Κάθε πλατφόρμα streaming έχει τις μεγάλες της επιτυχίες, τις αποτυχίες της και εκείνες τις σειρές που κάπως χάνονται στη μέση. Το Netflix, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη υπηρεσία, ξέρει πολύ καλά αυτή την κατηγορία. Με τόσο μεγάλο όγκο original παραγωγών, είναι σχεδόν αναπόφευκτο κάποιες σειρές να περάσουν απαρατήρητες, να αδικηθούν από τις πρώτες αντιδράσεις ή να χαθούν μέσα στον αλγόριθμο πριν προλάβουν να βρουν το κοινό τους.
Σε αντίθεση με πλατφόρμες που κυκλοφορούν λιγότερες αλλά πιο επιμελημένες παραγωγές, το Netflix ποντάρει συχνά στην ποσότητα. Αυτό του έχει χαρίσει τεράστιες επιτυχίες, από το Bridgerton μέχρι το Squid Game, αλλά και σειρές που δικαίως ξεχάστηκαν γρήγορα. Το ενδιαφέρον, όμως, βρίσκεται στις ενδιάμεσες περιπτώσεις: σε εκείνα τα Netflix originals που μπορεί να μην έγιναν φαινόμενα, μπορεί να δέχτηκαν ανάμεικτες κριτικές ή να αγνοήθηκαν σχεδόν πλήρως, αλλά έχουν περισσότερα να προσφέρουν απ’ όσα αφήνει να εννοηθεί η φήμη τους.
7 Netflix σειρές που είναι καλύτερες απ’ όσο νομίζεις
Οι παρακάτω επτά σειρές δεν είναι όλες αριστουργήματα. Κάποιες έχουν εμφανείς αδυναμίες, άλλες θέλουν συγκεκριμένη διάθεση για να τις εκτιμήσεις. Όμως καθεμία, με τον τρόπο της, αξίζει μια δεύτερη ματιά.
7. Pretty Smart
Το Pretty Smart είναι από εκείνες τις σειρές που δεν προσποιούνται ότι θα αλλάξουν την τηλεόραση. Με πρωταγωνίστρια την Emily Osment, η ιστορία ακολουθεί την Chelsea, μια έξυπνη, μορφωμένη και κάπως εκτός τόπου νεαρή γυναίκα, η οποία μετακομίζει στο σπίτι της αδελφής της και των τριών συγκατοίκων της.
Το sitcom δεν είχε ποτέ μεγάλο κοινό. Οι κριτικές ήταν λίγες, η συζήτηση γύρω του σχεδόν ανύπαρκτη και όσοι το σχολίασαν στα social media στάθηκαν κυρίως στο ότι δεν προσφέρει κάτι καινούργιο. Και, για να είμαστε δίκαιοι, δεν είχαν εντελώς άδικο. Το Pretty Smart χρησιμοποιεί πολλά κλασικά sitcom μοτίβα, θυμίζοντας τηλεοπτικές κωμωδίες των late ’90s και των early ’00s. Το laugh track επίσης δεν βοηθά ιδιαίτερα, ειδικά για θεατές που έχουν συνηθίσει πιο σύγχρονες κωμωδίες.
Παρόλα αυτά, αν δεν το δεις με την προσδοκία ότι θα ανανεώσει το είδος, έχει τη γοητεία του. Οι χαρακτήρες, αν και σχετικά απλοί, έχουν ευχάριστη δυναμική μεταξύ τους, ενώ η σειρά παίζει με την ιδέα ότι η εξυπνάδα δεν είναι μόνο ακαδημαϊκή. Κάποιος μπορεί να μην είναι booksmart, αλλά να έχει συναισθηματική νοημοσύνη, πρακτική σοφία ή καλή διαίσθηση. Το Pretty Smart είναι ελαφρύ, προβλέψιμο και συχνά χαριτωμένο. Και μερικές φορές, αυτό ακριβώς χρειάζεσαι από ένα sitcom.
6. Bodies
Το Bodies είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες σειρές μυστηρίου που πέρασαν μάλλον αθόρυβα από το Netflix. Η βασική του ιδέα είναι αρκετά δυνατή: τέσσερις ντετέκτιβ, σε τέσσερις διαφορετικές χρονικές περιόδους, βρίσκονται μπροστά στο ίδιο πτώμα και αρχίζουν να ερευνούν τον ίδιο φόνο.
Η σειρά συνδυάζει αστυνομικό μυστήριο, επιστημονική φαντασία και time travel, κάτι που από μόνο του την κάνει πιο απαιτητική από ένα κλασικό crime drama. Δεν είναι άψογη. Θα μπορούσε να είναι πιο σφιχτή, να έχει λιγότερα επεισόδια και να αποφεύγει κάποια σημεία όπου η πλοκή μοιάζει να τεντώνεται περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Κάποια παράπονα για κενά στην αφήγηση επίσης δεν είναι εντελώς αβάσιμα.
Ωστόσο, το Bodies έχει μια ποιότητα που δύσκολα αγνοείς: σε κάνει να θέλεις να καταλάβεις τι συμβαίνει. Οι τέσσερις χρονικές περίοδοι έχουν διαφορετική ατμόσφαιρα, σχεδόν σαν να βλέπεις πολλές σειρές ενωμένες σε μία. Οι χαρακτήρες είναι αρκετά ενδιαφέροντες για να σε κρατήσουν και το μυστήριο έχει εκείνο το mind-bending στοιχείο που αρέσει στους fans του "τι ακριβώς βλέπω τώρα;" sci-fi. Είναι από τις σειρές που ίσως λειτουργούν ακόμη καλύτερα σε δεύτερη θέαση, όταν ξέρεις πού οδηγεί το παζλ.
5. The Eddy
Το The Eddy κυκλοφόρησε το 2020 και, παρότι είχε δημιουργικά ονόματα που θα μπορούσαν να το κάνουν πολύ μεγαλύτερο θέμα, πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Η σειρά ακολουθεί τον Elliot Udo, έναν Αμερικανό μουσικό που ζει στο Παρίσι και προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό το jazz club του, ενώ γύρω του συσσωρεύονται προσωπικά, οικονομικά και δημιουργικά προβλήματα.
Εδώ δεν έχουμε μια σειρά που βασίζεται σε μεγάλες ανατροπές ή σε γρήγορο ρυθμό. Το The Eddy κινείται αργά, σχεδόν υπομονετικά, και μοιάζει περισσότερο με μια σειρά από πορτρέτα χαρακτήρων παρά με συμβατικό δράμα. Αυτό μπορεί να ξενίσει. Υπάρχουν δευτερεύουσες ιστορίες που ίσως δεν χρειάζονταν, ενώ η εγκληματική πλοκή μοιάζει κατά στιγμές να τραβάει την προσοχή από αυτό που η σειρά κάνει καλύτερα: τη μουσική και τους ανθρώπους της.
Και όμως, όταν λειτουργεί, λειτουργεί πραγματικά. Οι ερμηνείες είναι δυνατές, οι χαρακτήρες έχουν βάθος και η ατμόσφαιρα του Παρισιού αποτυπώνεται χωρίς τουριστική γυαλάδα. Το μεγάλο του ατού, όμως, είναι η μουσική. Οι ηθοποιοί ερμηνεύουν ζωντανά το original soundtrack, κάτι που δίνει στη σειρά μια αίσθηση αυθεντικότητας και ρίσκου. Το The Eddy δεν είναι για όλους, αλλά για όσους αγαπούν τις slow burn ιστορίες και τη jazz, μπορεί να αποδειχθεί μικρός κρυμμένος θησαυρός.
4. First Kill
Το First Kill είναι μια σειρά που δέχτηκε αρκετή κριτική, και όχι χωρίς λόγο. Τα CGI είναι αδύναμα, το σενάριο κάνει κοιλιές και οι ερμηνείες δεν λειτουργούν πάντα από την αρχή. Παρ’ όλα αυτά, είναι ίσως από εκείνες τις παραγωγές που αδικήθηκαν επειδή κρίθηκαν με λάθος μέτρο.
Η ιστορία ακολουθεί την Juliette, μια νεαρή βαμπίρ που πρέπει να κάνει τον πρώτο της φόνο, και την Calliope, μια κυνηγό τεράτων που θέλει να αποδείξει την αξία της στην οικογένειά της. Φυσικά, οι δυο τους ερωτεύονται, δημιουργώντας μια σχέση ανάμεσα σε δύο κόσμους που θεωρητικά θα έπρεπε να είναι εχθρικοί.
Το First Kill δεν είναι prestige TV και μάλλον δεν θέλει να είναι. Είναι campy, υπερβολικό, εφηβικό και πολλές φορές cheesy, αλλά αυτό αποτελεί μέρος της ταυτότητάς του. Η σειρά αγκαλιάζει την υπερβολή της και, από ένα σημείο και μετά, γίνεται πιο διασκεδαστική ακριβώς επειδή δεν παίρνει τον εαυτό της υπερβολικά στα σοβαρά. Το πιο αναπάντεχο είναι ότι, κάτω από τις αδυναμίες της, έχει μια αρκετά ενδιαφέρουσα μυθολογία. Δεν είναι καλή με τον κλασικό τρόπο. Είναι όμως ένα guilty pleasure που ξέρει τι είναι.
3. My Life With The Walter Boys
Οι σειρές που βασίζονται σε fan fiction ή Wattpad ιστορίες σπάνια ξεκινούν χωρίς προκατάληψη εις βάρος τους. Το My Life With the Walter Boys βρέθηκε ακριβώς σε αυτή τη θέση. Η σειρά ακολουθεί την Jackie Howard, μια έφηβη που χάνει την οικογένειά της σε τροχαίο δυστύχημα και μετακομίζει από τη Νέα Υόρκη σε μια μικρή πόλη του Κολοράντο, όπου ζει με την πολυμελή οικογένεια Walter.
Εκεί βρίσκεται στο κέντρο ενός ερωτικού τριγώνου ανάμεσα στον ήσυχο και ευαίσθητο Alex και τον πιο γοητευτικό, απρόβλεπτο Cole. Ναι, τα κλισέ είναι πολλά. Το κορίτσι της πόλης που προσπαθεί να προσαρμοστεί σε μια πιο μικρή κοινότητα, το ερωτικό δίλημμα, το ειδυλλιακό τοπίο, οι αδελφικές εντάσεις — όλα υπάρχουν εδώ.
Το γράψιμο δεν είναι πάντα σταθερό και κάποιες σκηνές μοιάζουν πιο αδύναμες απ’ όσο θα έπρεπε. Οι ερμηνείες επίσης χρειάζονται χρόνο για να βρουν ρυθμό. Όμως, αν δεις τη σειρά ως teenage soap και όχι ως κάτι που φιλοδοξεί να ανακαλύψει ξανά το teen drama, γίνεται αρκετά απολαυστική. Η σύγκριση με το The Summer I Turned Pretty είναι αναπόφευκτη, αλλά και κάπως άδικη. Το My Life With the Walter Boys λειτουργεί καλύτερα όταν το αφήσεις να υπάρχει με τους δικούς του όρους: ως μια νεανική, συναισθηματική, γεμάτη κλισέ αλλά ευκολόβλεπτη σειρά.
2. Maniac
Το Maniac είναι ίσως η πιο φιλόδοξη σειρά αυτής της λίστας. Με τους Jonah Hill και Emma Stone στους βασικούς ρόλους, αφηγείται την ιστορία δύο ανθρώπων με σοβαρά ψυχικά βάρη, οι οποίοι συμμετέχουν σε μια φαρμακευτική δοκιμή που υπόσχεται να θεραπεύσει οριστικά τον ψυχικό πόνο. Φυσικά, τίποτα δεν εξελίσσεται τόσο απλά.
Η σειρά είναι δυστοπική, σουρεαλιστική, αλλόκοτη και genre-bending. Περνά από sci-fi σε ρομαντική κομεντί, από ψυχολογικό δράμα σε neo-noir, από μαύρο χιούμορ σε υπαρξιακό παραμύθι. Όταν κυκλοφόρησε, είχε προκαλέσει ενδιαφέρον και θετικές αντιδράσεις, όμως με τα χρόνια μοιάζει να έχει χαθεί από τη συλλογική μνήμη του Netflix.
Ίσως γιατί το Maniac δεν είναι εύκολη σειρά. Η ιδιορρυθμία του είναι ταυτόχρονα η μεγαλύτερη δύναμη και η μεγαλύτερη αδυναμία του. Για κάποιους, θα είναι υπερβολικό, ψυχρό ή κουραστικά παράξενο. Για άλλους, όμως, ακριβώς αυτή η παραξενιά είναι που το κάνει τόσο ξεχωριστό. Το καστ είναι εξαιρετικό, η αισθητική του εντυπωσιακή και η συναισθηματική του καρδιά πιο δυνατή απ’ όσο φαίνεται αρχικά. Είναι μια σειρά που δεν προσπαθεί να αρέσει σε όλους. Και γι’ αυτό όσοι τη συντονίζονται μαζί της, τη θυμούνται.
1. The Åre Murders
Το The Åre Murders είναι ένα Nordic noir που δεν απέκτησε τη φήμη άλλων σκανδιναβικών αστυνομικών σειρών, αλλά αξίζει σαφώς περισσότερη προσοχή. Η ιστορία ακολουθεί τη Hanna, μια ντετέκτιβ από τη Στοκχόλμη, η οποία πηγαίνει στην πόλη Åre για να ξεφύγει και να ηρεμήσει σε ένα χιονισμένο resort. Όταν όμως εξαφανίζεται ένα νεαρό κορίτσι, η ανάγκη για ξεκούραση δίνει γρήγορα τη θέση της στην έρευνα.
Η σειρά βασίζεται στα βιβλία της Viveca Sten, με τα πρώτα επεισόδια να μεταφέρουν το Hidden in the Snow και τα επόμενα το Hidden in the Shadows. Δεν έχει τον θόρυβο μιας μεγάλης αστυνομικής επιτυχίας ούτε τη fanbase που συνήθως συνοδεύει πιο γνωστές noir μεταφορές. Παρ’ όλα αυτά, ανανεώθηκε για δεύτερη σεζόν, κάτι που δείχνει ότι υπάρχει χώρος να βρει μεγαλύτερο κοινό.
Το δυνατό του σημείο είναι η ατμόσφαιρα. Τα παγωμένα, σχεδόν έρημα τοπία δεν λειτουργούν απλώς ως φόντο, αλλά ως μέρος της έντασης. Η απομόνωση, το χιόνι, η σιωπή και η αίσθηση ότι κάθε μυστικό μπορεί να θαφτεί κάτω από το λευκό τοπίο δίνουν στη σειρά ιδιαίτερο χαρακτήρα. Η Hanna είναι μια σύνθετη ηρωίδα: όχι τέλεια, όχι πάντα εύκολη, αλλά αρκετά ανθρώπινη ώστε να σε κάνει να θέλεις να την ακολουθήσεις. Το μυστήριο χτίζεται αργά, αλλά ανταμείβει την υπομονή. Από όλες τις σειρές της λίστας, αυτή ίσως είναι η πιο αδικημένη.