Από τη Miranda Collinge
> Δεν ήμουν ποτέ ο καλύτερος σε τίποτα. Δεν ήμουν ποτέ σπουδαίος αθλητής. Δεν ήμουν ποτέ ο τύπος που άρεσε περισσότερο στα κορίτσια. Ήμουν όμως ο τύπος που έλεγε: "Γιατί να μην είμαι στην ομάδα; Γιατί να μην μπορώ να γίνω εγώ αυτός ο τύπος;". Δεν ήμουν ποτέ ο καλύτερος σε τίποτα, αλλά ήμουν ο καλύτερος στο να βρίσκω πώς θα τα καταφέρω.
> Το Νιου Τζέρσεϊ απείχε 35 λεπτά από τη Νέα Υόρκη. Τι μας έδωσε αυτό; Το ραδιόφωνο της Νέας Υόρκης, την τηλεόραση, τις εφημερίδες, την κοντινή απόσταση από τις μεγάλες συναυλιακές σκηνές. Αυτό που μας βοήθησε, όμως, ήταν και το ότι μεγαλώσαμε στα προάστια. Μπορούσες να δοκιμαστείς μακριά από τα φώτα. Κανείς δεν σε κοιτούσε.
> Στα 17, στα 18, ήμουν αουτσάιντερ. Δεν πήγα ποτέ στο πανεπιστήμιο, ούτε το σκέφτηκα. Είτε πήγαινες στον στρατό είτε έπιανες μια δουλειά, ήταν μια κοινωνία της εργατικής τάξης. Οι γονείς μου, όμως, έβλεπαν ότι είχα μια κάποια προσήλωση και μου έλεγαν: "Πήγαινε. Κυνήγησε το όνειρό σου". Μου έλεγαν επίσης: "Ξέραμε ότι αράζεις στο μπαρ και είσαι ανήλικος, αλλά τουλάχιστον ξέραμε πού ήσουν".
> Η μητέρα μου ήταν πεζοναύτης και κουνελάκι του Playboy. Μιλάμε για πραγματική αντίθεση. Έλεγε: "Το boot camp δεν με τρόμαξε καθόλου". Οπότε, όταν μου έλεγε "ο Camelot ήταν αληθινός και μπορείς να πας στο φεγγάρι", αυτό μου αρκούσε. Έφυγε από τη ζωή πριν από ενάμιση χρόνο. Ήταν σκληρή, ήταν μπελάς, αλλά στο τέλος είχαμε συμφιλιωθεί πραγματικά.
> Τώρα είμαι εγώ αυτός που το φωνάζει από τις κορυφές των βουνών: "Πήγαινε. Κυνήγησέ το". Τρελαίνομαι όταν οι γονείς βάζουν χρονοδιάγραμμα στα όνειρα των παιδιών τους ή τους λένε "αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ". Αυτό με εξοργίζει πραγματικά.
> Ήμασταν ευλογημένοι στο Τζέρσεϊ, γιατί λίγο πιο κάτω στον δρόμο βρίσκονταν ο Ιησούς και οι μαθητές του. Το να ανεβαίνει ο Bruce Springsteen στη σκηνή μαζί σου ενώ είσαι ακόμη στο λύκειο, το να κάνει παραγωγή στο πρώτο μου συγκρότημα, τους The Rest, ο Southside Johnny, το να μην πηγαίνω στον χορό του σχολείου επειδή έπαιζα ως opening act για τους [Asbury] Jukes – όλα αυτά ήταν pretty cool.
> Ο Bruce κι εγώ είμαστε πλέον καλοί φίλοι. Αλλά ας μην υπάρχει καμία παρεξήγηση: Εκείνος ήταν το νο.1 στο Νιου Τζέρσεϊ. Και παραμένει. Τον κοιτάμε με θαυμασμό. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ισότιμό του.
> Όσο μεγαλύτερος ο σταρ, τόσο πιο καλός ο άνθρωπος. Στις αρχές του 1981, εγώ και το μικρό μου συγκρότημα κατεβαίνουμε από ένα ταξί. Βλέπω φλας, φλας, παπαράτσι. Οι Rolling Stones μόλις είχαν φτάσει για να μπουν στο στούντιο και οι φωτογράφοι πετάχτηκαν από έναν κάδο σκουπιδιών φωνάζοντας "Mick! Mick!”, όπως κάνουν. Ο Keith μπήκε μέσα, ο Bill Wyman κρατούσε την πόρτα και ο Mick με αρπάζει μαζί με τους φίλους μου και λέει: "Να η νέα μου μπάντα, οι Frogs". Θα πλήρωνα τα πάντα για εκείνη τη φωτογραφία.
> Στυλ των 80s; Ένοχος, χωρίς αμφιβολία. Μεγάλες βάτες, τζιν όσο πιο στενά γινόταν, σορτς όσο πιο κοντά γινόταν. Αλλά δεν δημιουργήσαμε εμείς τη μόδα. Έτσι ντυνόταν κάθε πιτσιρικάς στο εμπορικό κέντρο. Και όλοι μιλούν για το μεγάλο μαλλί, αλλά ο πατέρας μου ήταν κομμωτής, οπότε, ξέρεις, το δικό μου τουλάχιστον ήταν καλό.
> Δεν ξέρεις πότε έχεις γράψει ένα σπουδαίο τραγούδι. Πραγματικά δεν το ξέρεις. Υπήρχαν πολλές φορές που έλεγα: "Το ’χω!". Λάθος. Και υπήρχαν άλλα που δεν τα άκουσα καν έτσι. Το Livin' on a Prayer ήταν ολοκληρωμένο: οι στίχοι, η αρμονία, οι μελωδίες, όλα. Αλλά η ψηλή νότα στο τέλος του δεύτερου ρεφρέν, η αλλαγή τονικότητας στο τέλος, η μπασογραμμή –αυτό που τελικά κάνει το τραγούδι να λειτουργεί– προέκυψαν στην πρόβα. Οπότε δεν έχω ιδέα.
> Χαίρομαι που η επιτυχία δεν συνέβη νωρίτερα για εμάς. Χαίρομαι που χρειάστηκαν τρεις δίσκοι. Γιατί τότε ήμασταν έτοιμοι. Ξέραμε πώς να περιοδεύουμε. Ξέραμε πώς να κερδίζουμε τις καρδιές και το μυαλό του κόσμου.
> Είχα κι εγώ τα κλασικά κλισέ της εποχής: μια κόκκινη Ferrari, δύο μηχανές, το πρώτο μου σπίτι είχε μαύρα λακαρισμένα έπιπλα και ταπετσαρία με δέρμα φιδιού. Αλλά εκείνη την εποχή μού φαίνονταν απολύτως λογικά.
> Υπήρξαν μερικές δύσκολες περίοδοι για το συγκρότημα. Το 1990 ήμασταν πραγματικά εξαντλημένοι, ψυχικά και σωματικά. Συνέβη ξανά το 2000, αλλά για καλό λόγο, όταν έκανα πολλές ταινίες. Μετά, το 2013, όταν ο Richie [Sambora, κιθαρίστας των Bon Jovi] αντιμετώπισε τα δικά του προβλήματα και δεν επέστρεψε ποτέ. Και η επέμβαση στις φωνητικές χορδές, το 2024, ήταν άλλη μία δύσκολη περίοδος. Υπήρξαν μεγάλες άνοδοι και μεγάλες πτώσεις, αλλά αυτό είναι μια πραγματική καριέρα: κορυφές και κοιλάδες.
> Η αποκατάσταση μετά την επέμβαση κράτησε πολύ περισσότερο απ’ όσο περίμενα. Είναι εκνευριστικό, γιατί δεν έκανα κάτι λάθος. Αν μου έλεγες "ξεζούμισες τον εαυτό σου για 25 χρόνια, αυτό είναι το αποτέλεσμα", θα έλεγα "ναι, κατάλαβα". Αλλά το μόνο πράγμα που έχει βρεθεί ποτέ μέσα στη μύτη μου είναι το δάχτυλό μου.
> Για πολύ καιρό ήμασταν οι ειδικοί της αισιοδοξίας στην Αμερική. Θα έλεγα ότι εξήγαμε αισιοδοξία σε όλο τον κόσμο για περισσότερο από 40 χρόνια. Τα τελευταία χρόνια είναι λίγο πιο δύσκολο. Πολύ πιο δύσκολο.
> Ο πατέρας μου έπαθε εγκεφαλικό πριν από τέσσερα χρόνια, και είναι ένας άνθρωπος που δεν λέει να παραδοθεί. Σχεδόν στα 87 του, αρνείται να δεχτεί το "όχι" ως απάντηση. Από την αλαζονεία μου, πίστευα ότι εγώ δημιούργησα τη δύναμη και τη θέλησή μου. Από τότε που έπαθε το εγκεφαλικό, όμως, λέω: "Όχι, όχι, ανόητε. Να από πού το πήρες".
> Υπάρχει ακόμη αρκετή καθολική ενοχή μέσα μου, αλλά είμαι πιο κοντά στην πίστη μου από ποτέ. Δεν ζητάω χάρες από τον Θεό, αλλά του μιλάω πολύ.
> Έχω μια απίστευτη σύζυγο, που είναι μεγαλύτερη, καλύτερη και εξυπνότερη από μένα. Ξέρει ότι πάσχω από το Lead Singer's Disease –"εγώ, εγώ, εγώ"– και το ανέχεται. Αλλά ξέρω πότε πρέπει να είμαι καλός ακροατής.
> Παλιά δεν ήμουν καθόλου καλός στο να χαλαρώνω, αλλά βρήκα μια ανόητη διέξοδο στο τένις. Δεν είχα αγγίξει ρακέτα μέχρι τα 59 μου, και τώρα παίζω τέσσερις φορές την εβδομάδα. Εξακολουθώ να είμαι χάλια, αλλά όταν κάνω μικρά, απειροελάχιστα βήματα προόδου, παίρνω απίστευτη χαρά.
> Είμαι αυτό που λέμε ειδικός σε έναν συγκεκριμένο τομέα. Δεν έγινα ποτέ καλός στην ξυλουργική ή στην κηπουρική ή σε οτιδήποτε άλλο. Δεν μπορώ ούτε μια λάμπα να αλλάξω. Αλλά είμαι ο καλύτερος άνθρωπος που μπορείς να καλέσεις για δείπνο. Δεν μπορώ να μαγειρέψω ούτε αυγό, αλλά θα πλύνω τα πιάτα.
