Η πρώτη ώρα του Hope του Na Hong-jin μπορεί άνετα να σταθεί δίπλα στα καλύτερα monster thrillers στην ιστορία του σινεμά. Αν η νοτιοκορεατική ταινία είχε στη διάθεσή της τα 200 εκατομμύρια δολάρια του Avatar του James Cameron αντί για τα περίπου 50 εκατομμύρια του Deadpool του Tim Miller, θα ήταν σχεδόν αδύνατο αυτή να είναι η πρώτη φορά που ακούς για το Hope.
Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Hong-jin, ο οποίος έκανε το όνομά του επαναπροσδιορίζοντας τους κανόνες του τρόμου με το The Wailing του 2016. Το Hope κάνει πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες του Ηνωμένου Βασιλείου στις 25 Σεπτεμβρίου και ξεκινά με τον αρχηγό της αστυνομίας Bum-seok (Hwang Jung-min), ο οποίος καλείται να ερευνήσει τον μυστηριώδη θάνατο μιας αγελάδας στο λιμάνι του Hope Harbour.
Είναι το κορεάτικο Hope το νέο Avatar;
Πρόκειται κυρίως για μια κοινότητα ηλικιωμένων, όπου ο Bum-seok διψά σχεδόν απελπισμένα για λίγη πραγματική δράση. Όταν τελικά η επιθυμία του πραγματοποιείται με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, καθώς ένα ανεξέλεγκτο τέρας αρχίζει να σφαγιάζει τους ανυπεράσπιστους κατοίκους του Hope Harbour, το Hope μετατρέπεται σε μια ιστορία επιβίωσης απέναντι στο τέλος του κόσμου, που αλλάζει συνεχώς κατεύθυνση και ανατρέπει τις προσδοκίες σου.
Μετά από μια συναρπαστική και απροσδόκητα αστεία πρώτη ώρα, πριν ακόμη δούμε ολόκληρη τη μορφή του τέρατος, η ταινία εξελίσσεται σε έναν συνδυασμό του Aliens, του The Host και ενός ολόκληρου σύμπαντος παράξενων πλασμάτων που μοιάζει σχεδιασμένο για να αποτελέσει τη βάση του επόμενου μεγάλου sci-fi franchise.
Δεν υπάρχουν πολλά περισσότερα που μπορώ να πω για όσα ακολουθούν χωρίς να μπω σε σοβαρά spoilers.
Διαβάστε Επίσης
Μετά την εκρηκτική πρώτη ώρα γεμάτη monster mayhem, η ιστορία ακολουθεί μια ομάδα κυνηγών με επικεφαλής τον ξάδελφο του Bum-seok (Zo In-sung), οι οποίοι μπαίνουν στο δάσος προσπαθώντας να μάθουν περισσότερα για τον καινούργιο τους εχθρό.
Δίπλα στον Hwang Jung-min, στο Hope πρωταγωνιστεί και η Jung Ho-yeon του Squid Game, στον ρόλο της σκληροτράχηλης συντρόφου του, η οποία μπορεί να οδηγεί χειροκίνητο αυτοκίνητο και να ρίχνει ασταμάτητα με βαριά όπλα λες και είναι ο Arnold Schwarzenegger στο Predator.
Στην ταινία συμμετέχουν επίσης, μέσω motion capture, οι Michael Fassbender, Alicia Vikander και Taylor Russell. Και μόνο αυτή η τριάδα ίσως αποκαλύπτει ήδη περισσότερα απ' όσα θα ήθελα για την κατεύθυνση που παίρνει στη συνέχεια η ιστορία.
Όπως και το Avatar, το Hope ανοίγει σταδιακά τον κόσμο του και εισάγει ένα εξωγήινο στοιχείο, γεμάτο τεράστιους εξωγήινους που μιλούν. Σε αντίθεση, όμως, με τον τρόπο που η Zoe Saldaña και ο Sam Worthington βρίσκονται στο επίκεντρο του franchise του Cameron, η τριάδα των εξωγήινων του Hope σε αφήνει να θέλεις περισσότερα κατά το δεύτερο μισό της ταινίας.
Για τον Hong-jin, αυτή η αίσθηση ότι θέλεις να μάθεις περισσότερα πιθανότατα είναι απολύτως σκόπιμη, ακόμη κι αν αυτό γίνεται σε βάρος μιας ιστορίας που θα μπορούσε να μοιάζει πιο ολοκληρωμένη.
Η Jung Ho-yeon, πάντως, αποδεικνύει μετά το Hope ότι μπορεί χωρίς αμφιβολία να σταθεί ως action star.
Ένα μεγάλο μέρος της απόλαυσης του Hope βρίσκεται ακριβώς στο να μπεις στην αίθουσα γνωρίζοντας όσο το δυνατόν λιγότερα για όσα πρόκειται να δεις. Η αντίδρασή σου στον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται η ιστορία —και κυρίως στον τρόπο με τον οποίο τελειώνει— θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό αν θα συμφωνήσεις ότι ο Hong-jin πρέπει να γυρίσει άλλα επτά από αυτά ή αν θα εύχεσαι να σταματήσει εδώ.
Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι τα 156 λεπτά της διάρκειάς του μοιάζουν να περνούν σαν να ήταν τα μισά, επειδή οι μεγάλες action σκηνές λειτουργούν εκπληκτικά.
Το τέρας του Hong-jin αφήνει πίσω του τεράστια κενά και καταστροφή καθώς διαλύει το Hope Harbour, ενώ είναι εντυπωσιακό το πόσο πολύ καταφέρνει ο σκηνοθέτης να καθυστερήσει την πλήρη αποκάλυψη της μορφής του.
Ο κόσμος που χτίζει μοιάζει ταυτόχρονα απόλυτα γειωμένος και εντελώς εξωπραγματικός, θυμίζοντας σε σημεία τα τέρατα του A Quiet Place. Και πραγματικά θέλεις να δεις τι θα μπορούσε να κάνει ο Hong-jin αν είχε στη διάθεσή του τέσσερις φορές το budget του Hope.
Ακόμη και με τους πόρους που είχε, εξακολουθώ να προσπαθώ να καταλάβω πώς ακριβώς κατάφερε να γυρίσει ορισμένα από τα tracking shots της ταινίας.
Παράλληλα, το κωμικό timing του Hwang Jung-min αξίζει πραγματικά μελέτη. Ο αρχηγός της αστυνομίας που υποδύεται κυνηγά το πλάσμα μαζί με έναν ηλικιωμένο κάτοικο, με τα γόνατά τους να τρέμουν σαν να είναι ο Shaggy και ο Scooby-Doo.
Το Hope έκανε πρεμιέρα νωρίτερα φέτος στο Φεστιβάλ Καννών του 2026, όπου κατάφερε να διχάσει έντονα το κοινό. Με αυτή την ταινία δεν φαίνεται να υπάρχει πραγματικά κάποια μέση λύση.
Κάποιοι κριτικοί βγήκαν από την αίθουσα αποθεώνοντάς την ως μια εντυπωσιακή επιστροφή στο εκρηκτικό Hollywood που κάποτε εκπροσωπούσε ο Michael Bay. Άλλοι χαρακτήρισαν το εξωφρενικό της φινάλε ακόμη ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο το σύγχρονο Hollywood προσπαθεί με κάθε τρόπο να κατασκευάζει franchises.
Ίσως, τελικά, το ιδανικό σημείο να βρίσκεται κάπου στη μέση: να μπορείς να απολαύσεις και τα δύο.
Ο Hong-jin πάντως θέλει ξεκάθαρα να δημιουργήσει μια τριλογία.
Θα μπορούσε κανείς να πει ότι το τέλος του Hope σχεδόν την απαιτεί, παρότι προσωπικά θα ήμουν ικανοποιημένος ακόμη κι αν η ιστορία σταματούσε εδώ. Το αν πρόκειται για ένα τολμηρό σχόλιο πάνω στο είδος ή απλώς για έναν σκηνοθέτη που ουσιαστικά ζητά να του επιτρέψουν να γυρίσει sequel μένει σκόπιμα ανοιχτό.
Ο Hong-jin έχει επίσης ξεκαθαρίσει μετά την πρεμιέρα ότι έχει ήδη γράψει το sequel, σε περίπτωση που του δοθεί η ευκαιρία να το γυρίσει.
Όταν, πάντως, έπεσαν οι τίτλοι τέλους, έμεινα με το στόμα ανοιχτό.
Και θα πλήρωνα παράλογα πολλά χρήματα για να μπορούσα να σβήσω τη μνήμη μου και να ζήσω ξανά εκείνη την αίσθηση από την αρχή.
Οπότε, ναι.
Αφήστε τον να το κάνει.
