Ο σκηνοθέτης Brian Duffield παίρνει μια ιδέα που μοιάζει σχεδόν αδύνατο να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη και τη μετατρέπει σε ένα καθηλωτικό θρίλερ επιβίωσης, με έντονη αγωνία, σωματική δράση και μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία στον πυρήνα του.
Ο Jay Gardiner, τον οποίο υποδύεται ο Austin Abrams, καταδύεται στα νερά της Καλιφόρνιας αναζητώντας τα ίχνη του πατέρα του, ο οποίος έχει εξαφανιστεί. Στα βάθη του ωκεανού, όμως, μια φάλαινα τον καταπίνει την ώρα που κυνηγά ένα τεράστιο χταπόδι. Ξαφνικά, ο Jay βρίσκεται εγκλωβισμένος στο εσωτερικό της, έχοντας στη διάθεσή του μόλις μία ώρα οξυγόνου για να βρει τρόπο να σωθεί. Ο Duffield αξιοποιεί στο έπακρο αυτό το ασφυκτικό χρονικό περιθώριο, διατηρώντας την ένταση και μεταφέροντας στον θεατή την αίσθηση του απόλυτου εγκλωβισμού.
Για να αποκτήσει αυτός ο πρωτόγνωρος κινηματογραφικός κόσμος την απαραίτητη αληθοφάνεια, η παραγωγή δεν περιορίστηκε στη χρήση ψηφιακών εφέ. Ο Ramsey Avery, υπεύθυνος σχεδιασμού παραγωγής της ταινίας, μιλώντας αποκλειστικά στο Esquire Greece, εξήγησε πως η ομάδα του μελέτησε την ανατομία των φαλαινών με τη βοήθεια ειδικού και αξιοποίησε πραγματικές ανατομικές μετρήσεις για τη δημιουργία ψηφιακών μοντέλων του στομάχου.
Αρχικά κατασκευάστηκαν δοκιμαστικές μακέτες από αφρώδες υλικό, τις οποίες τα μέλη του συνεργείου εξερεύνησαν από το εσωτερικό τους, προκειμένου να αξιολογήσουν τις διαστάσεις και τις πιθανές γωνίες λήψης. Στη συνέχεια δημιουργήθηκαν τέσσερα σκηνικά φυσικού μεγέθους, χρησιμοποιώντας αφρό ταπετσαρίας, διαδοχικές στρώσεις σιλικόνης στις εσωτερικές επιφάνειες και καμβά στο εξωτερικό τους.
Κάθε κατασκευή εξυπηρετούσε διαφορετικές κινηματογραφικές ανάγκες. Η μία είχε τοποθετηθεί πάνω σε ειδική κινούμενη βάση, ενώ μια άλλη μπορούσε να περιστρέφεται όπως ο κάδος ενός πλυντηρίου, επιτρέποντας στην κάμερα να καταγράφει την κίνηση μέσα στο σώμα της φάλαινας από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Επτά μέλη του συνεργείου βρίσκονταν έξω από το σκηνικό και το κινούσαν χειροκίνητα, χρησιμοποιώντας ειδικά εργαλεία και κουπιά από αφρώδες υλικό.
Ιδιαίτερη πρόκληση αποτέλεσε και ο φωτισμός. Για να αποδώσουν κινηματογραφικά έναν χώρο που στην πραγματικότητα θα ήταν σχεδόν ολοκληρωτικά σκοτεινός, οι δημιουργοί κατασκεύασαν προγραμματιζόμενες λωρίδες LED, οι οποίες ενεργοποιούνταν με την κίνηση και δημιουργούσαν την ψευδαίσθηση της βιοφωταύγειας. Παράλληλα, μια ειδική υπέρυθρη κάμερα κατέγραφε το εσωτερικό σε κάθε λήψη, παρέχοντας στην ομάδα των οπτικών εφέ τα απαραίτητα δεδομένα για να προσαρμόζει τα ψηφιακά στοιχεία στις κινήσεις του φυσικού σκηνικού.
Αυτή η προσέγγιση πρόσφερε στον Austin Abrams κάτι πολύ σημαντικό για την ερμηνεία του: ένα πραγματικό περιβάλλον με το οποίο μπορούσε να αλληλεπιδράσει. Αντί να βρίσκεται αποκλειστικά μπροστά σε μια πράσινη οθόνη, ο ηθοποιός έπρεπε να κινηθεί μέσα σε έναν χώρο που βρεχόταν, γλιστρούσε και μετατοπιζόταν διαρκώς γύρω του. Η ερμηνεία του στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στη σωματική προσπάθεια, αποτυπώνοντας τον φόβο, την εξάντληση και την απόγνωση ενός ανθρώπου που προσπαθεί να επιβιώσει, χωρίς να χάνεται η ευάλωτη πλευρά του χαρακτήρα του. Στον σχεδιασμό, την έρευνα και την πρακτική κατασκευή των εφέ της φάλαινας συμμετείχε επίσης η Wētā Workshop, σε στενή συνεργασία με τον Duffield και τον Avery.
Την ίδια στιγμή, η παρουσία του Josh Brolin προσφέρει στην περιπέτεια το απαραίτητο συναισθηματικό βάθος. Η σχέση πατέρα και γιου δεν λειτουργεί ως ένα αφηγηματικό διάλειμμα ανάμεσα στις σκηνές αγωνίας, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της προσπάθειας του Jay να παραμείνει ζωντανός. Οι αναμνήσεις και τα μαθήματα του πατέρα του αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς ενδέχεται να αποδειχθούν καθοριστικά για την επιβίωσή του.
Το Whalefall βασίζεται σε μια παράτολμη κινηματογραφική ιδέα, η οποία αποκτά υπόσταση χάρη στην εντυπωσιακή δουλειά της παραγωγής και την απαιτητική ερμηνεία του Austin Abrams. Ο Ramsey Avery και οι συνεργάτες του καταφέρνουν να μετατρέψουν το εσωτερικό μιας φάλαινας σε ένα περιβάλλον που μοιάζει ταυτόχρονα ζωντανό και απειλητικό, ενώ ο Duffield χρησιμοποιεί αυτή την ασυνήθιστη συνθήκη επιβίωσης για να αφηγηθεί μια ιστορία γύρω από την απώλεια, τη μνήμη και τη σχέση ανάμεσα σε έναν πατέρα και τον γιο του.
Γιατί, τελικά, ακόμη και στα πιο απρόσιτα βάθη του ωκεανού, ο άνθρωπος δεν παύει να κουβαλά μαζί του εκείνους που έχουν καθορίσει τη ζωή του.
