Η πρώτη σεζόν του The Gentlemen είχε ένα σημαντικό πλεονέκτημα: ο Eddie Horniman δεν είχε ιδέα πού είχε μπλέξει. Κληρονόμησε έναν τίτλο, μια αριστοκρατική περιουσία και, κάπου ανάμεσα στα χωράφια της οικογένειας, μια επιχείρηση κάνναβης που δεν συμπεριλαμβανόταν ακριβώς στα προνόμια του δουκάτου. Εμείς μαθαίναμε τον κόσμο μαζί του και ο Γκάι Ρίτσι μπορούσε να κάνει αυτό που ξέρει καλά: να βάζει καλοντυμένους ανθρώπους με εξαιρετικό λεξιλόγιο σε εξαιρετικά κακές καταστάσεις.
Στη δεύτερη σεζόν, που βρίσκεται πλέον στο Netflix, αυτό το άλλοθι δεν υπάρχει. Έχει περάσει ένας χρόνος, ο Eddie δεν είναι πια ο απρόθυμος αριστοκράτης που προσπαθεί να ξεφορτωθεί τους gangsters από την αυλή του και, όπως το θέτει και ο ίδιος ο Τέο Τζέιμς έχει αρχίσει να πιστεύει στις δυνατότητες που του δίνει το να είναι ταυτόχρονα δούκας και εγκληματίας.
Το πρόβλημα είναι ότι του αρέσει.
Και το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι έχει αρχίσει να πιστεύει πως είναι πολύ καλός σε αυτό.
Αυτό είναι ουσιαστικά ολόκληρη η δεύτερη σεζόν του The Gentlemen: η στιγμή που ο Eddie σταματά να παίζει άμυνα και αποφασίζει ότι θέλει ολόκληρο το γήπεδο.
The Gentlemen: Ο Eddie έγινε πιο ενδιαφέρων επειδή έγινε λίγο μαλάκας
Ο Τέο Τζέιμς επιστρέφει πολύ πιο άνετος στον ρόλο, αλλά ο Eddie που παίζει τώρα δεν είναι τόσο εύκολο να συμπαθηθεί. Και αυτό είναι καλό.
Έχει μάθει να διαβάζει ανθρώπους, να κάνει συμφωνίες, να χειραγωγεί καταστάσεις και να χρησιμοποιεί την κοινωνική θέση του σαν όπλο. Ξέρει πλέον ότι μπορεί να καθίσει απέναντι από έναν gangster, έναν πολιτικό ή έναν αριστοκράτη και να μην είναι απαραίτητα ο πιο αδύναμος άνθρωπος στο τραπέζι. Κάπου στην πορεία, όμως, αυτή η αυτοπεποίθηση γίνεται αλαζονεία.
Η σειρά το καταλαβαίνει. Ο Eddie αρχίζει να αμφισβητεί τον Bobby Glass, να κινείται πίσω από την πλάτη του, να μπλέκει στην πολιτική γύρω από τη νομιμοποίηση της κάνναβης και να κοιτάζει την επέκταση της επιχείρησης στην Ευρώπη σαν άνθρωπος που δεν θέλει πλέον απλώς να επιβιώσει μέσα σε αυτή την αυτοκρατορία. Θέλει να γίνει το αφεντικό της.
Για ένα διάστημα είναι πραγματικά εκνευριστικός. Συμπεριφέρεται σαν να έχει λύσει το παιχνίδι επειδή κέρδισε μερικές παρτίδες. Ο Γκάι Ρίτσι, ευτυχώς, γνωρίζει ότι τέτοιοι χαρακτήρες είναι πολύ πιο διασκεδαστικοί όταν κάποιος τους σπάει τα μούτρα.
Κυριολεκτικά, στην προκειμένη περίπτωση.
Το πρόβλημα είναι ότι η σειρά θέλει να κάνει πάρα πολλά πριν αρχίσει να κάνει κάτι
Η δεύτερη σεζόν είναι σαφώς πιο serialized από την πρώτη. Οι ιστορίες ανοίγουν περισσότερο, το παιχνίδι μεγαλώνει και η εγκληματική επιχείρηση δεν περιορίζεται πλέον στα αγγλικά κτήματα και στους τοπικούς psychos. Υπάρχει Ιταλία, υπάρχει πολιτική, υπάρχει House of Lords, υπάρχει η κάνναβη ως νομοθετικό ζήτημα, υπάρχει ο Marco Moretti, υπάρχει ο Bobby με τα δικά του προβλήματα και υπάρχει η Susie Glass που αρχίζει να αναρωτιέται αν η οικογενειακή επιχείρηση είναι όντως το ταβάνι της. Η νέα σεζόν πράγματι ανοίγει τον κόσμο προς την Ευρώπη και δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην πολιτική και επιχειρηματική φιλοδοξία του Eddie.
Το πρόβλημα είναι ότι κάποιες φορές η σειρά ενθουσιάζεται υπερβολικά με όλα αυτά.
Στο πρώτο μισό υπάρχουν σημεία όπου παρακολουθείς μια συζήτηση για μια συμφωνία που πρέπει να γίνει ώστε να προχωρήσει μια δεύτερη συμφωνία, η οποία θα επιτρέψει σε κάποιον να συζητήσει μια τρίτη συμφωνία. Το The Gentlemen πάντοτε αγαπούσε τους ανθρώπους που μιλάνε γρήγορα για περίπλοκες δουλειές, αλλά εδώ περιστασιακά αρχίζεις να υποψιάζεσαι ότι ακόμη και οι χαρακτήρες χρειάζονται ένα Excel.
Δεν είναι μόνο δική μου παραξενιά. Η πιο αργή ανάπτυξη και η τάση της σεζόν να φορτώνεται με περισσότερες ιστορίες έχουν επισημανθεί και σε άλλες κριτικές, παρότι αρκετοί συμφωνούν ότι το δεύτερο μισό βρίσκει πολύ καλύτερα τον ρυθμό του.
Το παράξενο είναι ότι αυτό είναι και ένα από τα πράγματα που απολαμβάνω στον Γκάι Ρίτσι.
Ο Γκάι Ρίτσι θέλει πρώτα να σου εξηγήσει το σχέδιο και μετά να το διαλύσει
Ο Ρίτσι έχει περάσει μεγάλο μέρος της καριέρας του γράφοντας ιστορίες όπου κάποιος εξηγεί ένα εξαιρετικά περίπλοκο σχέδιο με τη σιγουριά ανθρώπου που δεν έχει προβλέψει ότι σε σαράντα λεπτά το μισό cast θα προσπαθεί να σκοτώσει το άλλο μισό.
Αυτό είναι σχεδόν το genre του.
Στην αρχή όλοι μιλάνε. Κάποιος χρειάζεται έναν πολιτικό, κάποιος άλλος έναν μαφιόζο, κάπου πρέπει να βρεθεί ένας αριστοκράτης, υπάρχει ένα χρέος που πρέπει να πληρωθεί και φυσικά τίποτα δεν μπορεί να γίνει απλά, επειδή τότε δεν θα υπήρχε σειρά.
Και μετά, όταν έχουν τοποθετηθεί όλα τα κομμάτια, γίνεται της καριόλας.
Στη δεύτερη σεζόν αυτή η αλλαγή έρχεται κάπου στη μέση. Ο Eddie τρώει επιτέλους το ξύλο που χρειαζόταν και η σειρά χρησιμοποιεί εκείνη τη στιγμή σχεδόν σαν reset. Μέχρι τότε είχε αρχίσει να κινείται σαν άνθρωπος που θεωρούσε τον εαυτό του άτρωτο. Ξαφνικά θυμάται ότι ο εγκληματικός κόσμος δεν είναι executive programme στο οποίο αρκεί να έχεις καλύτερο strategy deck από τον απέναντι.
Υπάρχουν συνέπειες. Και όταν εμφανίζονται, το The Gentlemen γίνεται αμέσως καλύτερο.
Τέο Τζέιμς και Κάγια Σκοντελάριο παραμένουν ο πραγματικός λόγος που λειτουργεί
Η σειρά μπορεί να μας δώσει όσους mafiosi, Lords και περίεργους εγκληματίες θέλει. Η καλύτερη σχέση της παραμένει εκείνη ανάμεσα στον Eddie και τη Susie Glass.
Ο Τέο Τζέιμς και η Κάγια Σκοντελάριο έχουν εκείνο το είδος χημείας που δεν χρειάζεται να γίνει ρομαντικό για να δουλέψει. Είναι καλύτερο, μάλιστα, όταν η σειρά αντιστέκεται στην ανάγκη να το κάνει.
Οι δυο τους αλληλοεκτιμώνται, αλληλοϋποψιάζονται και ξέρουν πολύ καλά ότι ο καθένας μπορεί, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, να πουλήσει τον άλλον. Παρ' όλα αυτά εξακολουθούν να επιστρέφουν ο ένας στον άλλον επειδή, μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο ανθρώπους που προσπαθούν να τους εξαπατήσουν, είναι ίσως οι μόνοι που καταλαβαίνουν πραγματικά πώς λειτουργεί ο άλλος.
Εκεί βρίσκεται η καρδιά της σειράς. Και γι' αυτό είναι κρίμα που η δεύτερη σεζόν τους χωρίζει για σημαντικά διαστήματα σε διαφορετικές ιστορίες.
Το ίδιο πρόβλημα υπάρχει και με τον Freddy. Ο Ντάνιελ Ινγκς παραμένει ένας από τους καλύτερους λόγους να βλέπεις The Gentlemen, επειδή μπορεί να μετατρέψει σχεδόν κάθε σκηνή σε καταστροφή απλώς εμφανιζόμενος μέσα σε αυτή. Η rehab ιστορία, όμως, τον κρατά περισσότερο στο περιθώριο απ' όσο θα ήθελα. Ακόμη και οι πιο επιφυλακτικές κριτικές της σεζόν ξεχωρίζουν τον Ings ως έναν από τους ανθρώπους που κλέβουν συστηματικά τις σκηνές τους.
Η Bella είναι η μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία
Εκεί όπου η σεζόν βιάζεται πραγματικά είναι στην ιστορία της Bella.
Η έλξη με τον Eddie λειτουργεί. Η λογική πίσω από έναν γάμο που θα μπορούσε να είναι ταυτόχρονα ρομαντικός και επιχειρηματικός ταιριάζει απολύτως στον κόσμο της σειράς. Αυτό που λείπει είναι χρόνος.
Το The Gentlemen θέλει να μας πείσει σχετικά γρήγορα ότι αυτή η σχέση έχει αποκτήσει αρκετό βάρος ώστε η απώλειά της να γκρεμίσει τον Eddie. Και ο Theo James κάνει αρκετά καλή δουλειά ώστε ο θάνατός της τελικά να λειτουργεί, απλώς η ίδια η σειρά δεν έχει κάνει όλη την απαραίτητη δουλειά πριν φτάσει εκεί.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι φιλίες και οι συμμαχίες της σειράς συχνά έχουν περισσότερη οικειότητα από τα romances της - κάτι που έχει επισημανθεί και στις πρώτες κριτικές της σεζόν.
Παρόλα αυτά, ο θάνατος της Bella πετυχαίνει κάτι σημαντικό. Μέχρι εκείνο το σημείο μπορούσες ακόμη να αναρωτιέσαι πόσο πολύ την αγαπά ο Eddie και πόσο τη βλέπει ως ακόμη μία εξαιρετική στρατηγική κίνηση. Όταν τη χάνει, η απάντηση γίνεται αρκετά καθαρή.
Και μετά επιτέλους θυμάται ότι είναι The Gentlemen
Το τελευταίο κομμάτι της σεζόν είναι εκεί όπου οι περισσότερες ενστάσεις αρχίζουν να έχουν μικρότερη σημασία.
Η επίθεση στο σπίτι, ο Geoff που αποδεικνύει ότι δεν είναι απλώς ο ήρεμος τύπος που γνωρίζει κάθε γωνιά του κτήματος, οι προδοσίες, οι εκδικήσεις και η σταδιακή μεταμόρφωση του Eddie από άνθρωπο που ήθελε να ελέγξει τον κόσμο του σε άνθρωπο πρόθυμο να γίνει πραγματικά επικίνδυνος δίνουν στη σειρά την ένταση που της έλειπε νωρίτερα. Το φινάλε ολοκληρώνει αυτή τη μετάβαση με τον Eddie να περνά πλέον ξεκάθαρα σε πολύ σκοτεινότερη περιοχή.
Και τότε όλες εκείνες οι συζητήσεις για συμφωνίες, οικογένειες, λεφτά, πολιτική και power moves αρχίζουν να κουμπώνουν.
Δεν σημαίνει ότι η διαδρομή μέχρι εκεί ήταν άψογη. Η δεύτερη σεζόν είναι πιο φλύαρη από την πρώτη, περισσότερο φορτωμένη και όχι τόσο άμεσα διασκεδαστική. Χάνει για πολύ τον Freddy, απομακρύνει τον Eddie από τη Susie περισσότερο απ' όσο τη συμφέρει και δεν δίνει στην Bella τον χρόνο που χρειαζόταν.
Αλλά έχει και κάτι που μου αρέσει περισσότερο από μια σειρά που παίζει συνεχώς safe: έχει προσωπικότητα.
Ξέρεις ότι βλέπεις Γκάι Ρίτσι. Από τα κοστούμια και τις επαύλεις μέχρι τους ανθρώπους που μπορούν να συζητούν για φόνο με την ίδια ευγένεια που θα συζητούσαν για το κρασί.
Η δεύτερη σεζόν του The Gentlemen δεν είναι τόσο καλή όσο θα μπορούσε να είναι. Είναι όμως αρκετά καλή ώστε, όταν επιτέλους σταματά να σου εξηγεί τι πρόκειται να συμβεί και αφήνει όλους αυτούς τους υπερβολικά καλοντυμένους ηλίθιους να καταστρέψουν ο ένας τη ζωή του άλλου, να θυμάσαι γιατί επέστρεψες.
Ο Γκάι Ρίτσι μπορεί να χρειάζεται λίγο περισσότερο χρόνο αυτή τη φορά για να φτάσει εκεί. Το χτίζει, το ξαναχτίζει λίγο ακόμα. Τώρα μιλάνε, μετά πάλι μιλάνε.
Αλλά όταν τελικά φτάνει, γίνεται ακριβώς αυτό που περίμενες.
Της καριόλας.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
