Υπήρχε μια εποχή που η απρόσμενη εμφάνιση ενός χαρακτήρα μπορούσε να είναι πραγματικά απρόσμενη. Σήμερα, αυτό μοιάζει σχεδόν αδύνατο.
Πολύ πριν μια ταινία φτάσει στο σινεμά, έχουμε ήδη δει φωτογραφίες από τα γυρίσματα, έχουμε ακούσει φήμες για το casting, κάποιος έχει ανεβάσει μια υποτιθέμενη περιγραφή της post-credits σκηνής και κάπου στο TikTok υπάρχει ήδη ένα βίντεο με τίτλο: "ΑΥΤΟ ΤΟ CAMEO ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ".
Πώς το ίντερνετ σκότωσε την έκπληξη στο σινεμά
Μέχρι να σβήσουν τα φώτα στην αίθουσα, μερικές φορές νιώθεις ότι το μόνο που απομένει είναι να ανακαλύψεις ποια leaks ήταν τελικά αληθινά.
Το πρόβλημα έγινε ιδιαίτερα εμφανές αυτό το καλοκαίρι, όταν υλικό από μεγάλες παραγωγές άρχισε να εμφανίζεται online πριν από την ώρα του. Σε ορισμένες περιπτώσεις διέρρευσαν αντίγραφα ταινιών, trailers που δεν είχαν ακόμη κυκλοφορήσει, ακόμη και σκηνές που βρίσκονταν ακόμα στο στάδιο της παραγωγής.
Αυτές οι ακραίες περιπτώσεις, όμως, είναι μόνο ένα μέρος του φαινομένου. Η κουλτούρα των leaks έχει εξελιχθεί πλέον σε ολόκληρη βιομηχανία.
Το να ξέρεις πριν από όλους έγινε content
Ένας λογαριασμός γράφει ότι ένας συγκεκριμένος ηθοποιός θα εμφανιστεί σε μια ταινία. Ένας άλλος το αναπαράγει ως φήμη. Ένας τρίτος ισχυρίζεται ότι έχει πηγή που το επιβεβαιώνει. Λίγες ώρες αργότερα εμφανίζεται ένα βίντεο που εξηγεί γιατί αυτή η πληροφορία "αλλάζει εντελώς το μέλλον" ενός franchise.
Στην πραγματικότητα, δεν έχει και τόση σημασία αν τελικά αποδειχθεί αληθινή. Μέχρι τότε, η ανάρτηση έχει ήδη συγκεντρώσει εκατομμύρια προβολές.
Η ταχύτητα των social media ανταμείβει ακριβώς αυτό: το να είσαι πρώτος. Η επαλήθευση της πληροφορίας μπορεί να περιμένει.
Το πρόβλημα, όμως, δεν επηρεάζει μόνο τα studios και τους ηθοποιούς. Αλλάζει και τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε ταινίες.
Αντί να περιμένουμε να ανακαλύψουμε μια έκπληξη μέσα στην αίθουσα, έχουμε αρχίσει να ψάχνουμε ενεργά ποιος θα εμφανιστεί, πόσο θα διαρκέσει το cameo του και τι σημαίνει αυτό για την επόμενη ταινία.
Το cameo άρχισε να γίνεται σημαντικότερο από την ιστορία
Τα μεγάλα franchises συνέβαλαν κι αυτά στη δημιουργία αυτής της δυναμικής.
Για χρόνια μάς εκπαίδευσαν να περιμένουμε post-credits σκηνές, απρόσμενες επιστροφές, γνώριμους χαρακτήρες και συνδέσεις με μελλοντικές ταινίες.
Όταν λειτουργούν, είναι μέρος της διασκέδασης. Κάποια στιγμή, όμως, αρχίζουμε να αντιμετωπίζουμε ορισμένες ταινίες σαν άλμπουμ με αυτοκόλλητα: θέλουμε να ξέρουμε ποιοι εμφανίζονται και πόσα γνώριμα πρόσωπα μπορούμε να τσεκάρουμε ότι βρήκαμε.
Αυτό αλλάζει ακόμη και τις ερωτήσεις που κάνουμε πριν από την πρεμιέρα μιας ταινίας.
Αντί να αναρωτιόμαστε αν θα είναι καλή, θέλουμε να μάθουμε ποιος επιστρέφει, ποιος πεθαίνει ή ποιος χαρακτήρας θα εμφανιστεί για 30 δευτερόλεπτα.
Το ίντερνετ έχει μετατρέψει το μυστήριο σε ένα είδος ανταγωνισμού. Το να ξέρεις κάτι πριν από όλους τους υπόλοιπους μοιάζει να έχει αποκτήσει αξία από μόνο του.
Ούτε το Hollywood είναι εντελώς αθώο
Τα studios χρησιμοποιούν εδώ και χρόνια τη μυστικότητα ως εργαλείο προώθησης.
Κρύβουν ηθοποιούς κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, αποκρύπτουν χαρακτήρες από τα trailers και αφήνουν στοιχεία αρκετά αμφίσημα ώστε το ίντερνετ να περνά εβδομάδες προσπαθώντας να τα αποκρυπτογραφήσει.
Σε ορισμένες παραγωγές έχουν χρησιμοποιηθεί ακόμη και ψεύτικες φήμες ή παραπλανητικές πληροφορίες προκειμένου να προστατευτούν συγκεκριμένες εκπλήξεις.
Και αυτό, ως έναν βαθμό, έχει λογική.
Όταν εκατομμύρια άνθρωποι προσπαθούν να ανακαλύψουν την ταινία σου πριν καν την ολοκληρώσεις, η διατήρηση των μυστικών της καταλήγει να μοιάζει σχεδόν με ξεχωριστό τμήμα της παραγωγής.
Το αποτέλεσμα είναι μια παράξενη μάχη: τα studios κρύβουν, οι insiders ψάχνουν, οι λογαριασμοί αναπαράγουν και οι fans προσπαθούν να επιβεβαιώσουν.
Στο τέλος, όλοι καταλήγουμε να γνωρίζουμε λίγο περισσότερα απ' όσα πιθανότατα χρειαζόταν.
Δεν είναι κάθε spoiler και leak
Είναι επίσης σημαντικό να κάνουμε μια διάκριση.
Το να μιλάς για το τέλος μιας ταινίας που έχει ήδη κυκλοφορήσει δεν είναι το ίδιο με το να δημοσιεύεις κλεμμένο υλικό από μια παραγωγή που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη.
Μια θεωρία δεν είναι leak. Ούτε μια επίσημη φωτογραφία.
Το πρόβλημα γίνεται ιδιαίτερα εμφανές όταν εμφανίζονται ημιτελείς σκηνές.
Το να βλέπουμε animation που δεν έχει ολοκληρωθεί, οπτικά εφέ σε πρώιμο στάδιο ή ένα rough cut μπορεί να μας οδηγήσει στο να κρίνουμε κάτι που δεν προοριζόταν ποτέ να το δούμε σε αυτή τη μορφή.
Είναι σαν να μπαίνεις σε μια κουζίνα, να βγάζεις το κέικ από τον φούρνο αφού έχει ψηθεί μόλις δέκα λεπτά και να αποφασίζεις ότι ο σεφ δεν έκανε καλή δουλειά.
Ίσως το να ξέρουμε λιγότερα να είναι μέρος της εμπειρίας
Το ίντερνετ έχει βελτιώσει σημαντικά την εμπειρία του να είσαι fan.
Μπορούμε να βρίσκουμε συνεντεύξεις σκηνοθετών, να συζητάμε για ταινίες με ανθρώπους από ολόκληρο τον κόσμο και να ανακαλύπτουμε λεπτομέρειες στις οποίες παλαιότερα απλώς δεν είχαμε πρόσβαση.
Ταυτόχρονα, όμως, μας στέρησε ένα μέρος από την ικανότητά μας να εκπλησσόμαστε.
Σκέψου μερικές από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές αποκαλύψεις των τελευταίων 20 ή 30 χρόνων και προσπάθησε να φανταστείς πώς θα μπορούσαν να παραμείνουν μυστικές σήμερα.
Κάποιος πιθανότατα θα φωτογράφιζε τον ηθοποιό να μπαίνει στο πλατό. Κάποιος άλλος θα ανακάλυπτε το όνομά του σε κάποια βάση δεδομένων. Μετά θα εμφανιζόταν ένα υποτιθέμενο casting call και μέχρι την Παρασκευή θα υπήρχε ήδη στα social ένα βίντεο που θα εξηγούσε ακριβώς πώς εκτυλίσσεται η σκηνή.
Ίσως να είναι πλέον αδύνατο να επιστρέψουμε σε μια εποχή χωρίς spoilers.
Μπορούμε, όμως, ακόμη να επιλέξουμε να μην τα ψάχνουμε όλα.
Το να μην ανοίγουμε κάθε θεωρία, να κάνουμε mute συγκεκριμένες λέξεις την εβδομάδα της πρεμιέρας και να σταματάμε να βλέπουμε trailers όταν αισθανόμαστε ότι ήδη γνωρίζουμε αρκετά είναι κι αυτά τρόποι να ξανακερδίσουμε κάτι που αρχίσαμε να χάνουμε.
Γιατί το να μην ξέρεις ποιος βρίσκεται πίσω από μια πόρτα πριν την ανοίξει ο χαρακτήρας εξακολουθεί να είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους αξίζει να πηγαίνουμε σινεμά.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
