Υπάρχουν καλλιτέχνες που αγαπάς. Αγοράζεις τους δίσκους τους, πας να τους ακούσεις πρώτο τραπέζι στα μπουζούκια με την παρέα σου, περιμένεις μια καινούργια δουλειά τους, ψάχνεις τις συνεντεύξεις τους και τους βάζεις συνειδητά μέσα στη ζωή σου.
Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που απλώς βρίσκονται εκεί.
Δεν θυμάμαι πότε άρχισε να μου αρέσει ο Γιώργος Μαζωνάκης. Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη στιγμή επιφοίτησης. Το μόνο που θυμάμαι, σαν παιδάκι, είναι να παρακαλάω τη μάνα μου να βάλει στο στερεοφωνικό το "Gucci Φόρεμα", το οποίο μέχρι και σήμερα ξέρω απ’ έξω. Και τα τρία κουπλέ.
Με την είδηση του θανάτου του, σε ηλικία 54 ετών, άρχισα σχεδόν ασυναίσθητα να ακούω τα τραγούδια του για πολλές ώρες. Και τότε κατάλαβα κάτι που δεν είχα σκεφτεί πραγματικά μέχρι σήμερα: ο Μάζω ήταν πάντα εκεί.
Σε εποχές της ζωής μου που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Σε ανθρώπους που έχω να δω χρόνια, σε βραδινές εξόδους, στη σχολή, στο σπίτι, στη μάνα μου. Στην ηλικία που πιστεύεις ότι η νύχτα δεν τελειώνει ποτέ και στην τωρινή, που συχνά κοιτάς νοσταλγικά προς τα πίσω.
Τραγούδια του Γιώργου Μαζωνάκη, μια ολόκληρη ζωή
Έτσι λειτουργεί η μουσική. Δεν χρειάζεται να βρίσκεται συνεχώς στο προσκήνιο για να είναι μέρος της ζωής σου. Κολλάει πάνω σε στιγμές, σημαντικές και μη, και μένει εκεί χωρίς να το καταλαβαίνεις.
Στη σχολή είχα έναν συμφοιτητή με τον οποίο περνούσαμε πολλές ώρες μαζί, τον Θανάση. Κλάσικ Αιγαλεώτης, με το πράπαπα, μαύρο γυαλί Arnette και αγαπημένο ποτό το ουίσκι. Όλα τα χρόνια στο Πολιτικό της Παντείου είχε ως ήχο αναμονής, όταν τον έπαιρνες τηλέφωνο, το "Εγώ τη ζωή μου". Μέχρι να απαντήσει, άκουγες τον Μάζω και, ακόμα κι όταν το σήκωνε, συνέχιζες εσύ το ρεφρέν.
Διαβάστε Επίσης
Ήταν το inside joke της παρέας για πολλά χρόνια. Τότε που εγώ, και καλά, δεν άκουγα ελληνικά και την έβρισκα μόνο με "υψηλά νοήματα". Μέχρι που η καρδιά μου έγινε δέκα χιλιάδες κομμάτια και άρχισα να ακούω και ελληνικά.
Κάθε δεύτερη Παρασκευή ανέβαζα στο Facebook το "Παιδί της Νύχτας". Τα 23 μέχρι τα 28 μου χωράνε σχεδόν ολόκληρα μέσα σε αυτό το τραγούδι. Βγαίναμε πολύ. Πάρα πολύ. Υπήρχαν βράδια που γίνονταν πρωινά χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Η ζωή τότε λειτουργούσε διαφορετικά. Έσκαγα και τη μάνα μου καμιά φορά, που ξυπνούσε και δεν με έβρισκε στο σπίτι.
Τη μάνα μου, που της αρέσει πολύ το "Ώρες Μικρές". Όταν ένα τραγούδι αρέσει σε κάποιον που αγαπάς, αλλάζει σιγά-σιγά και ο τρόπος που το ακούς εσύ. Κάποια κομμάτια "ανήκουν" σε ανθρώπους δικούς μας και, χωρίς να το καταλάβουμε, περνούν και στη δική μας ζωή. Τα ακούμε όταν θέλουμε να πάρουμε θάρρος ή τη μέρα που θα λάβουμε μερικά άσχημα νέα, μια εντελώς τυχαία Τρίτη του Φεβρουαρίου που δεν έχει ούτε Champions League.
Και όσο μεγαλώνω, τόσο διαφορετικά ακούω το "Σαν Ήμουνα Παιδί". Ο Φοίβος έχει εξηγήσει ότι γράφτηκε με αφορμή την ιστορία ενός ανθρώπου που μπλέχτηκε με τα ναρκωτικά. Είναι ένα τραγούδι για τον εθισμό, για το πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να χάσει τον δρόμο του και, κυρίως, για το πόσο δύσκολο είναι να προσπαθήσει να τον ξαναβρεί.
Χρόνια αργότερα έμαθα περισσότερα και για τις μάχες που είχε δώσει ο ίδιος ο Μαζωνάκης. Είχε μιλήσει ανοιχτά για δύσκολες περιόδους της ζωής του, για εξαρτήσεις, για χρόνια που χρειάστηκε να απομακρυνθεί και να παλέψει με πράγματα πολύ πιο προσωπικά από όσα φαίνονται πάνω σε μια πίστα. Αργότερα ήρθαν οι δημόσιες συγκρούσεις με την οικογένειά του και μία ακόμη περίοδος κατά την οποία η προσωπική του ζωή έγινε πολύ περισσότερο δημόσια απ’ όσο ίσως θα ήθελε.
Δεν έχω ζήσει όσα περιγράφει το τραγούδι, ούτε θα προσπαθήσω να ταυτίσω τις δικές μου δυσκολίες με τις δικές του. Υπάρχουν, όμως, φορές που το ακούω επειδή θέλω απλώς να πάρω δύναμη. Γιατί, μεγαλώνοντας, αρχίζεις αναπόφευκτα να συναντάς ξανά προηγούμενες εκδοχές του εαυτού σου: το παιδί που ήσουν, τον φοιτητή που ξενυχτούσε, τον άνθρωπο που πίστευε ότι έχει άπειρο χρόνο μπροστά του.
Όταν φτάνεις τα 30 είναι η στιγμή που σκέφτεσαι περισσότερο από κάθε άλλη φορά το τι θα κάνεις με τη ζωή σου. Ποιο επάγγελμα τελικά θα ακολουθήσεις, με ποιους ανθρώπους θα πορευτείς στη ζωή, ψάχνεις περισσότερο αυτό που θα σε κάνει χαρούμενο όταν ξυπνάς το πρωί και κάνεις τα όνειρά σου. Όλοι ζούμε για ένα όνειρο στην τελική, γι΄αυτό "Ανήκουμε σε εμάς και στα όνειρά μας".
Και στο τέλος φτάνω πάντα στο "Η Φιλοσοφία μου". Το αγαπημένο μου.
Ίσως επειδή μέσα σε αυτό βρίσκω περισσότερο από οπουδήποτε αλλού αυτό που ήταν ο Μαζωνάκης ως καλλιτέχνης. Έναν άνθρωπο που μπορούσε να πάρει το λαϊκό τραγούδι και να του βάλει προσωπικότητα, υπερβολή, στιλ, μοναξιά, αυτοπεποίθηση και εκείνη την παράξενη θεατρικότητα που μόνο εκείνος μπορούσε να υποστηρίξει χωρίς να μοιάζει ότι προσπαθεί.
Ο Μαζωνάκης δεν ήταν ποτέ απλώς μια φωνή. Ήταν ροκ σταρ. Μπορούσες να τον μιμηθείς με μία κίνηση, με μια έκφραση, ακόμη και με τον τρόπο που θα έλεγες μια λέξη. Είχε δημιουργήσει έναν ολόκληρο χαρακτήρα που ήταν απολύτως δικός του και ίσως γι’ αυτό κατάφερε να περάσει μέσα από τόσο διαφορετικές εποχές και να τον ακούνε άνθρωποι από όλες τις γενιές.
Αγαπήθηκε πολύ όχι μόνο γιατί ήταν αυθεντικός και λαϊκός αλλά γιατί παράλληλα φαινόταν και υπερβολικά ευαίσθητος. Η ζωή είναι πάρα πολύ δύσκολη για εκείνους.
Σήμερα δεν θέλω να γράψω ποιος ήταν ο Γιώργος Μαζωνάκης για το ελληνικό τραγούδι. Θα γραφτούν πολλά γι’ αυτό, από ανθρώπους που γνωρίζουν τη διαδρομή του πολύ καλύτερα από εμένα. Ξέρω, όμως, τι ήταν για μένα.
Τελικά, αυτό κάνουν οι καλλιτέχνες που μένουν. Δεν συνοδεύουν απλώς τη ζωή σου με μουσική. Τρυπώνουν μέσα στις αναμνήσεις σου τόσο αθόρυβα, ώστε δεν το καταλαβαίνεις την ώρα που συμβαίνει. Γίνονται άνθρωποι, δρόμοι, νύχτες, σπίτια, γέλια και διαφορετικές εκδοχές του εαυτού σου.
Μέχρι που κάποια μέρα φεύγουν και αναγκάζεσαι να κοιτάξεις προς τα πίσω. Και τότε καταλαβαίνεις ότι ήταν εκεί σε όλη τη διαδρομή.
Ο Μάζω ήταν πάντα εκεί. Απλώς άργησα να το καταλάβω.
