να τραγουδούν τους στίχους σου σαν εθνικό ύμνο και να μην έχεις αφήσει αποτύπωμα στη μουσική ιστορία.

Ως βασικός δημιουργός των Oasis και αργότερα με τη δική του πορεία, ο Γκάλαχερ εξελίχθηκε σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές της βρετανικής ροκ των τελευταίων δεκαετιών. Γι’ αυτό και όταν αποφασίζει να μιλήσει για τις κορυφαίες μπάντες όλων των εποχών, οι απόψεις του έχουν πάντα ενδιαφέρον.

Οι μπάντες που θεωρεί κορυφαίες ο Νόελ Γκάλαχερ

Η προσωπική του λίστα, που είχε φτιάξει στα τέλη των 00s όσο οι Oasis βρίσκονταν ακόμη στον δρόμο για συναυλίες, κουβαλά ξεκάθαρα τη βρετανική του ματιά. Σχεδόν όλες οι επιλογές του προέρχονται από τη Μεγάλη Βρετανία και αντικατοπτρίζουν το μουσικό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε και διαμορφώθηκε.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι οι Oasis δεν εμφανίζονται πουθενά. Αντί να συμπεριλάβει το ίδιο του το συγκρότημα, ο Γκαλάχερ προτίμησε να αποδώσει φόρο τιμής στις μπάντες που άνοιξαν τον δρόμο πριν από εκείνον. Σε αυτούς που διαμόρφωσαν τον ήχο, την αισθητική και την κουλτούρα πάνω στην οποία στηρίχθηκε αργότερα η Britpop.

Διαβάστε Επίσης

Στην κορυφή βρίσκονται, σχεδόν αναμενόμενα, οι Beatles και οι Rolling Stones. Δύο ονόματα που για τον Γκάλαχερ μοιάζουν αδιαπραγμάτευτα όταν μιλάμε για τη μεγαλύτερη επιρροή στη σύγχρονη μουσική.

Για τους Beatles ειδικά, έχει εξηγήσει πολλές φορές πως δεν θεωρεί ότι υπάρχει πραγματικό μέτρο σύγκρισης. Σε συνέντευξή του είχε πει ότι η διαφορά τους δεν βρίσκεται μόνο στα τραγούδια αλλά και στο πολιτισμικό αποτύπωμα που άφησαν πίσω τους. Για εκείνον, Lennon και McCartney βρίσκονται σε κατηγορία μόνοι τους.

Όταν είχε αποφασίσει να καταγράψει τις δέκα σημαντικότερες μπάντες, είχε βάλει και συγκεκριμένους κανόνες. Δεν ήθελε solo καλλιτέχνες, ούτε γυναικεία acts ή μουσικά σχήματα που λειτουργούσαν περισσότερο σαν κολεκτίβες. Ήθελε καθαρά συγκροτήματα με ξεκάθαρη ταυτότητα.

Στην τρίτη θέση της λίστας του έβαλε τους The Who. Ο Γκάλαχερ θεωρεί πως είχαν μερικά από τα καλύτερα singles που γράφτηκαν ποτέ και έχει δηλώσει πολλές φορές τον θαυμασμό του για τον Pete Townshend και την ικανότητά του να γράφει τραγούδια που μιλούσαν κατευθείαν στη νεολαία.

Αμέσως μετά βρίσκονται οι Sex Pistols. Παρότι η πορεία τους ήταν σύντομη, ο αντίκτυπός τους ήταν τεράστιος. Ο Γκάλαχερ έχει παραδεχτεί ότι το punk κίνημα άλλαξε τον τρόπο που έβλεπε τον κόσμο όταν ήταν ακόμα παιδί στο Μάντσεστερ.

Το Never Mind the Bollocks παραμένει για εκείνον ένας από τους σημαντικότερους δίσκους που κυκλοφόρησαν ποτέ. Όχι μόνο για τη μουσική του αλλά για τη συνολική αναστάτωση που προκάλεσε στη βρετανική κοινωνία και στη μουσική βιομηχανία.

Στην πρώτη πεντάδα βρίσκονται και οι Kinks, μία μπάντα που ο Γκάλαχερ αποθεώνει εδώ και χρόνια. Τους θεωρεί ίσως το πιο αυθεντικά βρετανικό συγκρότημα όλων των εποχών, κυρίως λόγω του τρόπου που ο Ray Davies έγραφε για την καθημερινότητα, τις γειτονιές και τους απλούς ανθρώπους.

Αγαπημένος του δίσκος από τους Kinks είναι το The Kinks Are the Village Green Preservation Society. Ένας δίσκος που, αντί να κοιτά προς την αμερικανική μουσική όπως έκαναν πολλοί εκείνη την εποχή, επέλεξε να μείνει βαθιά συνδεδεμένος με την αγγλική κουλτούρα και αισθητική.

Στη λίστα του βρίσκονται επίσης οι Pink Floyd, οι Bee Gees, οι Specials, οι The La’s και η εποχή του Peter Green στους Fleetwood Mac.

Αυτό που κάνει εντύπωση είναι οι απουσίες. Δεν υπάρχουν μεγάλα αμερικανικά ονόματα όπως οι Nirvana ή οι Beach Boys. Για τους τελευταίους μάλιστα, ο Γκάλαχερ είχε παραδεχτεί κάποτε πως άργησε πάρα πολύ να εκτιμήσει πραγματικά τη μουσική τους.

Βέβαια, η πεισματάρικη στάση ήταν πάντα κομμάτι της προσωπικότητάς του. Και πιθανότατα αυτός είναι ένας από τους λόγους που ο Νόελ Γκάλαχερ παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις πιο αυθεντικές και χαρακτηριστικές μορφές της βρετανικής ροκ σκηνής.

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.