Υπάρχει ένας αρκετά καλός λόγος που, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, το The Mummy του 1999 εξακολουθεί να εμφανίζεται κάθε τόσο σε λίστες με ταινίες που "δεν φτιάχνονται πια έτσι". Δεν ήταν ακριβώς horror, δεν ήταν καθαρόαιμη περιπέτεια και σίγουρα δεν έπαιρνε τον εαυτό του όσο σοβαρά έπαιρναν τον εαυτό τους πολλά από τα blockbusters που ακολούθησαν. Ήξερε όμως ακριβώς τι ήθελε να είναι.
Τώρα η Universal επιστρέφει σε εκείνον τον κόσμο και, τουλάχιστον από όσα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, δεν σκοπεύει να κάνει το πιο συνηθισμένο λάθος των legacy sequels: να κρατήσει το όνομα και να πετάξει ό,τι έκανε το πρωτότυπο αγαπητό.
Ο Μπρένταν Φρέιζερ επιστρέφει ως Rick O'Connell και η Ρέιτσελ Βάις ως Evelyn, στην πρώτη της εμφάνιση στο franchise μετά το The Mummy Returns του 2001. Μαζί τους επιστρέφουν ο Τζον Χάνα ως Jonathan Carnahan, ο Οντέντ Φερ ως Ardeth Bay και ο Κέβιν Τζ. Ο'Κόνορ ως Beni Gabor, ενώ στο cast έχουν προστεθεί επίσης οι Μάικλ Τζόνστον και Νουμάν Ακάρ.
Αν θέλεις να το πεις απλά, η παλιά παρέα ξαναμαζεύεται. Και στην περίπτωση του The Mummy, αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από όσο ακούγεται.
Το The Mummy δεν ήταν ποτέ μόνο η μούμια
Το λάθος που έχουν κάνει κατά καιρούς όσοι προσπάθησαν να αναστήσουν το franchise είναι ότι αντιμετώπισαν τη βασική ιδέα σαν να ήταν το πραγματικό προϊόν. Αίγυπτος, κατάρες, τέρατα, αρχαίοι τάφοι και αρκετό CGI. Θεωρητικά, αυτά αρκούν για να φτιάξεις ένα Mummy. Στην πράξη, δεν αρκούν ούτε κατά διάνοια.
Η ταινία του Στίβεν Σόμερς το 1999 λειτουργούσε επειδή είχε την ψυχή παλιάς adventure movie. Είχε κάτι από Indiana Jones, κάτι από τα Universal monsters, αρκετό screwball romance και την αυτοπεποίθηση να περνάει από το horror στην κωμωδία χωρίς να αισθάνεται ότι πρέπει να απολογηθεί για τίποτα.
Κυρίως, είχε τον Φρέιζερ και τη Βάις.
Ο Rick O'Connell μπορούσε να είναι action hero χωρίς να γίνεται αλεξίσφαιρος υπεράνθρωπος. Η Evelyn μπορούσε να είναι η βιβλιοθηκάριος που ήξερε περισσότερα από όλους στο δωμάτιο χωρίς να υπάρχει απλώς για να εξηγεί την πλοκή. Και μεταξύ τους υπήρχε εκείνο το είδος χημείας που τα studios κυνηγούν με casting tests επί μήνες και είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει.
Γι' αυτό και η επιστροφή της Βάις είναι τόσο σημαντική. Το Tomb of the Dragon Emperor του 2008 δεν απέτυχε αποκλειστικά επειδή εκείνη έλειπε, αλλά η απουσία της έκανε ακόμη πιο εμφανές πόσο μεγάλο κομμάτι της ταυτότητας της σειράς ήταν η σχέση Rick-Evelyn. Δεν αρκούσε να υπάρχει κάποιος που λεγόταν Evelyn στο σενάριο. Έλειπε η Evelyn που γνώριζε το κοινό.
Ο Μπρένταν Φρέιζερ επιστρέφει πλέον ως διαφορετικός σταρ
Υπάρχει και κάτι ακόμη που κάνει αυτή την επιστροφή πιο ενδιαφέρουσα από μια συνηθισμένη άσκηση νοσταλγίας.
Ο Φρέιζερ που ξαναφορά τα ρούχα του Rick O'Connell δεν είναι ο ίδιος ηθοποιός που τα φόρεσε το 1999. Όχι μόνο επειδή έχουν περάσει τόσα χρόνια, αλλά επειδή η ίδια η καριέρα του έχει αποκτήσει ένα εντελώς διαφορετικό βάρος.
Η επιστροφή του στο προσκήνιο με το The Whale και το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου που ακολούθησε άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο τον βλέπει σήμερα το Hollywood. Ο άνθρωπος που κάποτε ήταν ο εύκολα συμπαθής action star των multiplex επέστρεψε ως βραβευμένος δραματικός ηθοποιός, κουβαλώντας μαζί του μια ολόκληρη δεύτερη αφήγηση για την καριέρα του.
Και τώρα γυρίζει στον ρόλο με τον οποίο ένα τεράστιο κομμάτι του κοινού εξακολουθεί να τον συνδέει.
Αυτό από μόνο του δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα ένταση. Το νέο Mummy δεν μπορεί να προσποιηθεί ότι ο Rick είναι ακόμη ο τύπος που έτρεχε ασταμάτητα μέσα σε αρχαίους ναούς στα τέλη των '90s. Αν είναι έξυπνο, δεν θα προσπαθήσει καν. Θα αφήσει τον χρόνο να υπάρχει μέσα στον χαρακτήρα, αντί να τον κρύψει με stunt doubles και ψηφιακή νοσταλγία.
Οι Radio Silence είναι περίεργη επιλογή, άρα πιθανότατα η σωστή
Στη σκηνοθεσία βρίσκονται οι Ματ Μπετινέλι-Όλπιν και Τάιλερ Τζίλετ, το δίδυμο των Radio Silence που έχει πίσω του τα Ready or Not, Scream, Scream VI και Abigail. Το σενάριο έχει αναλάβει ο Ντέιβιντ Κόγκεσχολ.
Σε πρώτη ανάγνωση, οι Radio Silence μοιάζουν περισσότερο με horror επιλογή παρά με σκηνοθέτες old-school adventure. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό μπορεί να είναι ακριβώς το ενδιαφέρον.
Οι καλύτερες δουλειές τους έχουν ένα χαρακτηριστικό που χρειάζεται απελπισμένα το The Mummy: ξέρουν ότι το genre λειτουργεί καλύτερα όταν μπορεί να είναι ταυτόχρονα διασκεδαστικό και επικίνδυνο. Το Ready or Not είχε αίμα, χιούμορ και ρυθμό χωρίς να ντρέπεται για κανένα από τα τρία. Το Abigail ήξερε ότι μια ταινία με μια δολοφονική μπαλαρίνα-βρικόλακα δεν χρειάζεται να προσποιηθεί ότι είναι κάτι πιο σοβαρό για να λειτουργήσει.
Αυτή ακριβώς ήταν κάποτε και η μεγάλη δύναμη του The Mummy.
Δεν ήταν camp επειδή δεν μπορούσε να γίνει σοβαρό. Ήταν fun επειδή καταλάβαινε τι είδους ταινία ήταν.
Η νοσταλγία αυτή τη φορά έχει τουλάχιστον λόγο ύπαρξης
Το Hollywood έχει περάσει πλέον αρκετά χρόνια ξεθάβοντας franchises ώστε να ξέρουμε ότι η επιστροφή ενός παλιού cast δεν αποτελεί από μόνη της δημιουργική ιδέα. Μπορεί να είναι απλώς marketing με ανθρώπινα πρόσωπα.
Στην περίπτωση του The Mummy, όμως, η επανένωση έχει μεγαλύτερη λογική επειδή οι συγκεκριμένοι άνθρωποι ήταν το franchise.
Ο Τζον Χάνα δεν ήταν απλώς comic relief. Ο Jonathan ήταν βασικό κομμάτι του ρυθμού των πρώτων ταινιών. Ο Ardeth Bay του Οντέντ Φερ έγινε cult χαρακτήρας με πολύ λιγότερο χρόνο στην οθόνη από όσο θυμόμαστε. Ακόμη και η επιστροφή του Beni του Κέβιν Τζ. Ο'Κόνορ δημιουργεί απορίες για το τι ακριβώς σκοπεύει να κάνει η νέα ταινία με τη συνέχεια της ιστορίας.
Και αυτό είναι καλό.
Προς το παρόν, η πλοκή παραμένει ουσιαστικά κρυφή. Η Universal περιγράφει απλώς την ταινία ως το επόμενο κεφάλαιο του franchise, ενώ υπάρχουν εικασίες ότι ο Μάικλ Τζόνστον μπορεί να συνδέεται με τον Alex O'Connell, χωρίς επίσημη επιβεβαίωση.
Για μία φορά, δεν χρειάζεται να ξέρουμε περισσότερα.
Το πραγματικό στοίχημα είναι ο τόνος
Η ταινία έχει προγραμματιστεί να βγει στις αίθουσες στις 15 Οκτωβρίου 2027, αρκετούς μήνες νωρίτερα από την αρχική ημερομηνία του Μαΐου 2028.
Μέχρι τότε θα ακουστούν πολλά για το τέρας, τον villain, τον Alex O'Connell, τα cameos και το πόσο μεγάλο θα είναι το budget. Στην πραγματικότητα, όμως, κανένα από αυτά δεν είναι το βασικό ερώτημα.
Το δύσκολο είναι να βρεθεί ξανά ο τόνος.
Το The Mummy του 1999 μπορούσε να έχει νεκρούς να σηκώνονται από τους τάφους, scarabs να μπαίνουν κάτω από το δέρμα και τον Rick με ένα όπλο σε κάθε χέρι, και παρ' όλα αυτά να παραμένει μια ρομαντική περιπέτεια που θα μπορούσες να δεις Κυριακή απόγευμα και να περάσεις υπέροχα.
Αυτό δεν είναι εύκολο να αντιγραφεί. Και σίγουρα δεν επιτυγχάνεται απλώς βάζοντας τον Μπρένταν Φρέιζερ μπροστά σε μια πράσινη οθόνη και παίζοντας το παλιό μουσικό θέμα.
Αν το νέο The Mummy θέλει πραγματικά να δικαιολογήσει την ύπαρξή του, δεν χρειάζεται να μας θυμίσει ότι αγαπούσαμε τις προηγούμενες ταινίες.
Πρέπει να θυμηθεί γιατί τις αγαπούσαμε.
Γιατί ο Rick και η Evelyn ήταν διασκεδαστικοί μαζί. Γιατί ο Jonathan μπορούσε να καταστρέψει μια σοβαρή στιγμή με μία ατάκα. Γιατί το horror δεν ακύρωνε την περιπέτεια και η περιπέτεια δεν ακύρωνε το χιούμορ. Και επειδή, πριν τα κινηματογραφικά universes αρχίσουν να χρειάζονται διαγράμματα για να τα παρακολουθήσεις, το The Mummy ήξερε ότι μερικές φορές αρκούν μια κατάρα, μια έρημος, δύο πρωταγωνιστές με πραγματική χημεία και η αίσθηση ότι η επόμενη πόρτα μάλλον δεν πρέπει να ανοίξει.
Ο Rick O'Connell επιστρέφει.
Το σημαντικό τώρα είναι να επιστρέψει μαζί του και εκείνο το είδος blockbuster που τον έκανε αξέχαστο.
