Ο Τζίμι Χέντριξ ή ο B.B. King, ίσως ο Έντι Βαν Άλεν ή ο Prince. Γιατί όχι ο Slash, ο Τζορτζ Χάρισον ή ακόμη και ο Γουές Μοντγκόμερι; Η λίστα είναι μεγάλη και θα μπορούσε να εμπλουτιστεί με πολλά ακόμη σπουδαία ονόματα, όταν το θέμα που μας απασχολεί είναι το καλύτερο σόλο κιθάρας όλων των εποχών.
Είναι ζήτημα προσωπικού γούστου, επομένως σχεδόν κάθε κατάταξη θα μπορούσε να θεωρηθεί αποδεκτή, από τη στιγμή που η απόλαυση του ήχου δεν υπακούει σε αντικειμενικούς κανόνες. Όπως συμβαίνει, όμως, με κάθε μορφή τέχνης, ακόμη κι αν η απόλαυσή της είναι εκ φύσεως υποκειμενική, υπάρχουν ορισμένα στοιχεία στα οποία μπορούν να συμφωνήσουν σχεδόν όλοι.
Οι Beatles άλλαξαν για πάντα τη μουσική, οι Rolling Stones πούλησαν την ψυχή τους στον διάβολο και ο Michael Jackson δύσκολα θα ξεπεραστεί ποτέ ως προς τη σκηνική του παρουσία. Ωραία, αμήν και πάμε παρακάτω.
Το διαχρονικό σόλο κιθάρας της Bonnie Raitt
Ανατρέχοντας στην τεράστια μουσική παραγωγή του περασμένου αιώνα, μπορούμε να ανακαλύψουμε κομβικές στιγμές που παραμένουν εν μέρει άγνωστες σε όσους δεν έχουν ιδιαίτερα στενή σχέση με τη μουσική.
Όταν σκεφτόμαστε την κιθάρα, συνήθως το μυαλό μας πηγαίνει στα σόλο των ροκ τραγουδιών που σημάδεψαν την εφηβεία μας ή, σε κάθε περίπτωση, παρέμειναν ζωντανά στη συλλογική μνήμη παππούδων, γονιών και θείων, οι οποίοι αφηγούνται στις επόμενες γενιές το μεγαλείο όσων είδαν σε μία ή περισσότερες συναυλίες.
Διαβάστε Επίσης
Το πάθος της Bonnie Raitt
Αν είναι δύσκολο να ξεφύγουμε από τα γνώριμα μονοπάτια του rock ’n’ roll, είναι ακόμη πιο σπάνιο να αποδοθεί η δέουσα τιμή στο σόλο μιας γυναίκας — ιδιαίτερα όταν αυτό προέρχεται από μια εποχή κατά την οποία η εικόνα μιας γυναίκας με κιθάρα επάνω στη σκηνή παρέμενε σχετικά ασυνήθιστη.
Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος για να αναγνωρίσουμε την τεχνική και το ταλέντο της Bonnie Raitt, μιας εμβληματικής μορφής της country και της blues μουσικής, με τεράστια δημοτικότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Φυσικά, δεν ήταν η μοναδική γυναίκα που τη δεκαετία του 1970 απέδειξε ότι διέθετε δυναμισμό και ποιότητα. Από την Joni Mitchell μέχρι τη Lita Ford και την Joan Jett, οι γυναίκες έκαναν αισθητή την παρουσία τους, τόσο επάνω όσο και μακριά από τη σκηνή.
Ανάμεσα στους πολλούς δίσκους που κυκλοφόρησε η Raitt, ξεχωρίζει το Nick of Time του 1989, ένα άλμπουμ που πούλησε περισσότερα από πέντε εκατομμύρια αντίτυπα, βρέθηκε στην κορυφή του Billboard 200 και απέσπασε τρία βραβεία Grammy.
Στα έντεκα τραγούδια του δίσκου περιλαμβάνεται και μία από τις γνωστότερες επιτυχίες της, το "Thing Called Love", το οποίο διαθέτει ένα πραγματικά αξέχαστο κιθαριστικό σόλο.
Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει το uDiscover Music, ένας οργανισμός αφιερωμένος στην εξερεύνηση της μουσικής ιστορίας. Ανήκει στη Universal Music Group, τη μεγαλύτερη δισκογραφική εταιρεία στον κόσμο, η οποία μαζί με τη Warner και τη Sony συγκροτεί τη λεγόμενη "Big Three" της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας.
Στην κατάταξη με τα σημαντικότερα κιθαριστικά σόλο που συνέταξε το αμερικανικό μέσο, η ερμηνεία της Raitt ξεχωρίζει για το "πάθος, το δράμα και τη δεξιοτεχνία" της.
Τοποθετημένο στη 68η θέση ανάμεσα στις 100 σπουδαιότερες στιγμές, το riff εκτελείται με την τεχνική του slide. Πρόκειται για μια μέθοδο κατά την οποία ο κιθαρίστας φορά στο δάχτυλο έναν κοίλο μεταλλικό, γυάλινο ή κεραμικό σωλήνα, με τον οποίο αγγίζει τις χορδές και παράγει έναν διαφορετικό, χαρακτηριστικό ήχο.
Η εκτέλεση της Raitt θεωρείται "πιο σφιχτή και πιο άγρια από την πρωτότυπη εκδοχή του John Hiatt".
Το πόσο πειστική υπήρξε η διασκευή της έχει επιβεβαιωθεί και από πολλά άλλα μουσικά περιοδικά, τα οποία έχουν χαρακτηρίσει το συγκεκριμένο σημείο ως ένα "τραχύ, παθιασμένο και διαχρονικό σόλο".
Ένα μικρό διαμάντι που, σχεδόν σαράντα χρόνια αργότερα, εξακολουθεί να αποτελεί πραγματική απόλαυση.
Το μόνο που μένει, λοιπόν, είναι να πατήσεις το play και να ακούσεις το "Thing Called Love".
