Το "House of the Dragon" επιστρέφει με την τρίτη του σεζόν και αυτή τη φορά δείχνει να ανεβάζει το επίπεδο σε όλους τους τομείς. Ο Χορός των Δράκων, δηλαδή η μεγάλη και αιματηρή σύγκρουση ανάμεσα στις δύο πλευρές των Ταργκάριεν, φέρνει ακόμη περισσότερο χάος, βία και καταστροφή. Κανείς δεν μένει πραγματικά ασφαλής και οι αποφάσεις λίγων ανθρώπων απειλούν να παρασύρουν ολόκληρο το Γουέστερος.
Η ιστορία συνεχίζει να ακολουθεί τον Ντέιμον Ταργκάριεν, τον οποίο υποδύεται ο Ματ Σμιθ, και τη Ρενίρα Ταργκάριεν, με την Έμα Ντ’ Άρσι στον ρόλο. Η Ρενίρα εξακολουθεί να θεωρεί τον εαυτό της τη νόμιμη βασίλισσα και παραμένει αποφασισμένη να πάρει εκδίκηση για τον θάνατο του γιου της, Λουσέρις Βελάριον, αλλά και για την απώλεια της πριγκίπισσας Ρένις Ταργκάριεν, την οποία είδαμε με την Ιβ Μπεστ.
House of the Dragon: Όλα αλλάζουν στην 3η σεζόν
Και οι δύο θάνατοι συνδέονται με τον Άεμοντ Ταργκάριεν, τον μονόφθαλμο πρίγκιπα που υποδύεται ο Ίγουαν Μίτσελ, και φυσικά με τη Βάγκαρ, τον τεράστιο και τρομακτικό δράκο του. Στην αρχή της τρίτης σεζόν, ο Άεμοντ καταφέρνει να βρεθεί εκεί όπου πάντα ήθελε: στον θρόνο.
Την ίδια ώρα, ο αδελφός του, βασιλιάς Έιγκον Β΄ Ταργκάριεν, τον οποίο υποδύεται ο Τομ Γκλιν-Κάρνεϊ, προσπαθεί να ξεφύγει από τον έλεγχό του. Μαζί του βρίσκεται και ο πανούργος σύμβουλος Λάρις Στρονγκ, με τον Μάθιου Νίνταμ στον ρόλο. Οι δυο τους εγκαταλείπουν το Κινγκς Λάντινγκ, όπου ουσιαστικά είχαν μετατραπεί σε αιχμαλώτους του Άεμοντ.
Η μητέρα τους, Άλισεντ Χάιταουερ, την οποία υποδύεται η Ολίβια Κουκ, αρχίζει να ψάχνει έναν τρόπο για να σταματήσει τον πόλεμο πριν καταστραφούν τα πάντα. Παράλληλα, ο στόλος του λόρδου Κόρλις Βελάριον, με τον Στιβ Τουσέν στον ρόλο, ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τους πειρατές της Τριαρχίας, οι οποίοι έχουν περάσει στην υπηρεσία των Λάνιστερ.
Η τρίτη σεζόν φαίνεται να διορθώνει αρκετά από τα προβλήματα που είχαν οι δύο προηγούμενες. Το μοντάζ είναι πιο σταθερό, ο ρυθμός καλύτερος και η εικόνα πιο προσεγμένη. Αυτό γίνεται φανερό από τα πρώτα επεισόδια, ενώ η μεγάλη ναυμαχία στο Conduit θυμίζει περισσότερο κινηματογραφική παραγωγή παρά τηλεοπτική σειρά.
Οι μεγάλοι ηγέτες δεν είναι πάντα τόσο μεγάλοι
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του "House of the Dragon" δεν είναι μόνο οι μάχες, οι δράκοι ή οι ανατροπές. Είναι κυρίως ο τρόπος με τον οποίο βλέπει την ιστορία και τους ανθρώπους που βρίσκονται στην εξουσία.
Η σειρά δεν προσπαθεί να μας πείσει ότι υπάρχει κάποιο ανώτερο σχέδιο ή ότι όλα οδηγούν σε έναν συγκεκριμένο σκοπό. Δεν υπάρχει πάντα τάξη, ούτε κάποια δύναμη που φροντίζει να επανέλθει η ισορροπία.
Αυτό είναι και ένα από τα βασικά σημεία που ξεχωρίζουν τη δημιουργία των Ράιαν Κόνταλ και Τζορτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν από το "Game of Thrones".
Στο "Game of Thrones", η έννοια της μοίρας είχε μεγάλη σημασία. Υπήρχαν προφητείες, εκλεκτοί, μαγικές δυνάμεις και η αίσθηση ότι ο κόσμος κινούνταν προς μια μεγάλη τελική σύγκρουση. Η ιστορία έμοιαζε με μια τεράστια μηχανή, όπου η μαγεία και οι ανθρώπινες αποφάσεις πάλευαν να βρουν μια ισορροπία.
Στο "House of the Dragon", όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εδώ δεν υπάρχει κάποια μεγάλη δύναμη που κατευθύνει τους χαρακτήρες. Υπάρχουν κυρίως άνθρωποι με εξουσία, οι οποίοι παίρνουν αποφάσεις με βάση τις επιθυμίες, τους φόβους, τις ανασφάλειες και τα προσωπικά τους προβλήματα.
Οι ηγέτες αποφασίζουν για τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων και για το μέλλον ολόκληρων βασιλείων, πολλές φορές χωρίς να έχουν πραγματικό σχέδιο. Ακολουθούν το ένστικτό τους, τον θυμό τους ή την ανάγκη τους να αποδείξουν κάτι.
Κανείς τους, όμως, δεν είναι πραγματικά σπουδαίος. Ο Ντέιμον, η Ρενίρα, ο Έιγκον, ο Άεμοντ και οι υπόλοιποι άνθρωποι της αυλής κουβαλούν αδυναμίες, φόβους και λάθη. Άλλοι υπερεκτιμούν τον εαυτό τους, άλλοι δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει γύρω τους και άλλοι πιστεύουν ότι δικαιούνται περισσότερα από όσα μπορούν να διαχειριστούν.
Η ιστορία έχει δείξει πολλές φορές ότι οι άνθρωποι που καθόρισαν την τύχη αυτοκρατοριών ή μεγάλων μαχών δεν ήταν πάντα ιδιαίτερα ικανοί. Συχνά ήταν μέτριοι άνθρωποι με μεγάλη δύναμη, που δεν μπορούσαν να αντιληφθούν τα όριά τους και δημιουργούσαν χάος χωρίς να σκέφτονται τις συνέπειες.
Αυτό ακριβώς βλέπουμε και στη σειρά. Δεν υπάρχουν ξεκάθαρα καλοί και κακοί. Κάθε πλευρά έχει τα επιχειρήματά της, αλλά και τις δικές της ευθύνες. Ίσως οι μόνοι που μπορούν πραγματικά να θεωρηθούν αθώοι είναι τα παιδιά.
Τα παιδιά γεννιούνται μέσα σε οικογένειες γεμάτες κανόνες, υποχρεώσεις και παλιές διαμάχες. Αναγκάζονται να ακολουθήσουν ζωές που δεν επέλεξαν και να υπηρετήσουν στόχους που δεν είναι δικοί τους. Δεν έχουν το δικαίωμα να μιλήσουν, να αρνηθούν ή να αποφασίσουν τι θέλουν πραγματικά.
Και πάνω από όλα αυτά, οι δράκοι συνεχίζουν να πετούν.
Οι δράκοι ως καθρέφτης των ανθρώπων
Στο "Game of Thrones", οι τρεις δράκοι της Ντενέρις είχαν κάτι καθαρά μυθικό. Ήταν πλάσματα που έμοιαζαν να ανήκουν σε έναν άλλο κόσμο και συνδέονταν άμεσα με την πορεία της ίδιας της ηρωίδας.
Στο "House of the Dragon", οι δράκοι έχουν διαφορετικό ρόλο. Δεν εμφανίζονται μόνο ως μαγικά ή τρομακτικά τέρατα. Μοιάζουν περισσότερο με συνέχεια των ανθρώπων που τους καβαλούν.
Οι δράκοι δείχνουν τις φιλοδοξίες, τον θυμό, τη δύναμη και τα λάθη των αφεντικών τους. Όσο πιο ανεξέλεγκτοι γίνονται οι άνθρωποι, τόσο πιο καταστροφικά χρησιμοποιούν και τα πλάσματα που έχουν στη διάθεσή τους.
Οι Ταργκάριεν κινούνται μέσα σε έναν κύκλο αποτυχιών. Λένε ψέματα, προδίδουν, κρατούν μυστικά και αποφεύγουν να μιλήσουν καθαρά μεταξύ τους. Πολλά από όσα συμβαίνουν δεν οφείλονται σε κάποιο μεγάλο σχέδιο, αλλά σε παρεξηγήσεις, εγωισμό και κακή επικοινωνία.
Η Ρενίρα καταφέρνει να καθίσει στον θρόνο, αλλά σύντομα καταλαβαίνει ότι αυτό δεν σημαίνει πως μπορεί και να κυβερνήσει σωστά. Δυσκολεύεται να πάρει αποφάσεις, δεν ελέγχει τα συναισθήματά της και συχνά αφήνει την προσωπική της οργή να επηρεάζει όσα κάνει.
Ο Ντέιμον, από την άλλη, γνωρίζει κυρίως πώς να πολεμά. Είναι αποτελεσματικός στη μάχη, αλλά δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το τι θα ακολουθήσει. Μπορεί να κερδίσει μια σύγκρουση, χωρίς να έχει σκεφτεί τι θα γίνει την επόμενη ημέρα.
Ο Άεμοντ συνεχίζει τη δική του πορεία, χωρίς να είναι πάντα ξεκάθαρο τι ακριβώς ψάχνει. Ίσως προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι καλύτερος από όλους. Ίσως ψάχνει μια δικαιολογία για όλη τη βία και την απόρριψη που έχει δεχθεί από την οικογένειά του και από όσους βρίσκονταν γύρω του.
Στην τρίτη σεζόν καταλαβαίνουμε καλύτερα και τον ρόλο της Άλις Ρίβερς, της μάγισσας που υποδύεται η Γκέιλ Ράνκιν.
Η Άλις μοιάζει να συγκεντρώνει όλα όσα οι ισχυροί προσπαθούν να κρύψουν. Τις σκοτεινές επιλογές, τους συμβιβασμούς, την τρέλα, τη βία και τις καταχρήσεις που κάνουν όσοι πιστεύουν ότι μπορούν να μένουν ατιμώρητοι.
Όπως συμβαίνει πολλές φορές και στον πραγματικό κόσμο, οι απλοί άνθρωποι πληρώνουν το μεγαλύτερο κόστος. Οι αγρότες, οι στρατιώτες, οι τεχνίτες και οι υπόλοιποι κάτοικοι του Γουέστερος δεν έχουν πραγματικό λόγο στις αποφάσεις.
Δεν υπάρχει μία ξεκάθαρα σωστή και μία ξεκάθαρα λάθος πλευρά. Δεν υπάρχει απλώς μια αληθινή και μια ψεύτικη βασίλισσα. Υπάρχουν εκείνοι που έχουν εξουσία και εκείνοι που δεν έχουν τίποτα.
Οι απλοί άνθρωποι γίνονται εργαλεία στα χέρια βασιλιάδων, βασιλισσών και στρατηγών. Στέλνονται να πολεμήσουν, να πεθάνουν και να καταστρέψουν, ώστε οι ηγέτες να συνεχίσουν το δικό τους παιχνίδι εξουσίας.
Στο τέλος, ακόμη και οι δράκοι προκαλούν περισσότερο λύπη παρά φόβο. Και εκείνοι είναι παγιδευμένοι σε αυτόν τον πόλεμο. Χρησιμοποιούνται από ανθρώπους που είναι έτοιμοι να κάψουν τα πάντα, μόνο και μόνο για να καθίσουν σε έναν θρόνο.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
